जरासन्धात्मजश्चैव सहदेवो महामनाः। निर्ययौ सजनामात्यः पुरस्कृत्य पुरोहितम्
जरासंधाचा सुपुत्र आणि उदार मनाचा सहदेव, आपल्या लोकांसह आणि मंत्र्यांसह, कुटुंबाच्या पुरोहिताला पुढे करून निघून गेला.
स नीचैः प्रणतो भूत्वा बहुरत्नपुरोगमः। सहदेवो नृणां देवं वासुदेवमुपस्थितः
सहदेव अनेक मौल्यवान रत्नांसह, वासुदेव या माणसांमधील देवाजवळ गेला आणि नम्रपणे वाकून नमस्कार केला.
भयार्ताय ततस्तस्मै कृष्णो दत्त्वाऽभयं तदा। आददेऽस्य महार्हाणि रत्नानि पुरुषोत्तमः
तेव्हा कृष्णाने घाबरलेल्या सहदेवाला निर्भयता दिली आणि त्याने दिलेली अमूल्य रत्नं स्वीकारली.
यत्कृतं पुरुषव्याघ्र मम पित्रा जनार्दन। तत्ते हृदि महाबाहो न कार्यं पुरुषोत्तम
जनार्दना, माझ्या वडिलांनी तुझ्याशी जे काही केलं, हे महाबाहू, ते तुझ्या मनात ठेवू नकोस, पुरुषांमध्ये श्रेष्ठा.
त्वां प्रपन्नोऽस्मि गोविन्द प्रासदं कुरु मे प्रभो। पितुरिच्छामि संस्कारं कर्तुं देवकिनन्दन
गोविंदा, मी तुझ्या शरण आलोय; प्रभो, मला कृपा कर. देवकीनंदना, मला वडिलांचं अंतिम संस्कार करायचं आहे.
त्वत्तोऽभ्यनुज्ञां सम्प्राप्य भीमसेनात्तथार्जुनात्। निर्भयो विचरिष्यामि यथाकामं यथासुखम्
तुझी, भीमसेनाची आणि अर्जुनाची परवानगी मिळाल्यावर मी निर्भयपणे, जशी इच्छा असेल आणि जसा सुखात राहता येईल तसा राहीन.
एवं विज्ञाप्यमानस्य सहदेवस्य मारिष। प्रहृष्टो देवकीपुत्रः पाण्डवै च महारथौ
सहदेवाने असं सांगितल्यावर, देवकीपुत्र आणि पांडवांचे हे दोन महायोद्धे अतिशय आनंदित झाले.
क्रियतां संस्क्रिया राजन्पितुस्त इति चाब्रुवन्। तच्छ्रुत्वा वासुदेवस्य पार्थयोश्च स मागधः
'राजा, तुझ्या वडिलांचे अंतिम संस्कार कर,' असं त्यांनी सांगितलं. वासुदेव आणि पृथा पुत्रांचं हे ऐकून मगधराजाचा मुलगा—
प्रविश्य नगरं तूर्णं सह मन्त्रिभिरप्युत। चितां चन्दनकाष्ठैश्च कालेयसरलैस्तथा
तो आपल्या मंत्र्यांसह पटकन नगरात गेला आणि चंदन, काळे अगर, सरळ लाकूड यांच्याने चिता तयार केली.
कालागरुसुनगन्धैश्च तैलैश्च विविधैरपि। घृतधाराशतैश्चैव सुमनोभिश्च भारत
त्यावर काळे अगर, सुगंधी पदार्थ, विविध प्रकारची तेलं, तुपाच्या धारांनी आणि पुष्पांनी ती चिता सुंदर सजवली.
समन्तादेव कीर्यन्तोऽदहन्त मगधाधिपम्। उदकं तस्य चक्रेऽथ सहदेवः सहानुजः
चहुबाजूंनी लोकांनी अर्घ्य अर्पण केले आणि मगधराजासाठी जलसमाधी केली; नंतर सहदेवाने आपल्या लहान भावासह त्याच्यासाठी जलक्रिया केली.
कृत्वा पितुः स्वर्गगतिं निर्ययौ यत्र केशवः। पाण्डवौ च महाभागौ भीमसेनार्जुनावुभौ
पित्याला स्वर्गप्राप्ती करून दिल्यावर, सहदेव भीमसेन आणि अर्जुन या दोन तेजस्वी पांडवांसह त्या ठिकाणी गेला जिथे केशव होता.
स प्रह्वः प्राञ्जलिर्भूत्वा व्यज्ञापयत माधवम्
तो नम्रपणे हात जोडून माधवाजवळ गेला आणि आपली विनंती मांडली.
हस्तिनोऽश्वाश्च गोविन्द वासांसि विविधानि च। दीयतां धर्मराजाय यथा वा मन्यते भवान्
गोविंदा, हत्ती, घोडे आणि विविध वस्त्रे धर्मराजाला द्यावीत, किंवा जसे तुला योग्य वाटेल तसे कर.
भयार्ताय ततस्तस्मै कृत्वा कृष्णोऽभयं तदा। अभ्यषिञ्चत राजानं सहदेवं जनार्दनः
त्यावेळी कृष्णाने त्याला भीतीमुक्त केले, कारण तो घाबरलेला होता, आणि जनार्दनाने सहदेवाचा राज्याभिषेक केला.
