एवं प्राप्य पुरं रम्यं दुराधर्पं समन्ततः।। अर्थसिद्धिं त्वनुपमां जरासन्धोऽभिमन्यते
अशा रीतीने रम्य आणि सर्व बाजूंनी जिंकता न येणाऱ्या त्या नगरीत पोहोचून, जरासंधाने स्वतःला अतुलनीय यश मिळवले असे समजले.
एवमुक्त्वा ततः सर्वे भ्रातरो विपुलौजसः
असे म्हणून, त्या सर्व बलाढ्य भाऊ—
वार्ष्णेयः पाण्डवौ चैव प्रतस्थुर्मागधं पुरम्। हृष्टपुष्टजनोपेतं चातुर्वर्ण्यसमाकुलम्
वृष्णिकुलातील आणि दोन्ही पांडव, मगधांच्या नगरीकडे निघाले, जिथे आनंदी आणि संपन्न लोकांची वर्दळ होती, आणि चारही वर्णांचे लोक भरलेले होते.
स्फीतोत्सवमनाधृष्यमासेदुश्च गिरिव्रजतम्। ततो द्वारमनासाद्य पुरस्य गिरिमुच्छ्रितम्
ते उत्सवांनी फुललेल्या आणि कोणी जिंकू न शकणाऱ्या गिरिव्रजाजवळ पोहोचले, आणि मग त्या शहराच्या प्रवेशद्वाराजवळ जाऊन त्यांनी उंच डोंगर पाहिला.
बार्हद्रथैः पूज्यमानं तथा नगरवासिभिः। मागधानां तु रुचिरं चैत्यकान्तरमाद्रवन्
बार्हद्रथ आणि नगरातील लोकांनी त्यांचा सन्मान केला, आणि मग ते मगधांच्या सुंदर चैत्यवनात शिरले.
यत्र मांसादमृषभमाससाद बृहद्रथः। तं हत्वा मासतालाभिस्तिस्रो भेरीकारयत्
तेथे बृहद्रथाला मांस खाणारा वृषभ भेटला; त्याला ठार मारून, त्या मांसाचे बक्षीस म्हणून त्याने तीन भेरी वाजवल्या.
स्वपुरे स्थापयामास तेन चानह्य चर्मणा। यत्र ताः प्राणदन्भेर्यो दिव्यपुष्पावचूर्णिताः
त्याने त्या भेर्या आपल्या नगरात ठेवल्या, आणि त्या वृषभाच्या कातड्याने त्या भेर्या झाकल्या, जिथे त्या दिव्य फुलांनी सजवलेल्या भेर्या वाजू लागल्या.
भङ्क्त्वा भेरीत्रयं तेऽपि चैत्यप्राकारमाद्रवन्। द्वारतोऽभिमुखाः सर्वे ययुर्नानायुधास्तधा
त्या तिघांनी त्या भेर्या फोडून, मग चैत्याच्या भिंतीकडे धाव घेतली; सर्वजण वेगवेगळ्या शस्त्रांनी सज्ज होऊन, प्रवेशद्वारातून सरळ पुढे गेले.
मागधानां सुरुचिरं चैत्यकं तं समाद्रवन्। शिरसीव समाघ्नन्तो जरासन्धं जिघांस्वः
मगधांच्या त्या सुंदर चैत्यावर त्यांनी झडप घातली, जणू काही जरासंधाच्या डोक्यावरच वार करीत आहेत, आणि त्याला मारण्याचा निर्धार केला.
स्थिरं सुविपुलं शृङ्गं सुमहत्तत्पुरातनम्। अर्चितं गन्धमाल्यैश्च सततं सुप्रतिष्ठितम्
ते एक भक्कम, विशाल आणि प्राचीन शिखर होते, नेहमीच सुवासिक फुलांच्या माळांनी सजवलेले आणि मोठ्या सन्मानाने पूजलेले.
