ततः कृष्णं महाबाहुं भ्रातृभ्यां सहितं तदा। रथस्थं मागधा दृष्ट्वा समपद्यन्त विस्मिताः
मग, कृष्ण आपल्या दोन भावांसह रथावर उभा असलेला पाहून मगधवासी पूर्णपणे आश्चर्यचकित झाले.
हयैर्दिव्यैः समायुक्तो रथो वायुसमो जवे। अधिष्ठितः स शुशुभे कृष्णेनातीव भारत
दैवी घोड्यांनी जोडलेला, वाऱ्यासारखा वेगवान असा तो रथ, कृष्ण त्यावर असताना, हे भारत, फारच तेजस्वी दिसत होता.
असङ्गो देवविहितस्तस्मिन्रथवरे ध्वजः। योजनाद्ददृशे श्रीमानिन्द्रायुधसमप्रभः
त्या उत्तम रथावर देवांनी स्थापित केलेला, कुठेही न जोडलेला असा एक ध्वज होता; तो एक योजन अंतरावरूनही, इंद्राच्या वज्रासारखा चमकत, शोभत होता.
चिन्तयामास कृष्णोऽथ गरुत्मन्तं स चाभ्ययात्। क्षणे तस्मिन्स तेनासीच्चैत्यवृक्ष इवोत्थितः
तेव्हा कृष्णाने गरुडाचा विचार केला आणि तो लगेच तेथे आला; त्या क्षणी तो पवित्र वृक्षासारखा उभा राहिला.
व्यादितास्यैर्महानादैः सह भूतैर्ध्वजालयैः। तस्मिन्रथवरे तस्थौ गुरुत्मान्पन्नगाशनः
विस्तीर्ण तोंड, प्रचंड गर्जना, विविध जीव आणि ध्वजांच्या लहरींसह, सर्पभक्षक गरुड त्या उत्तम रथावर उभा राहिला.
दुर्निरीक्ष्यो हि भूतानां तेजसाऽऽभ्याधिकं बभौ। आदित्य इव मध्याह्ने सहस्रकिरणावृतः
त्याचे तेज इतके प्रखर होते की, सर्व जीवांना त्याच्याकडे पाहणे कठीण होते; तो मध्याह्नाच्या सूर्याप्रमाणे, हजार किरणांनी वेढलेला, तेजस्वी दिसत होता.
न सज्जति वृक्षेषु शस्त्रैश्चापि न रिष्यते। दिव्यो ध्वजवरो राजन्दृश्यते चेह मानुषैः
तो झाडांवर चिकटत नाही, शस्त्रांनी त्याला इजा होत नाही; तो दैवी, श्रेष्ठ ध्वज, राजन, येथे माणसांना दिसतो.
तमास्थाय रथं दिव्यं पर्जन्यसमनिः स्वनम्। निर्ययौ पुरुषव्याघ्रः पाण्डवाभ्यां सहाच्युतः
त्या दैवी, मेघगर्जनेसारखा आवाज करणाऱ्या रथावर बसून, पुरुषसिंह अच्युत, दोन्ही पांडवांसह निघून गेला.
यं लेभे वासवाद्राजा वसुस्तस्माद्बृहद्रथः। बृहद्रथात्क्रमेणैव प्राप्तो बार्हद्रथो रथम्
जो रथ वसु राजाने वासवाकडून मिळवला, तो बृहद्रथाकडे गेला आणि बृहद्रथापासून तो पुढे बर्हद्रथ वंशात गेला.
स निर्याय महाबाहुः पुण्डरीकेक्षणस्ततः। गिरिव्रजाद्बहिस्तस्थौ समदेशे महायशाः
मग तो दीर्घबाहू, कमळासारख्या डोळ्यांचा, मोठ्या कीर्तीचा पुरुष, गिरिव्रजाच्या बाहेर योग्य ठिकाणी उभा राहिला.
तत्रैनं नागराः सर्वे सत्कारेणाभ्ययुस्तदा। ब्राह्मणप्रमुखा राजन्विधिदृष्टेन कर्मणा
तेथे सर्व नगरवासी, ब्राह्मणांसह, राजन, विधिपूर्वक सन्मानाने त्याच्याकडे आले.
बन्धनाद्विप्रमुक्ताश्च राजानो मधुसूदनम्। पूजयामासुरूचुश्च स्तुतिपूर्वमिदं वचः
आणि जे राजे बंदनातून मुक्त झाले होते, त्यांनी मधुसूदनाची पूजा केली आणि स्तुतीपूर्वक हे शब्द सांगितले.
नैतच्चित्रं महाबाहो त्वयि देवकिनन्दने। भीमार्जुनबलोपेते धर्मस्य प्रतिपालनम्
महाबाहू देवकीनंदना, तुझ्यात भीम आणि अर्जुन यांची ताकद आहे, म्हणून तू धर्माचं पालन करतोस यात काहीच आश्चर्य नाही.
जरासन्धह्रदे घोरे दुःखपङ्के निमज्जताम्। राज्ञां समभ्युद्धरमं यदिदं कृतमद्य वै
आज तू ज्या राजांना जरासंधाच्या भयंकर कारागृहात दुःखाच्या दलदलीत बुडाले होते, त्यांना बाहेर काढून वाचवलंस.
विष्णो समवसन्नानां गिरिदुर्गे सुदारुणे। दिष्ट्या मोक्षाद्यशो दीप्तमाप्तं ते यदुनन्दन
यदुनंदना, विष्णू, त्या भीषण डोंगरातील तुरुंगात अडकलेल्या लोकांना मुक्त करून आज तुझं यश उजळलं, हे खरंच भाग्याचं आहे.
