जरासन्धरथं कृष्णो योजयित्वा पताकिनम्। आरोप्य भ्रातरौ चैव मोक्षयामास बान्धवान्
कृष्णाने जरासंधाचा पताका लावलेला रथ तयार केला, दोन्ही भावांना त्यावर बसवले आणि सर्व नातेवाईकांना सोडून दिले.
ते वै रत्नुभुजं कृष्णं रत्नार्हं पृथिवीश्वराः। राजानं चक्ररासाद्य मोक्षिता महतो भयात्
ते पृथ्वीचे सर्व राजे, रत्नाला योग्य असे, कृष्णाला—रत्नांचा उपभोग घेणारा—आपला राजा मानू लागले, कारण ते मोठ्या भीतीतून मुक्त झाले होते.
अक्षतः शस्त्रसम्पन्नो जितारिः सह राजभिः। रथमास्थाय तं दिव्यं निर्जगाम गिरिव्रजात्
शस्त्रांनी सज्ज, शत्रूंचा विजेता, राजांसोबत, तो अखंडित राहून, त्या दिव्य रथावर बसून गिरिव्रजातून बाहेर पडला.
यः स सोदर्यवान्नाम द्वियोधी कृष्णसारथिः। अभ्यासघाती सन्दृश्यो दुर्जयः सर्वराजभिः
जो सोदर्यवान नावाचा, महान धनुर्धारी, ज्याचा सारथी कृष्ण आहे, तो जवळून लढणारा, सर्व राजांना जिंकता न येणारा आणि सर्वांना दिसणारा आहे.
भीमार्जुनाभ्यां योधाभ्यामास्थितः कृष्णसारथिः। शुशुभे रथवर्योऽसौ दुर्जयः सर्वधन्विभिः
भीम आणि अर्जुन या दोन्ही वीरांसह, कृष्ण सारथी असताना, तो उत्तम रथ सर्व धनुर्धरांना जिंकता येणार नाही असा तेजस्वी दिसत होता.
शक्रविष्णू हि सङ्ग्रामे चेरतुस्तारकामये। रथेन तेन वै कृष्ण उपारुह्य ययौ तदा
पूर्वी इंद्र आणि विष्णू यांनी त्या रथावर बसून तारकांमध्ये युद्ध केले होते; त्याच रथावर कृष्ण बसला आणि तेथून निघून गेला.
एवमेतौ महाबाहू तदा दुष्करकारिणौ। कृष्णप्रणीतौ लोकेऽस्मिन्नथे को द्रष्टुमर्हति
त्या दोन्ही दीर्घबाहू, कठीण कार्य करणाऱ्या वीरांना कृष्णाच्या मार्गदर्शनाखाली या जगात कोण पाहू शकतो?
इत्यवोचन्व्रजन्तं तं जरासन्धपुरालयाः। वासुदेवं नरश्रेष्ठं युक्तं वातजवैर्हयैः
ज्यावेळी वायुवेगाने धावणाऱ्या घोड्यांनी युक्त असा वासुदेव, श्रेष्ठ पुरुष, जात होता, तेव्हा जरासंधाच्या नगरातील लोकांनी असे बोलले.
तप्तचामीकराभेण किङ्किणीजालमालिना। मेघनिर्घोषनादेन जैत्रेणामित्रघातिना
किणकिण वाजणाऱ्या घंटांच्या जाळ्याने सजलेला, तापलेल्या सोन्यासारखा चमकणारा, मेघगर्जनेसारखा आवाज करणारा, विजयशाली आणि शत्रूंचा नाश करणारा तो रथ होता.
येन शक्रो दानवानां जघान नवतीर्नव। तं प्राप्य समहृष्यन्त रथं ते पुरुषर्थभाः
ज्याच्या सहाय्याने इंद्राने नव्वद दानवांचे सैन्य मारले होते, तो रथ मिळाल्यावर ते पराक्रमी पुरुष अत्यंत आनंदित झाले.