विपुलैर्बाहुभिर्वीरस्तेऽभिहत्याभ्यपातयन्। ततस्ते मागधं हृष्टाः पुरं प्रविविशुस्तदा
त्या वीरांनी आपल्या बलवान हातांनी त्यावर प्रहार करून ते खाली पाडले; आणि मग आनंदाने मगधांच्या नगरीत प्रवेश केला.
एतस्मिन्नेव काले तु ब्राह्मणा वेदपारगाः। दृष्ट्वा तु दुर्निमित्तानि जरासन्धमदर्शयन्
त्याच वेळी वेदपारंगत ब्राह्मणांनी, वाईट शकुन पाहून, ते जरासंधाला दाखवले.
पर्युग्न्यकुर्वंश्च नृपं द्विरदस्थं पुरोहिताः। ततस्तच्छान्तये राजा जरासन्धः प्रतापवान्। दीक्षितो नियमस्थोऽसावुपवासपरोऽभवत्
पुरोहितांनी हत्तीवर बसलेल्या राजासाठी शांतीचे विधी केले; आणि त्या अपशकुनाच्या निवारणासाठी, प्रतापी राजा जरासंधाने व्रत घेतले आणि उपवासाला लागला.
स्नातकव्रतिनस्ते तु बाहुशस्त्रा निरायुधाः। युयुत्सवः प्रविविशुर्जरासन्धेन भारत
पण स्नातकव्रती, शस्त्राशिवाय आणि मल्लविद्येत निपुण, त्यांनी जरासंधाशी स्पर्धा करण्यासाठी प्रवेश केला, हे भारत.
भक्ष्यमाल्यापणानां च ददृशुः श्रियमुत्तमाम्। स्फीतां सर्वगुणोपेतां सर्वकामसमृद्धिनाम्
भक्ष्य आणि फुलांच्या दुकानांत त्यांनी उत्तम समृद्धी पाहिली, जी सर्व गुणांनी युक्त आणि सर्व इच्छित सुखांनी भरलेली होती.
तां तु दृष्ट्वा समृद्धिं ते वीथ्यां तस्यां नरोत्तमाः। राजमार्गेण गच्छन्तः कृष्णभीमधनञ्जयाः। बलाद्गृहीत्वा माल्यानि मालाकारान्महाबलाः
त्या समृद्धीला पाहून कृष्ण, भीम आणि धनंजय हे राजमार्गाने जात होते आणि त्यांनी बलपूर्वक फुलविक्रेत्यांकडून हार घेतले.
कर्पूरशृङ्गं कोष्ठं च सफलं चान्तरापणे। वैश्याद्बलाद्गृहीत्वा ते विहृत्य च महारथाः
मग त्या पराक्रमी वीरांनी व्यापाऱ्याकडून आतल्या दुकानांतून कर्पूर, सुगंधी शृंग आणि फळे जबरदस्तीने घेतली आणि आनंदाने फिरू लागले.
विरागवसनाः सर्वे स्रग्विणो मृष्टकुण्डलाः। निवेशनमथाजग्मुर्जरासन्धस्य धीमतः
सर्वजण फिकट कपडे घालून, गळ्यात हार आणि कानात झळाळती कुंडले घालून, मग त्या बुद्धिमान जरासंधाच्या निवासस्थानी गेले.
गोवासमिव वीक्षन्तः सिंहा हैमवता यथा। शालस्तम्भनिभास्तेषां चन्दनागुरुरूषिताः
ते हिमालयातील सिंहांसारखे दिसत होते, जणू गायीच्या कातड्याचे वस्त्र घातलेले, त्यांच्या भुजा सालाच्या झाडासारख्या मजबूत आणि चंदन, अगरू यांच्या सुगंधाने दरवळत होत्या.
अशोभन्त महाराज बाहवो युद्धशालिनाम्। तान्दृष्ट्वा द्विरदप्रख्याञ्शालस्कन्दानिवोद्गतान्
राजा, त्या युद्धकुशल वीरांच्या भुजा हत्तीच्या सोंडेप्रमाणे झाडांतून बाहेर आलेल्या दिसत होत्या आणि फारच तेजस्वी वाटत होत्या.
