ते त्वां ज्ञातिक्षयकरं यममार्तानुसारिणः। ज्ञातिवृद्धिनिमित्तार्थं विनिहन्तुमिहागताः
हे लोक, यमाच्या मार्गाने चालणारे आणि तुझ्या नातलगांचा नाश करणारे, आपले नातेवाईक वाढवण्यासाठी तुला मारायला इथे आले आहेत.
नास्ति लोके पुमानन्यः क्षत्रियोष्विति चैव तत्। मन्यसे स च ते राजन्सुमहान्बुद्धिविप्लवः
तुला वाटतं की क्षत्रियांमध्ये तुझ्यासारखा दुसरा कोणी पुरुष नाही; पण राजा, हे तुझ्या बुद्धीचं मोठं भ्रम आहे.
को हि जानन्नभिजनमात्मवान्क्षत्रियो नृप। नाविशेत्स्वर्गमतुलं रणानन्तरमव्ययम्
राजा, कोणता क्षत्रिय, ज्याला आपली कुलपरंपरा आणि स्वतःवर ताबा आहे, तो युद्धानंतर त्या अमर आणि अद्वितीय स्वर्गात जाण्याचं नाकारेल?
स्वर्गं ह्येव समास्थाय रणयज्ञेषु दीक्षिताः। जयन्ति क्षत्रिया लोकांस्तद्विद्धि मनुजर्षभ
खरं तर, युद्धयज्ञासाठी व्रत घेतलेले क्षत्रिय स्वर्गाला प्राप्त होतात; हे जाण, मनुष्यश्रेष्ठ.
स्वर्गयोनिर्महद्ब्रह्म स्वर्गयोनिर्महद्यशः। स्वर्गं योनिस्तपो युद्धे मृत्युः सोऽव्यभिचारवान्
स्वर्ग हेच मोठ्या ब्रह्माचं आणि मोठ्या कीर्तीचं मूळ आहे; स्वर्ग हेच मूळ आहे—तपाने आणि युद्धात, जो खंबीर राहतो त्याला मृत्यूही शाश्वत फळ देतो.
एष ह्यैन्द्रो वैजयन्तो गुणैर्नित्यं समाहितः। येनासुरान्पराजित्य जगत्पाति शतक्रतुः
हा इंद्र, नेहमी गुणांमध्ये एकाग्र असतो, ज्याने असुरांना पराभूत केलं, तोच जगावर राज्य करतो, शतकर्मा.
स्वर्गमार्गाय कस्य स्याद्विग्रहो वै यथा तव। मागधैर्विपुलैः सैन्यैर्बाहुल्यबलदर्पितः
स्वर्गाच्या मार्गासाठी, तुझ्यासारखा कोण संघर्ष करेल? मगधांच्या मोठ्या सैन्यांमुळे आणि प्रचंड बळामुळे तू गर्विष्ठ झाला आहेस.
माऽवमंस्थाः परान्राजन्नास्ति वीर्यं नरे नरे। समं चेजस्त्वया चैव विशिष्टं वा नरेश्वर
राजा, दुसऱ्यांना कमी लेखू नकोस; प्रत्येक माणसात सारखं बळ नसतं; काहीजण तुझ्याइतकेच किंवा तुझ्याहूनही अधिक सामर्थ्यवान असू शकतात, नराधिप.
यावदेतदसम्बुद्धं तावदेव भवेत्तव। विषह्यमेतदस्माकमतो राजन्ब्रवीमि ते
हे अजूनपर्यंत आपल्याला माहीत नाही, तोपर्यंत हे सहन करता येईल. म्हणूनच, राजन, मी तुला असं सांगतो.
जहि त्वं सदृशेष्वेव मानं दर्पं च मागध। मा गमः ससुतामात्यः सबलश्च यमक्षयम्
मागध, तुला जेवढे बरोबरीचे आहेत त्यांच्यातच अभिमान आणि गर्व ठेव. आपल्या मुलांसह, मंत्र्यांसह आणि सैन्यासह यमाच्या लोकात जाऊ नकोस.
दम्भोद्भवः कार्तवीर्य उत्तरश्च बृहद्रथः। श्रेयसो ह्यवमत्येह विनेशुः सबला नृपाः
डंभोद्भव, कार्तवीर्य, आणि नंतरचा बृहद्रथ — हे सर्व राजा, मोठ्या सैन्यासह, अपमानाने इथे नष्ट झाले.
युयुक्षमाणास्त्वत्तो हि न वयं ब्राह्मणा ध्रुवम्। शौरिरस्मि हृषीकेशो नृवीरौ पाण्डवाविमौ। अनयोर्मातुलेयं च कृष्णं मां विद्धि ते रिपुम्
आम्ही ब्राह्मण नाही, की तुझ्याशी लढायला आलो आहोत. मी शूर कुळातील आहे, हृषीकेश इथे आहे, हे दोघे पांडव वीर आहेत, आणि कृष्ण माझा मामा आहे — त्याला तू आपला शत्रू समज.
त्वामाह्वयामहे राजन्स्थिरो युध्वस्व मागध। मुच्छ वा नृपतीन्सर्वान् गच्छ वा त्वं यमक्षयम्
राजा, आम्ही तुला युद्धासाठी बोलावतो. मागध, ठाम उभा राहा आणि लढ, किंवा सर्व राजांना सोडून दे, नाहीतर यमाच्या लोकात जा.
एतच्छ्रुत्वा जरासन्धः क्रुद्धो वचनमब्रवीत्
हे ऐकून जरासंध रागावून बोलू लागला.
