एवमुक्तस्ततः कृष्णः प्रत्युवाच वृकोदरम्। त्वरयन्पुरुषव्याघ्रो जरासन्धवधेप्सया
भीमाने असं म्हटल्यावर, कृष्णाने वृकोदराला उत्तर दिलं आणि जरासंधाचा वध व्हावा म्हणून त्याला गती दिली.
यत्ते दैवं परं सत्वं यच्च ते मातरिश्वनः। बलं भीमं जरासन्धे दर्शयाशु तदद्य वै
तुझ्याकडे ज्या दैवी शक्ती, धैर्य आणि वायुदेवतेचं सामर्थ्य आहे, हे भीमा, ते सगळं आज जरासंधावर दाखव.
तवैष वध्यो दुर्बुद्धिर्जरासन्धो महारथः। इत्यन्तरिक्षे त्वश्रौषं यदा वायुरवाप्यते
हा जरासंध, वाईट बुद्धीचा आणि मोठा रथी, तुझ्याच हातून मारला जाणार आहे; वारा वाहताना आकाशातून मी हे ऐकलं आहे.
गोमन्ते पर्वतश्रेष्ठे येनैष परिमोक्षितः। बलदेवबलं प्राप्य कोऽन्यो जीवेत्तु मागधात्
गोमंत या श्रेष्ठ पर्वतावर याला एकदा सोडण्यात आलं होतं; मगधांमध्ये बलरामाच्या सामर्थ्याला तोंड देऊन दुसरा कोण जिवंत राहू शकतो?
तदस्य मृत्युर्विहितस्त्वदृते न महाबल। वायुं चिन्त्य महाबाहो जहीमं मगधाधिपम्
म्हणून, महाबाहो, याचा मृत्यू फक्त तुझ्याच हातून ठरलेला आहे; वायुदेवतेचा आठव करून, या मगधाधिपतीचा वध कर.
एवमुक्तस्ततो भीमो मनसाऽऽचिन्त्य मारुतम्। जनार्दनं नमस्कृत्य परिष्वज्य च फल्गुनम्
कृष्णाने असं सांगितल्यावर, भीमाने मनात वायुदेवतेचा स्मरण केला, जनार्दनाला वंदन केलं आणि फाल्गुनाला मिठी मारली.
प्रभञ्जनबलाविष्टो जरासन्धमरिन्दमः। उत्क्षिप्य भ्रामयामास बलवन्तं महाबलः
वाऱ्याच्या वेगाने भरलेला, शत्रूंचा पराभव करणारा भीमाने बलवान जरासंधाला उचलून, त्याला जोरात फिरवायला सुरुवात केली.
भ्रामयित्वा शतगुणं जानुभ्यां भरतर्षभ। बभञ्ज पृष्टं सङ्क्षिप्य निष्पिष्य विननाद च
तो भीमाने जरासंधाला शंभर वेळा फिरवून, गुडघ्यांनी त्याचा पाठ दाबून मोडली आणि मोठ्याने गर्जना केली.
करे गृहीत्वा चरणं द्विधा चक्रे महाबलः। तस्य निष्पिष्यमाणस्य पाण्डवस्य च गर्जतः
मग भीमाने हातात त्याचा पाय धरून, त्या बलाढ्याने त्याला दोन तुकड्यांत फाडले; त्याला चिरडताना आणि पांडव गर्जना करत असताना मोठा आवाज झाला.
अभवत्तुमुलो नादः सर्वप्राणिभयङ्करः। वित्रेसुर्मागधाः सर्वे स्त्रीणां गर्भाश्च सुस्रुवुः
तो आवाज इतका भयंकर झाला की सगळ्या जीवांना भीती वाटली; सर्व मागध लोक घाबरले आणि स्त्रियांच्या पोटातील गर्भही पडले.
भीमसेनस्य नादेन जरासन्धस्य चैव ह। किं नु स्याद्धिमवान्भिन्नः किंनुस्विद्दीर्यते मही
भीमसेन आणि जरासंधाच्या गर्जनेमुळे लोक म्हणू लागले, 'हिमालय फाटला की काय? की पृथ्वीच तुटते आहे?'
इति वै मागधा जज्ञुर्भीमसेनस्य निखनात्। `ततस्तु भगवान्कृष्णो जरासन्धजिघांसया
मागध लोकांनी भीमसेनाच्या त्या मोठ्या आवाजामुळे असेच बोलले; तेव्हा भगवान कृष्णाने जरासंधाचा अंत व्हावा म्हणून—
भीमसेनं समालोक्य नलं जग्राह पाणिना। द्विधा चिच्छेद वै तत्तु जरासन्धवधं प्रति
कृष्णाने भीमसेनाकडे पाहून हातात एक काठी घेतली आणि ती दोन तुकड्यांत मोडली, हे जरासंधाचा वध कसा करावा याचे खूण दिले.
ततस्त्वाज्ञाय तस्यैव पादमुत्क्षिप्य मारुतिः। द्विधा बभञ्ज तद्गात्रं प्राक्षिपद्विननाद च
तेव्हा हे समजून, मारुतीपुत्र भीमाने जरासंधाचा पाय उचलून, त्याचे शरीर दोन भागांत फाडले, खाली फेकले आणि मोठ्याने गर्जना केली.
पुनः सन्धाय तु तदा जरान्धः प्रतापवान्। भीमेन च समागम्य बाहुयुद्धं चकार ह
पण मग पुन्हा एकदा, जरासंध एकत्र जुळून, भीमासमोर उभा राहिला आणि पुन्हा हाताने झुंज सुरू केली.
