तत्रैनं नागराः सर्वे सत्कारेणाभ्ययुस्तदा। ब्राह्मणप्रमुखा राजन्विधिदृष्टेन कर्मणा
तेथे सर्व नगरवासी, ब्राह्मणांसह, राजन, विधिपूर्वक सन्मानाने त्याच्याकडे आले.
बन्धनाद्विप्रमुक्ताश्च राजानो मधुसूदनम्। पूजयामासुरूचुश्च स्तुतिपूर्वमिदं वचः
आणि जे राजे बंदनातून मुक्त झाले होते, त्यांनी मधुसूदनाची पूजा केली आणि स्तुतीपूर्वक हे शब्द सांगितले.
नैतच्चित्रं महाबाहो त्वयि देवकिनन्दने। भीमार्जुनबलोपेते धर्मस्य प्रतिपालनम्
महाबाहू देवकीनंदना, तुझ्यात भीम आणि अर्जुन यांची ताकद आहे, म्हणून तू धर्माचं पालन करतोस यात काहीच आश्चर्य नाही.
जरासन्धह्रदे घोरे दुःखपङ्के निमज्जताम्। राज्ञां समभ्युद्धरमं यदिदं कृतमद्य वै
आज तू ज्या राजांना जरासंधाच्या भयंकर कारागृहात दुःखाच्या दलदलीत बुडाले होते, त्यांना बाहेर काढून वाचवलंस.
विष्णो समवसन्नानां गिरिदुर्गे सुदारुणे। दिष्ट्या मोक्षाद्यशो दीप्तमाप्तं ते यदुनन्दन
यदुनंदना, विष्णू, त्या भीषण डोंगरातील तुरुंगात अडकलेल्या लोकांना मुक्त करून आज तुझं यश उजळलं, हे खरंच भाग्याचं आहे.
किं कर्मः पुरुषव्याघ्र शाधि नः प्रणतिस्थितान्। कृतमित्येव तद्विद्वि नृपैर्ययद्यपि दुष्करम्
माणसांत वाघासारख्या, पुढे काय करावं ते सांग. आम्ही सर्वजण तुझ्यासमोर आदराने उभे आहोत; काम कितीही कठीण असलं, तरी तुझ्या सांगण्यावरून हे राजे ते नक्की करतील.
तानुवाच हृम्पीकेशः समाश्चास्य महामनाः। यिधिष्ठिरो राजसूयं क्रतुमार्हतुमिच्छति
मग मोठ्या मनाचा हृषीकेश सर्वांना म्हणाला, 'जर युधिष्ठिराला राजसूय यज्ञ करायची इच्छा असेल—'
तस्य धर्मप्रवृत्तस्य पार्थिवत्वं चिकीर्षतः। सर्वैर्भवद्भिर्विज्ञाय साहाय्यं क्रियतामिति
जो धर्माला धरून राज्य मिळवू पाहतोय, त्याला मदत करावी, हे तुम्हा सर्वांनी समजून घ्या आणि त्याला साथ द्या.
ततः सुप्रीतमनसस्ते नृपा नृपसत्तम। तथेत्येवाब्रुवन्सर्वे प्रतिगृह्यास्य तां गिरम्
राजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या तुझ्या बोलण्यावर सर्व राजे अत्यंत आनंदित झाले आणि 'तसंच होईल' असं म्हणत त्यांनी तुझं वचन मान्य केलं.
रत्नभाजं च दाशार्हं चक्रुस्ते पृथिवीश्वराः। कृच्छ्राञ्जग्राह गोविन्दस्तेषां तदनुकम्पया
पृथ्वीचे सर्व राजे दाशार्हांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या कृष्णाचा मौल्यवान रत्नांनी सन्मान केला; गोविंदाने त्यांच्या दयेमुळे ती मौल्यवान दागिने स्वीकारली.
जरासन्धात्मजश्चैव सहदेवो महामनाः। निर्ययौ सजनामात्यः पुरस्कृत्य पुरोहितम्
जरासंधाचा सुपुत्र आणि उदार मनाचा सहदेव, आपल्या लोकांसह आणि मंत्र्यांसह, कुटुंबाच्या पुरोहिताला पुढे करून निघून गेला.
स नीचैः प्रणतो भूत्वा बहुरत्नपुरोगमः। सहदेवो नृणां देवं वासुदेवमुपस्थितः
सहदेव अनेक मौल्यवान रत्नांसह, वासुदेव या माणसांमधील देवाजवळ गेला आणि नम्रपणे वाकून नमस्कार केला.
भयार्ताय ततस्तस्मै कृष्णो दत्त्वाऽभयं तदा। आददेऽस्य महार्हाणि रत्नानि पुरुषोत्तमः
तेव्हा कृष्णाने घाबरलेल्या सहदेवाला निर्भयता दिली आणि त्याने दिलेली अमूल्य रत्नं स्वीकारली.
यत्कृतं पुरुषव्याघ्र मम पित्रा जनार्दन। तत्ते हृदि महाबाहो न कार्यं पुरुषोत्तम
जनार्दना, माझ्या वडिलांनी तुझ्याशी जे काही केलं, हे महाबाहू, ते तुझ्या मनात ठेवू नकोस, पुरुषांमध्ये श्रेष्ठा.
