साऽहं प्रत्युपकारार्थं चिन्तयन्त्यनिशं नृप। तवेमे पुत्रशकले दृष्टवत्यस्मि धार्मिका
म्हणून, राजन, तुझं उपकार फेडण्यासाठी मी नेहमी विचार करत होते; मी धर्मनिष्ठ असून, तुझ्या पुत्राचे हे तुकडे पाहिले.
संश्लिषिते मया दैवात्कुमारः समपद्यत। तव भाग्यान्महाराज हेतुमात्रमहं त्विह
मी ते तुकडे जोडले आणि दैवयोगाने तो कुमार पुन्हा पूर्ण झाला; महाराज, मी फक्त निमित्त आहे, खरा योग तुझ्या पुण्याचा आहे.
मेरुं वा खादितुं शक्ता किं पुनस्तव बालकम्। गृहसम्पूजनात्तुष्ट्या मया प्रत्यर्पितस्तव
मी तर मेरू पर्वतही गिळू शकते—मग तुझ्या मुलाचं काय? पण तुझ्या घरातील पूजेमुळे मी तृप्त झाले आणि तुला तो मुलगा परत दिला.
एवमुक्त्वा तु सा राजंस्तत्रैवान्तरधीयत। स सङ्गृह्य कुमारं तं प्रविवेश गृहं नृपः
असं म्हणून ती तिथेच अदृश्य झाली; आणि राजा तो मुलगा घेऊन आपल्या घरी गेला.
तस्य बालस्य यत्कृत्यं तच्चकार नृपस्तदा। आज्ञापयच्च राक्षस्या मगधेषु महोत्सवम्
त्या वेळी राजाने त्या मुलासाठी लागणारी सगळी कामं केली आणि मगध देशात मोठा उत्सव साजरा करण्याचा आदेश दिला.
तस्य नामाकरोच्चैव पितामहसमः पिता। जरया सन्धितो यस्माज्जरासन्धो भवत्वयम्
त्याच्या वडिलांनी, जे पितामहांसारखे होते, त्याला नाव दिलं — 'हा वृद्धापकाळामुळे जोडला गेला आहे म्हणून याचं नाव जरासंध असावं.'
सोऽवर्धत महातेजा मागधाधिपतेः सुतः। प्रमाणबलसम्पन्नो हुताहुतिरिवानलः
मगधाधिपतीचा तो तेजस्वी मुलगा वाढू लागला, त्याचं अंग आणि बळ वाढलं, जणू काही हवनात वाढणारा अग्नीच.
एवं स ववृधे राजन्कुमारः पुष्करेक्षणः। लेन महता चापि यौवनस्थो बभूव ह'।। मातापित्रोर्नन्दकरः शुक्लपक्षे यथा शशी
राजा, तो कमळासारख्या डोळ्यांचा कुमार अशा प्रकारे वाढला; तारुण्यात पोहोचल्यावर तो आईवडिलांना आनंद देणारा झाला, जसा शुक्ल पक्षातील वाढता चंद्र.
कस्यचित्त्वथ कालस्य पुनरेव महातपाः। मगधेषुपजक्राम भगवांश्चण्डकौशिकः
काही काळानंतर, मोठ्या तपस्येचे चंडकौशिक ऋषी पुन्हा मगध देशात आले.
तस्याऽऽगमनसंहृष्टः सामात्यः सपुरः सरः। सभार्यः सह पुत्रेण निर्जगाम बृहद्रथः
त्यांच्या आगमनाने आनंदित होऊन, बृहद्रथ राजा आपल्या मंत्र्यांसह, नगरवासीयांसह, पत्नी आणि मुलासह त्यांना भेटायला बाहेर गेला.
पाद्यार्घ्याचमनीयैस्तमर्चयामास भारत। स नृपो राज्यसहितं पुत्रं तस्मै न्यवेदयत्
त्यांना पाय धुण्यासाठी पाणी, अर्घ्य आणि आचमनासाठी पाणी देऊन सन्मान केला; आणि त्या राजाने आपला मुलगा आणि राज्य ऋषींना अर्पण केला.
प्रतिगृह्य च तां पूजां पार्थिवाद्भगवानृषिः। उवाच मागधं राजन्प्रहृष्टेनान्तरात्मना
राजाकडून त्या पूजेचा स्वीकार करून, भगवंत ऋषीने मगधराजाला अंतःकरणात आनंदाने बोलले.
सर्वमेतन्मया ज्ञातं राजन्दिव्येन चक्षुषा। पुत्रस्तु शृणु राजेन्द्र यादृशोऽयं भविष्यति
राजा, हे सर्व मी दिव्य दृष्टीने जाणलं आहे; आता तू ऐक, तुझा मुलगा पुढे कसा होईल.
अस्य रूपं च सत्वं च बलमूर्जितमेव च। एष श्रिया समुदितः पुत्रस्तव न संशयः
त्याचं रूप, स्वभाव, बळ आणि सामर्थ्य — तुझा हा मुलगा सर्व प्रकारच्या समृद्धीने युक्त आहे, यात शंका नाही.
प्रापयिष्यति तत्सर्वं विक्रमेण समन्वितः। अस्य वीर्यवतो वीर्यं नानुयास्यन्ति पार्थिवाः
तो हे सर्व पराक्रमाने मिळवेल; त्याच्या पराक्रमी बळाशी इतर राजे जुळू शकणार नाहीत.