नाहं कंसः प्रलम्बो वा न बाणो न च मुष्टिकः। नरको नेन्द्रतपनो न केशी न च पूतना
मी कंस नाही, प्रलंब नाही, बाण नाही, मुष्टिक नाही; मी नरक नाही, इंद्रतपन नाही, केशी नाही, आणि पूतना सुद्धा नाही.
न कालयवनो वाऽपि ये त्वया निहता युधि। त्वं तु गोपकुलोत्पन्नो जातिं वै पौर्विकीं स्मर
मी कालयवन सुद्धा नाही, किंवा जे तुझ्या हातून युद्धात मारले गेले ते नाही. तू गवळ्यांच्या कुळात जन्मलेला आहेस, आपली पूर्वीची जात आठव.
योऽस्मद्भयादतिक्रम्य सागरानूपमाश्रितः। जन्मभूमिं परित्यज्य मधुरां प्राकृतो यथा
माझ्या भीतीने तू समुद्रकिनारी जाऊन राहिलास, आपली जन्मभूमी आणि मधूची नगरी सोडलीस, अगदी सामान्य माणसासारखा.
सोऽधुना कत्थसे शौरे शरदीव यथा घनः। अद्यानृण्यं करिष्यामि भोजराजस्य धीमतः
शूरकुळातील, आता तू माजतोस, जणू शरद ऋतूतला मेघ. आज मी बुद्धिमान भोजराजाचा उरलेला हिशेब फेडीन.
जामातुरौग्रसेनस्य त्वां निहत्याद्य माधव। चिरकाङ्क्षितो मे सङ्ग्रामस्त्वां हन्तुं समुहृद्गुणम्
उग्रसेनाचा जावई माधव, आज मी तुला मारून, तुझ्या सद्गुणांसाठी प्रसिद्ध असलेला, तुला मारण्याची माझी जुनी इच्छा पूर्ण करीन.
दिष्ट्या मे सफलो यत्नः कृतो देवैः सवासवैः। क्लीबाविमौ च गोविन्द भीमसेनार्जुनावुभौ
माझा देवांसह आणि इंद्रासह केलेला प्रयत्न आज फळला; आणि गोविंदा, हे दोघे भीमसेन आणि अर्जुन, दोघेही निर्बल आहेत.
हिंस्यासि युधि विक्रम्य सिंहः क्षुद्रमृगाविव
तू युद्धात त्यांना पराक्रमाने मारशील, जसा सिंह लहान हरणांना मारतो.
सर्वभूतानि वित्रेमुषे तत्रासन्समागताः
तेथे जमलेली सर्व जीवमात्रे भीतीने थरथरू लागली.
मम निर्देशकर्तृभ्यां पाण्डवाभ्यां नृपाधम। मात्यं ससुतं चाद्य घातयिष्याम्यहं रणे। न कथञ्चन जीवन्वै प्रवेक्ष्यसि पुरोत्तमम्
राजांमध्ये नीच, या दोन पांडवांच्या आज्ञेने, आज मी तुला आणि तुझ्या मुलांना रणात ठार मारीन; तू कधीच जिवंतपणे या महान नगरीत प्रवेश करू शकणार नाहीस.
नाजितान्वै नरपतीनहमादद्मि काश्चन। अजितः पर्यवस्थाता कोऽत्र यो न मया जितः
मी कधीच न जिंकलेल्या राजांना पकडत नाही; इथे असा कोण आहे जो माझ्याने न जिंकलेला आणि अजूनही टिकून आहे?
क्षत्रियस्यैतदेवाहुर्धर्म्यं कृष्णोपजीवनम्। विक्रम्य वशमानीय कामतो यत्समाचरेत्
हेच क्षत्रियाचं कर्तव्य मानलं जातं, कृष्णा — पराक्रमाने इतरांना जिंकावं आणि आपल्या इच्छेप्रमाणे वागावं.
देवातार्थमुपाहृत्य राज्ञः कृष्ण कथं भयात्। अहमद्य विमुच्येयं क्षात्रं व्रतमनुस्मरन्
देवतांसाठी राजांना पकडून आणून, कृष्णा, आज मी भीतीपोटी त्यांना सोडू कसा? माझ्या क्षत्रिय व्रताची आठवण आहे.
सैन्यं सैन्येन व्यूढेन एक एकेन वा पुनः। द्वाभ्यां त्रिभिर्वा योत्स्येऽहं युगत्पृथगेव वा
मी सैन्याविरुद्ध सैन्य, एकाविरुद्ध एक, किंवा दोन-तीन जणांनी एकत्र किंवा वेगवेगळ्या प्रकारे लढेन, जसं तुला हवं असेल तसं.
एवमुक्त्वा जरासन्धः सहदेवाभिषेचनम्। अज्ञापयत्तदा राजा ययुत्सुर्भीमकर्मभिः
असं म्हणून जरासंधानं सहदेवाचं अभिषेक करण्याचा आदेश दिला, कारण त्याला भीमकर्मा वीरांशी युद्ध करायचं होतं.
स तु सेनापतिं राजा सस्मार भरतर्षभ। कौशिकं चित्रसेनं च तस्मिन्युद्ध उपस्थिते
त्या वेळी युद्ध जवळ आलं तेव्हा राजानं आपल्या सेनापतींची आठवण काढली, म्हणजे कौशिक आणि चित्रसेन यांची.
ययोस्ते नामनी राजन्हंसेति डिबिकेति च। पूर्वं सङ्कथिते पुम्भिर्नृलोके लोकसत्कृते
राजा, त्यांची नावं हंस आणि डिबिक अशी होती, जी पूर्वी लोकांमध्ये प्रसिद्ध आणि मान्य होती.