ततः कृष्णं महाबाहुं भ्रातृभ्यां सहितं तदा। रथस्थं मागधा दृष्ट्वा समपद्यन्त विस्मिताः
मग, कृष्ण आपल्या दोन भावांसह रथावर उभा असलेला पाहून मगधवासी पूर्णपणे आश्चर्यचकित झाले.
हयैर्दिव्यैः समायुक्तो रथो वायुसमो जवे। अधिष्ठितः स शुशुभे कृष्णेनातीव भारत
दैवी घोड्यांनी जोडलेला, वाऱ्यासारखा वेगवान असा तो रथ, कृष्ण त्यावर असताना, हे भारत, फारच तेजस्वी दिसत होता.
असङ्गो देवविहितस्तस्मिन्रथवरे ध्वजः। योजनाद्ददृशे श्रीमानिन्द्रायुधसमप्रभः
त्या उत्तम रथावर देवांनी स्थापित केलेला, कुठेही न जोडलेला असा एक ध्वज होता; तो एक योजन अंतरावरूनही, इंद्राच्या वज्रासारखा चमकत, शोभत होता.
चिन्तयामास कृष्णोऽथ गरुत्मन्तं स चाभ्ययात्। क्षणे तस्मिन्स तेनासीच्चैत्यवृक्ष इवोत्थितः
तेव्हा कृष्णाने गरुडाचा विचार केला आणि तो लगेच तेथे आला; त्या क्षणी तो पवित्र वृक्षासारखा उभा राहिला.
व्यादितास्यैर्महानादैः सह भूतैर्ध्वजालयैः। तस्मिन्रथवरे तस्थौ गुरुत्मान्पन्नगाशनः
विस्तीर्ण तोंड, प्रचंड गर्जना, विविध जीव आणि ध्वजांच्या लहरींसह, सर्पभक्षक गरुड त्या उत्तम रथावर उभा राहिला.
दुर्निरीक्ष्यो हि भूतानां तेजसाऽऽभ्याधिकं बभौ। आदित्य इव मध्याह्ने सहस्रकिरणावृतः
त्याचे तेज इतके प्रखर होते की, सर्व जीवांना त्याच्याकडे पाहणे कठीण होते; तो मध्याह्नाच्या सूर्याप्रमाणे, हजार किरणांनी वेढलेला, तेजस्वी दिसत होता.
न सज्जति वृक्षेषु शस्त्रैश्चापि न रिष्यते। दिव्यो ध्वजवरो राजन्दृश्यते चेह मानुषैः
तो झाडांवर चिकटत नाही, शस्त्रांनी त्याला इजा होत नाही; तो दैवी, श्रेष्ठ ध्वज, राजन, येथे माणसांना दिसतो.
तमास्थाय रथं दिव्यं पर्जन्यसमनिः स्वनम्। निर्ययौ पुरुषव्याघ्रः पाण्डवाभ्यां सहाच्युतः
त्या दैवी, मेघगर्जनेसारखा आवाज करणाऱ्या रथावर बसून, पुरुषसिंह अच्युत, दोन्ही पांडवांसह निघून गेला.
यं लेभे वासवाद्राजा वसुस्तस्माद्बृहद्रथः। बृहद्रथात्क्रमेणैव प्राप्तो बार्हद्रथो रथम्
जो रथ वसु राजाने वासवाकडून मिळवला, तो बृहद्रथाकडे गेला आणि बृहद्रथापासून तो पुढे बर्हद्रथ वंशात गेला.
स निर्याय महाबाहुः पुण्डरीकेक्षणस्ततः। गिरिव्रजाद्बहिस्तस्थौ समदेशे महायशाः
मग तो दीर्घबाहू, कमळासारख्या डोळ्यांचा, मोठ्या कीर्तीचा पुरुष, गिरिव्रजाच्या बाहेर योग्य ठिकाणी उभा राहिला.