पततो वैनतेयस्य गतिमन्ये यथा खगाः। विनाशमुपयास्यन्ति ये चास्य परिपन्थिनः
जसं इतर पक्षी गरुडाच्या वेगाशी जाऊ शकत नाहीत, तसंच त्याला विरोध करणारे नाश पावतील.
देवैरपि विसृष्टानि शस्त्राण्यस्य महीपते। न रुजं जनयिष्यन्ति गिरेरिव नदीरयाः
राजा, अगदी देवांनी सोडलेली शस्त्रंही त्याला इजा करू शकणार नाहीत, जसं नद्या पर्वताला काही करू शकत नाहीत.
सर्वमूर्धाभिषिक्तानामेव मूर्ध्नि ज्वलिष्यति। प्रभाहरोऽयं सर्वेषां ज्योतिषामिव भास्करः
तो सर्व राजांच्या शिरावर तेजाने तळपेल, जसा सूर्य सर्व ताऱ्यांमध्ये प्रकाश देतो.
एनमासाद्य राजानः समृद्धबलवाहनाः। विनाशमुपयास्यन्ति शलभा इव पावकम्
मोठ्या सैन्य आणि संपत्ती असलेले राजेही त्याला भेटल्यावर नष्ट होतील, जसे पतंग ज्वाळेत जातात.
एष श्रियः समुदिताः सर्वराज्ञां ग्रहीष्यति। वर्षास्विवोदीर्णजला नदीर्नदनदीपतिः
समृद्धीने युक्त असलेला हा तुझा मुलगा सर्व राजांची संपत्ती मिळवेल, जसा नदीनदीपती पावसाळ्यात सर्व नद्यांचं पाणी घेतो.
एष धारयित सम्यक्चातुर्वर्ण्यं महाबलः। शुभां शुभवतीं स्फीतां सर्वसस्यधरां धराम्
हा बलवान तुझा मुलगा चारही वर्णांची नीट व्यवस्था सांभाळेल आणि सर्व पिकांनी समृद्ध, शुभ अशी पृथ्वी त्याच्या राज्यात फुलेल.
अस्याज्ञावशगाः सर्वे भविष्यन्ति नराधिपाः। सर्वभूतात्मभूतस्य वायोरिव शरीरिणः
सर्व राजे त्याच्या आज्ञेला वश होतील, जसं सर्व जीव वाऱ्याच्या अधीन असतात, कारण वारा सर्वांचा आत्मा आहे.
एष रुद्रं महादेवं त्रिपुरान्तकरं हरम्। सर्वलोकेष्वतिबलः साक्षाद्द्रक्ष्यति मागधः
हा मागध रुद्र, महादेव, त्रिपुरांचा संहार करणारा हर, जो सर्व लोकांत फार सामर्थ्यवान आहे, याला प्रत्यक्ष पाहील.
एवं ब्रुवन्नेव मुनिः स्वकार्यमिव चिन्तयन्। विसर्जयामास नृपं बृहद्रथमथारिहन्
असं बोलून, आपलं काम मनात ठेवून त्या ऋषींनी राजा बृहद्रथाला परत पाठवलं.
प्रविश्य नगरीं चापि ज्ञातिसम्बन्धिभिर्वृतः। अभिषिच्य जरासन्धं मगधाधिपतिस्तदा
नंतर आपल्या नातेवाईक आणि मित्रांसह नगरात प्रवेश करून मगधाधिपतीनं जरासंधाचं अभिषेक केलं.
बृहद्रथो नरपतिः परां निर्वृतिमाययौ। अभिषिक्ते जरासन्धे तदा राजा बृहद्रथः। पत्नीद्वयेनानुगतस्तपोवनचरोऽभवत्
जरासंधाचा अभिषेक झाल्यावर राजा बृहद्रथ फार समाधानात गेला; आपल्या दोन पत्नींसह तो तपोवनात राहू लागला.
ततो वनस्थे पितरि मातृभ्यां सह भारत। जरासन्धः स्ववीर्येण पार्थिवानकरोद्वशे
पिता आणि दोन्ही मातांसोबत वनात गेल्यावर, मग जरासंधानं आपल्या सामर्थ्याने सर्व राजांना आपल्या अधीन केलं, हे भारत.
अथ दीर्घस्य कालस्य तपोवनचरो नृपः। सभार्यः स्वर्गमगमत्तपस्तप्त्वा बृहद्रथः
खूप काळाने, बृहद्रथ राजा आपल्या पत्नींसह तपोवनात राहून, तपश्चर्या करून स्वर्गाला गेला.
जरासन्धोऽपि नृपतिर्यथोक्तं कौशिकेन तत्। वरप्रदानमखिलं प्राप्य राज्यमपालयत्
आणि मग राजा जरासंधानं कौशिकानं सांगितलेले सर्व वर मिळवून राज्याचा कारभार केला.
हते चैव मया कंसे सहंसडिभिके तदा। जरासन्धस्य दुहिता रोदते पार्श्वतः पितुः। जातो वै वैरनिर्बन्धो मयासीत्तत्र भारत
मी कंस आणि त्याचे भाऊ मारल्यावर, त्या वेळी जरासंधाची मुलगी वडिलांच्या जवळ रडू लागली; त्यामुळे आमच्यात वैर दृढ झालं, हे भारत.