त्वां प्रपन्नोऽस्मि गोविन्द प्रासदं कुरु मे प्रभो। पितुरिच्छामि संस्कारं कर्तुं देवकिनन्दन
गोविंदा, मी तुझ्या शरण आलोय; प्रभो, मला कृपा कर. देवकीनंदना, मला वडिलांचं अंतिम संस्कार करायचं आहे.
त्वत्तोऽभ्यनुज्ञां सम्प्राप्य भीमसेनात्तथार्जुनात्। निर्भयो विचरिष्यामि यथाकामं यथासुखम्
तुझी, भीमसेनाची आणि अर्जुनाची परवानगी मिळाल्यावर मी निर्भयपणे, जशी इच्छा असेल आणि जसा सुखात राहता येईल तसा राहीन.
एवं विज्ञाप्यमानस्य सहदेवस्य मारिष। प्रहृष्टो देवकीपुत्रः पाण्डवै च महारथौ
सहदेवाने असं सांगितल्यावर, देवकीपुत्र आणि पांडवांचे हे दोन महायोद्धे अतिशय आनंदित झाले.
क्रियतां संस्क्रिया राजन्पितुस्त इति चाब्रुवन्। तच्छ्रुत्वा वासुदेवस्य पार्थयोश्च स मागधः
'राजा, तुझ्या वडिलांचे अंतिम संस्कार कर,' असं त्यांनी सांगितलं. वासुदेव आणि पृथा पुत्रांचं हे ऐकून मगधराजाचा मुलगा—
प्रविश्य नगरं तूर्णं सह मन्त्रिभिरप्युत। चितां चन्दनकाष्ठैश्च कालेयसरलैस्तथा
तो आपल्या मंत्र्यांसह पटकन नगरात गेला आणि चंदन, काळे अगर, सरळ लाकूड यांच्याने चिता तयार केली.
कालागरुसुनगन्धैश्च तैलैश्च विविधैरपि। घृतधाराशतैश्चैव सुमनोभिश्च भारत
त्यावर काळे अगर, सुगंधी पदार्थ, विविध प्रकारची तेलं, तुपाच्या धारांनी आणि पुष्पांनी ती चिता सुंदर सजवली.
समन्तादेव कीर्यन्तोऽदहन्त मगधाधिपम्। उदकं तस्य चक्रेऽथ सहदेवः सहानुजः
चहुबाजूंनी लोकांनी अर्घ्य अर्पण केले आणि मगधराजासाठी जलसमाधी केली; नंतर सहदेवाने आपल्या लहान भावासह त्याच्यासाठी जलक्रिया केली.
कृत्वा पितुः स्वर्गगतिं निर्ययौ यत्र केशवः। पाण्डवौ च महाभागौ भीमसेनार्जुनावुभौ
पित्याला स्वर्गप्राप्ती करून दिल्यावर, सहदेव भीमसेन आणि अर्जुन या दोन तेजस्वी पांडवांसह त्या ठिकाणी गेला जिथे केशव होता.
स प्रह्वः प्राञ्जलिर्भूत्वा व्यज्ञापयत माधवम्
तो नम्रपणे हात जोडून माधवाजवळ गेला आणि आपली विनंती मांडली.
हस्तिनोऽश्वाश्च गोविन्द वासांसि विविधानि च। दीयतां धर्मराजाय यथा वा मन्यते भवान्
गोविंदा, हत्ती, घोडे आणि विविध वस्त्रे धर्मराजाला द्यावीत, किंवा जसे तुला योग्य वाटेल तसे कर.
भयार्ताय ततस्तस्मै कृत्वा कृष्णोऽभयं तदा। अभ्यषिञ्चत राजानं सहदेवं जनार्दनः
त्यावेळी कृष्णाने त्याला भीतीमुक्त केले, कारण तो घाबरलेला होता, आणि जनार्दनाने सहदेवाचा राज्याभिषेक केला.
मागधानां महीपालं जरासन्धात्मजं तदा। आददे च महार्हाणि रत्नानि पुरुषोत्तमः
त्या वेळी पुरुषोत्तमाने मगधराज, जरासंधाचा मुलगा याच्याकडून मौल्यवान दागिने घेतले.
गत्वैकत्वं स कृष्णेन पार्थाभ्यां चापि सत्कृतः। विवेश मतिमान्त्राजा पुनर्बार्हद्रथं पुरम्
कृष्ण आणि दोन्ही पांडवांनी सन्मान दिल्यावर, तो बुद्धिमान राजा एकटा बर्हद्रथांच्या नगरात परत गेला.
पार्थाभायं सहितः कृष्णः सर्वैश्च वसुधाधिपैः। यथावयः समागम्य विससर्ज नराधिपान्
कृष्ण, पांडव आणि सर्व राजांसह, योग्य वेळी एकत्र जमून, त्यांनी सर्व राजांना निरोप दिला.
विसृज्य सर्वान्नृपतीन्राजसूये महात्मभिः। आगन्तव्यं भवद्भिश्च धर्मराजप्रियेप्सुभिः
राजसूय यज्ञात सर्व राजांना निरोप देऊन, त्या महात्म्यांनी सांगितले, 'धर्मराजाला आनंद देऊ इच्छिणारे तुम्ही सर्व पुन्हा यावे.'
एवमुक्ता माधवेन सर्वे ते वसुधाधिपाः। एवमस्त्विति चाप्युक्त्वा समेताः परया मुदा
माधवाने असे सांगितल्यावर, सर्व राजांनी 'तसेच होवो' असे म्हणून मोठ्या आनंदाने एकत्र निघून गेले.