मागधानां महीपालं जरासन्धात्मजं तदा। आददे च महार्हाणि रत्नानि पुरुषोत्तमः
त्या वेळी पुरुषोत्तमाने मगधराज, जरासंधाचा मुलगा याच्याकडून मौल्यवान दागिने घेतले.
गत्वैकत्वं स कृष्णेन पार्थाभ्यां चापि सत्कृतः। विवेश मतिमान्त्राजा पुनर्बार्हद्रथं पुरम्
कृष्ण आणि दोन्ही पांडवांनी सन्मान दिल्यावर, तो बुद्धिमान राजा एकटा बर्हद्रथांच्या नगरात परत गेला.
पार्थाभायं सहितः कृष्णः सर्वैश्च वसुधाधिपैः। यथावयः समागम्य विससर्ज नराधिपान्
कृष्ण, पांडव आणि सर्व राजांसह, योग्य वेळी एकत्र जमून, त्यांनी सर्व राजांना निरोप दिला.
विसृज्य सर्वान्नृपतीन्राजसूये महात्मभिः। आगन्तव्यं भवद्भिश्च धर्मराजप्रियेप्सुभिः
राजसूय यज्ञात सर्व राजांना निरोप देऊन, त्या महात्म्यांनी सांगितले, 'धर्मराजाला आनंद देऊ इच्छिणारे तुम्ही सर्व पुन्हा यावे.'
एवमुक्ता माधवेन सर्वे ते वसुधाधिपाः। एवमस्त्विति चाप्युक्त्वा समेताः परया मुदा
माधवाने असे सांगितल्यावर, सर्व राजांनी 'तसेच होवो' असे म्हणून मोठ्या आनंदाने एकत्र निघून गेले.
भीमार्जुनहृषीकेशैः प्रहृष्टाः प्रययुस्तदा। रत्नान्यादाय भूरीणी ज्वलन्तो रिपुसूदनाः
भीम, अर्जुन आणि हृषीकेश यांच्या सहवासाने आनंदित होऊन, त्या शत्रूंचा नाश करणाऱ्या राजांनी भरपूर तेजस्वी रत्ने घेऊन प्रस्थान केले.
कृष्णस्तु सह पार्थाभ्यां श्रिया परमया युतः। रत्नान्यादाय भूरिणी प्रययौ पुरुषर्षभः
कृष्ण, पांडवांसह आणि उत्तम ऐश्वर्याने युक्त होऊन, पुष्कळ मौल्यवान रत्ने घेऊन, श्रेष्ठ पुरुष म्हणून निघून गेला.
इन्द्रप्रस्थमुपागम्य पाण्डवाभ्यां सहाच्युतः। समेत्य धर्मराजानं प्रीयमाणोऽभ्यभाषत
पांडवांसह अच्युत इंद्रप्रस्थात पोहोचला, आणि धर्मराजाला भेटून आनंदाने त्याच्याशी बोलला.
दिष्ट्या भीमेन बलवाञ्जरासन्धो निपातितः। राजानो मोक्षिताश्चेमे बन्धनान्नृपसत्तम
भाग्याने, बलवान भीमाने जरासंधाचा वध केला आणि हे सर्व राजे, राजसत्तम, बंदनातून मुक्त झाले.
दिष्ट्या कुशलिनौ चेमौ भीमसेनधनञ्जयौ। पुनः स्वनगरं प्राप्तावक्षताविति भारत
भाग्याने, भीमसेन आणि धनंजय हे दोघे सुखरूप, कुठलीही इजा न होता, पुन्हा आपल्या नगरात परतले, हे भारत.
ततो युधिष्ठिरः कृष्णं पूजयित्वा यथार्हतः। भीमसेनार्जुनौ चैव प्रहृष्टः परिषस्वजे
मग युधिष्ठिराने कृष्णाचे आणि भीमसेन, अर्जुन यांचे यथायोग्य पूजन केले आणि आनंदाने त्यांना मिठी मारली.
ततः क्षीणे जरासन्धे भ्रातृभ्यां विहितं जयम्। अजातशत्रुरासाद्य मुमुदे भ्रातृभिः सह
जेव्हा जरासंधाचा नाश झाला आणि भावांनी विजय मिळवला, तेव्हा अजातशत्रू आपल्या भावांसह अत्यंत आनंदित झाला.
हृष्टश्च धर्मराड्वाक्यं जनार्दनमभाषत। त्वां प्राप्य पुरुषव्याघ्र भीमसेनेन पातितः
धर्मराज आनंदित होऊन जनार्दनाला म्हणाला, 'तुझ्या सहाय्याने, पुरुषसिंहा, भीमसेनाने जरासंधाचा वध केला.'
मागधोऽसौ बलोन्मत्तो जरासन्धः प्रतापवान्। राजसूयं क्रतुश्रेष्ठं प्राप्स्यामि विगतज्वरः
मगधाचा राजा जरासंध, आपल्या बळावर गर्विष्ठ आणि पराक्रमी, म्हणाला — 'मी राजसूय यज्ञ, सर्व यज्ञांपैकी श्रेष्ठ, निर्धास्तपणे मिळवीन.'
त्वद्बुद्धिबलमाश्रित्य यागार्होऽस्मि जनार्दन। पीतं पृथिव्याः क्रुद्धेन यशस्ते पुरुषोत्तम
तुझ्या बुद्धी आणि बळावर मी, जनार्दना, यज्ञ करण्यास पात्र आहे; पुरुषांमध्ये श्रेष्ठा, तुझं कीर्तिमहत्त्व रागातही पृथ्वीवर पसरलं आहे.