तयोः समभवद्युद्धं तुमुलं रोमहर्षणम्। सर्वलोकक्षयकरं सर्वभूतभयावहम्
त्यांचा लढा फारच भयंकर आणि अंगावर काटा आणणारा झाला, जणू साऱ्या लोकांचा नाश होईल आणि सर्व जीवांना भीती वाटावी असा.
पुनः कृष्णस्तमिरिणं द्विधा विच्छिद्य माधवः। व्यत्यस्य प्राक्षिपत्तत्तु जरासन्धवधेप्सया
पुन्हा एकदा माधव कृष्णाने एक काठी दोन तुकड्यांत फाडून उलटी करून खाली फेकली, जरासंधाचा वध व्हावा म्हणून.
भीमसेनस्तदा ज्ञात्वा निर्बिभेद च मागधम्। द्विधा व्यत्यस्य पादेन प्राक्षिपच्च ननाद ह
मग भीमसेनाने ते समजून, मागधराजाला फाडले, त्याचे पाय उलटे करून दोन भागांत विभागले, खाली फेकले आणि मोठ्याने गर्जना केली.
शुष्कमांसास्थिमेदस्त्वग्भिन्नमस्तिष्कपिण्डकटः। शवभूतस्तदा राजन्पिण्डीकृत इवाबबौ
त्याचे मांस, हाडे, मज्जा आणि त्वचा सुकून गेली, कवटी फुटली; तो राजा जणू एखाद्या मृतदेहासारखा, एक गोळा झाल्यासारखा दिसत होता.
ततो राज्ञः कुलद्वारि प्रसुप्तमिव तं नृपम्। रात्रौ गतासुमुत्सृज्य निश्चक्रमुररिन्दमाः
मग राजाच्या घराच्या दाराशी, रात्रीच प्राण सोडलेल्या त्या राजाला झोपेत असल्यासारखा सोडून, शत्रूंचा पराभव करणारे तिथून निघून गेले.
जरासन्धरथं कृष्णो योजयित्वा पताकिनम्। आरोप्य भ्रातरौ चैव मोक्षयामास बान्धवान्
कृष्णाने जरासंधाचा पताका लावलेला रथ तयार केला, दोन्ही भावांना त्यावर बसवले आणि सर्व नातेवाईकांना सोडून दिले.
ते वै रत्नुभुजं कृष्णं रत्नार्हं पृथिवीश्वराः। राजानं चक्ररासाद्य मोक्षिता महतो भयात्
ते पृथ्वीचे सर्व राजे, रत्नाला योग्य असे, कृष्णाला—रत्नांचा उपभोग घेणारा—आपला राजा मानू लागले, कारण ते मोठ्या भीतीतून मुक्त झाले होते.
अक्षतः शस्त्रसम्पन्नो जितारिः सह राजभिः। रथमास्थाय तं दिव्यं निर्जगाम गिरिव्रजात्
शस्त्रांनी सज्ज, शत्रूंचा विजेता, राजांसोबत, तो अखंडित राहून, त्या दिव्य रथावर बसून गिरिव्रजातून बाहेर पडला.
यः स सोदर्यवान्नाम द्वियोधी कृष्णसारथिः। अभ्यासघाती सन्दृश्यो दुर्जयः सर्वराजभिः
जो सोदर्यवान नावाचा, महान धनुर्धारी, ज्याचा सारथी कृष्ण आहे, तो जवळून लढणारा, सर्व राजांना जिंकता न येणारा आणि सर्वांना दिसणारा आहे.
भीमार्जुनाभ्यां योधाभ्यामास्थितः कृष्णसारथिः। शुशुभे रथवर्योऽसौ दुर्जयः सर्वधन्विभिः
भीम आणि अर्जुन या दोन्ही वीरांसह, कृष्ण सारथी असताना, तो उत्तम रथ सर्व धनुर्धरांना जिंकता येणार नाही असा तेजस्वी दिसत होता.
शक्रविष्णू हि सङ्ग्रामे चेरतुस्तारकामये। रथेन तेन वै कृष्ण उपारुह्य ययौ तदा
पूर्वी इंद्र आणि विष्णू यांनी त्या रथावर बसून तारकांमध्ये युद्ध केले होते; त्याच रथावर कृष्ण बसला आणि तेथून निघून गेला.
एवमेतौ महाबाहू तदा दुष्करकारिणौ। कृष्णप्रणीतौ लोकेऽस्मिन्नथे को द्रष्टुमर्हति
त्या दोन्ही दीर्घबाहू, कठीण कार्य करणाऱ्या वीरांना कृष्णाच्या मार्गदर्शनाखाली या जगात कोण पाहू शकतो?
इत्यवोचन्व्रजन्तं तं जरासन्धपुरालयाः। वासुदेवं नरश्रेष्ठं युक्तं वातजवैर्हयैः
ज्यावेळी वायुवेगाने धावणाऱ्या घोड्यांनी युक्त असा वासुदेव, श्रेष्ठ पुरुष, जात होता, तेव्हा जरासंधाच्या नगरातील लोकांनी असे बोलले.
तप्तचामीकराभेण किङ्किणीजालमालिना। मेघनिर्घोषनादेन जैत्रेणामित्रघातिना
किणकिण वाजणाऱ्या घंटांच्या जाळ्याने सजलेला, तापलेल्या सोन्यासारखा चमकणारा, मेघगर्जनेसारखा आवाज करणारा, विजयशाली आणि शत्रूंचा नाश करणारा तो रथ होता.
येन शक्रो दानवानां जघान नवतीर्नव। तं प्राप्य समहृष्यन्त रथं ते पुरुषर्थभाः
ज्याच्या सहाय्याने इंद्राने नव्वद दानवांचे सैन्य मारले होते, तो रथ मिळाल्यावर ते पराक्रमी पुरुष अत्यंत आनंदित झाले.