तत्रैनं नागराः सर्वे सत्कारेणाभ्ययुस्तदा। ब्राह्मणप्रमुखा राजन्विधिदृष्टेन कर्मणा
तेथे सर्व नगरवासी, ब्राह्मणांसह, राजन, विधिपूर्वक सन्मानाने त्याच्याकडे आले.
बन्धनाद्विप्रमुक्ताश्च राजानो मधुसूदनम्। पूजयामासुरूचुश्च स्तुतिपूर्वमिदं वचः
आणि जे राजे बंदनातून मुक्त झाले होते, त्यांनी मधुसूदनाची पूजा केली आणि स्तुतीपूर्वक हे शब्द सांगितले.
नैतच्चित्रं महाबाहो त्वयि देवकिनन्दने। भीमार्जुनबलोपेते धर्मस्य प्रतिपालनम्
महाबाहू देवकीनंदना, तुझ्यात भीम आणि अर्जुन यांची ताकद आहे, म्हणून तू धर्माचं पालन करतोस यात काहीच आश्चर्य नाही.
जरासन्धह्रदे घोरे दुःखपङ्के निमज्जताम्। राज्ञां समभ्युद्धरमं यदिदं कृतमद्य वै
आज तू ज्या राजांना जरासंधाच्या भयंकर कारागृहात दुःखाच्या दलदलीत बुडाले होते, त्यांना बाहेर काढून वाचवलंस.
विष्णो समवसन्नानां गिरिदुर्गे सुदारुणे। दिष्ट्या मोक्षाद्यशो दीप्तमाप्तं ते यदुनन्दन
यदुनंदना, विष्णू, त्या भीषण डोंगरातील तुरुंगात अडकलेल्या लोकांना मुक्त करून आज तुझं यश उजळलं, हे खरंच भाग्याचं आहे.
किं कर्मः पुरुषव्याघ्र शाधि नः प्रणतिस्थितान्। कृतमित्येव तद्विद्वि नृपैर्ययद्यपि दुष्करम्
माणसांत वाघासारख्या, पुढे काय करावं ते सांग. आम्ही सर्वजण तुझ्यासमोर आदराने उभे आहोत; काम कितीही कठीण असलं, तरी तुझ्या सांगण्यावरून हे राजे ते नक्की करतील.
तानुवाच हृम्पीकेशः समाश्चास्य महामनाः। यिधिष्ठिरो राजसूयं क्रतुमार्हतुमिच्छति
मग मोठ्या मनाचा हृषीकेश सर्वांना म्हणाला, 'जर युधिष्ठिराला राजसूय यज्ञ करायची इच्छा असेल—'
तस्य धर्मप्रवृत्तस्य पार्थिवत्वं चिकीर्षतः। सर्वैर्भवद्भिर्विज्ञाय साहाय्यं क्रियतामिति
जो धर्माला धरून राज्य मिळवू पाहतोय, त्याला मदत करावी, हे तुम्हा सर्वांनी समजून घ्या आणि त्याला साथ द्या.
ततः सुप्रीतमनसस्ते नृपा नृपसत्तम। तथेत्येवाब्रुवन्सर्वे प्रतिगृह्यास्य तां गिरम्
राजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या तुझ्या बोलण्यावर सर्व राजे अत्यंत आनंदित झाले आणि 'तसंच होईल' असं म्हणत त्यांनी तुझं वचन मान्य केलं.
रत्नभाजं च दाशार्हं चक्रुस्ते पृथिवीश्वराः। कृच्छ्राञ्जग्राह गोविन्दस्तेषां तदनुकम्पया
पृथ्वीचे सर्व राजे दाशार्हांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या कृष्णाचा मौल्यवान रत्नांनी सन्मान केला; गोविंदाने त्यांच्या दयेमुळे ती मौल्यवान दागिने स्वीकारली.