किं कर्मः पुरुषव्याघ्र शाधि नः प्रणतिस्थितान्। कृतमित्येव तद्विद्वि नृपैर्ययद्यपि दुष्करम्
माणसांत वाघासारख्या, पुढे काय करावं ते सांग. आम्ही सर्वजण तुझ्यासमोर आदराने उभे आहोत; काम कितीही कठीण असलं, तरी तुझ्या सांगण्यावरून हे राजे ते नक्की करतील.
तानुवाच हृम्पीकेशः समाश्चास्य महामनाः। यिधिष्ठिरो राजसूयं क्रतुमार्हतुमिच्छति
मग मोठ्या मनाचा हृषीकेश सर्वांना म्हणाला, 'जर युधिष्ठिराला राजसूय यज्ञ करायची इच्छा असेल—'
तस्य धर्मप्रवृत्तस्य पार्थिवत्वं चिकीर्षतः। सर्वैर्भवद्भिर्विज्ञाय साहाय्यं क्रियतामिति
जो धर्माला धरून राज्य मिळवू पाहतोय, त्याला मदत करावी, हे तुम्हा सर्वांनी समजून घ्या आणि त्याला साथ द्या.
ततः सुप्रीतमनसस्ते नृपा नृपसत्तम। तथेत्येवाब्रुवन्सर्वे प्रतिगृह्यास्य तां गिरम्
राजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या तुझ्या बोलण्यावर सर्व राजे अत्यंत आनंदित झाले आणि 'तसंच होईल' असं म्हणत त्यांनी तुझं वचन मान्य केलं.
रत्नभाजं च दाशार्हं चक्रुस्ते पृथिवीश्वराः। कृच्छ्राञ्जग्राह गोविन्दस्तेषां तदनुकम्पया
पृथ्वीचे सर्व राजे दाशार्हांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या कृष्णाचा मौल्यवान रत्नांनी सन्मान केला; गोविंदाने त्यांच्या दयेमुळे ती मौल्यवान दागिने स्वीकारली.
जरासन्धात्मजश्चैव सहदेवो महामनाः। निर्ययौ सजनामात्यः पुरस्कृत्य पुरोहितम्
जरासंधाचा सुपुत्र आणि उदार मनाचा सहदेव, आपल्या लोकांसह आणि मंत्र्यांसह, कुटुंबाच्या पुरोहिताला पुढे करून निघून गेला.
स नीचैः प्रणतो भूत्वा बहुरत्नपुरोगमः। सहदेवो नृणां देवं वासुदेवमुपस्थितः
सहदेव अनेक मौल्यवान रत्नांसह, वासुदेव या माणसांमधील देवाजवळ गेला आणि नम्रपणे वाकून नमस्कार केला.
भयार्ताय ततस्तस्मै कृष्णो दत्त्वाऽभयं तदा। आददेऽस्य महार्हाणि रत्नानि पुरुषोत्तमः
तेव्हा कृष्णाने घाबरलेल्या सहदेवाला निर्भयता दिली आणि त्याने दिलेली अमूल्य रत्नं स्वीकारली.
यत्कृतं पुरुषव्याघ्र मम पित्रा जनार्दन। तत्ते हृदि महाबाहो न कार्यं पुरुषोत्तम
जनार्दना, माझ्या वडिलांनी तुझ्याशी जे काही केलं, हे महाबाहू, ते तुझ्या मनात ठेवू नकोस, पुरुषांमध्ये श्रेष्ठा.
त्वां प्रपन्नोऽस्मि गोविन्द प्रासदं कुरु मे प्रभो। पितुरिच्छामि संस्कारं कर्तुं देवकिनन्दन
गोविंदा, मी तुझ्या शरण आलोय; प्रभो, मला कृपा कर. देवकीनंदना, मला वडिलांचं अंतिम संस्कार करायचं आहे.
त्वत्तोऽभ्यनुज्ञां सम्प्राप्य भीमसेनात्तथार्जुनात्। निर्भयो विचरिष्यामि यथाकामं यथासुखम्
तुझी, भीमसेनाची आणि अर्जुनाची परवानगी मिळाल्यावर मी निर्भयपणे, जशी इच्छा असेल आणि जसा सुखात राहता येईल तसा राहीन.
एवं विज्ञाप्यमानस्य सहदेवस्य मारिष। प्रहृष्टो देवकीपुत्रः पाण्डवै च महारथौ
सहदेवाने असं सांगितल्यावर, देवकीपुत्र आणि पांडवांचे हे दोन महायोद्धे अतिशय आनंदित झाले.
क्रियतां संस्क्रिया राजन्पितुस्त इति चाब्रुवन्। तच्छ्रुत्वा वासुदेवस्य पार्थयोश्च स मागधः
'राजा, तुझ्या वडिलांचे अंतिम संस्कार कर,' असं त्यांनी सांगितलं. वासुदेव आणि पृथा पुत्रांचं हे ऐकून मगधराजाचा मुलगा—
प्रविश्य नगरं तूर्णं सह मन्त्रिभिरप्युत। चितां चन्दनकाष्ठैश्च कालेयसरलैस्तथा
तो आपल्या मंत्र्यांसह पटकन नगरात गेला आणि चंदन, काळे अगर, सरळ लाकूड यांच्याने चिता तयार केली.
कालागरुसुनगन्धैश्च तैलैश्च विविधैरपि। घृतधाराशतैश्चैव सुमनोभिश्च भारत
त्यावर काळे अगर, सुगंधी पदार्थ, विविध प्रकारची तेलं, तुपाच्या धारांनी आणि पुष्पांनी ती चिता सुंदर सजवली.