व्यूढोरस्कान्मागधानां विस्मयः समपद्यत। `अद्वारेणाभ्यवस्कन्द्य विविशुर्मागधालयम्
त्यांच्या रुंद छातीला पाहून मगधांचे लोक आश्चर्यचकित झाले आणि ते एक बाजूच्या दाराने मगधराजाच्या घरात शिरले.
ते त्वतीत्य जनाकीर्णाः कक्षास्तिस्रो नरर्षभाः। अहङ्कारेण राजानमुपतस्थुर्गतव्यथाः
ते नरश्रेष्ठ तीनही जण गर्दीने भरलेल्या तीन अंगणांतून गेले आणि अभिमानाने, निर्भयपणे राजाकडे गेले.
भो शब्देनैव राजानमुचुस्ते तु महारथाः'। तान्पाद्यमधुपर्कार्हान्गवार्हान्सत्कृतिं गतान्। प्रत्युत्थाय जरासन्ध उपतस्थे यथाविधि
त्या महाबलवान वीरांनी 'अरे!' असे म्हणून राजाला संबोधले. त्यांना पाहून, जे पाद्य, मधुपर्क आणि गायी घेण्यास योग्य होते, जरासंधाने उठून योग्य रीतीने त्यांचे स्वागत केले.
उवाच चैतान्राजाऽसौ स्वागतं वोस्त्विति प्रभुः। मौनमासीत्तदा पार्थभीमयोर्जनमेजय
त्या राजाने त्यांना म्हणाले, 'तुमचे स्वागत आहे.' त्या वेळी पार्थ आणि भीम गप्प बसले, जनमेजय.
तेषां मध्ये महाबुद्धिः कृष्णो वचनमब्रवीत्। वक्तुं नायाति राजेन्द्र एतयोर्नियमस्थयोः
त्यांच्या मध्ये कृष्णाने, जो अत्यंत बुद्धिमान होता, बोलणे केले, कारण त्या दोघांनी व्रत घेतल्यामुळे ते बोलत नव्हते, हे राजन.
अर्वाङ्निशीथात्परतस्त्वाया सार्धं वदिष्यतः। यज्ञागारे स्थापयित्वा राजा राजगृहं वदिष्यतः
मध्यरात्रीनंतर हे दोघे मिळून तुझ्याशी बोलतील, जेव्हा त्यांना यज्ञशाळेत ठेवले जाईल; राजा राजवाड्यात बोलणार आहे.
ततोऽर्धरात्रे सम्प्राप्ते यातो यत्र स्थिता द्विजाः। तस्य ह्येतद्व्रतं राजन्बभूव भुवि विश्रुतम्
मग मध्यरात्र झाल्यावर तो जिथे ब्राह्मण गोळा झाले होते तिथे गेला; कारण हे त्याचे व्रत होते, हे राजन, जे पृथ्वीवर प्रसिद्ध होते.
स्नातकान्ब्राह्मणान्प्राप्ताञ्श्रुत्वा स समितिञ्जयः। अप्यर्धरात्रे नृपतिः प्रत्युद्गच्छति भारत
स्नातक ब्राह्मण आले आहेत हे कळताच, तो विजयी राजा, अगदी मध्यरात्रीसुद्धा, त्यांना भेटायला बाहेर गेला, हे भारत.
तांस्त्वपूर्वेण वेषेण दृष्ट्वा स नृपसत्तमः। उपतस्थे जरान्धो विस्मितश्चाभवत्तदा
त्यांना वेगळ्या वेषात पाहून, तो श्रेष्ठ राजा जरासंध त्यांच्याकडे गेला आणि त्या क्षणी आश्चर्यचकित झाला.
ते तु दृष्ट्वैव राजानं जरासन्धं नरर्षभाः। इदमूचुरमित्रघ्नाः सर्वे भरतसत्तम
पण त्या शत्रूंचा संहार करणाऱ्या नरश्रेष्ठांनी, जरासंध राजाला पाहताच, सर्वांनी असे म्हणाले, हे भारतश्रेष्ठ.