अनुरागं प्रजानां चेत्येवमष्टौ वरान्नृप। गच्छ त्वं कृतकृत्योऽसि निवर्तस्व जनाधिप
लोकांचे प्रेमही त्याला मिळो — हे आठ वर मी दिले. आता तुझे काम पूर्ण झाले, राजा, परत जा.
अनुज्ञातः स ऋषिणा पत्नीभ्यां सहितो नृपः। पौरैरनुगतश्चापि विवेश स्वपुरं ततः
त्या ऋषींनी परवानगी दिल्यावर राजा आपल्या दोन राणींना घेऊन, नगरातील लोकांसह आपल्या नगरात परत गेला.
यथासमयमाज्ञाय तदा स नृपसत्तमः। द्वाभ्यामेकं फलं प्रादात्पत्नीभ्यां भरतर्षभ
योग्य वेळ ओळखून, त्या श्रेष्ठ राजाने त्या दोन राणींना एकच फळ दिले.
मुनेश्च बहुमानेन कालस्य च विपर्ययात्। ते तदाम्रं द्विधा कृत्वा भक्षयामासतुः शुभे
ऋषींचा मोठा मान ठेवून आणि काळ बदलल्यामुळे, त्या दोन सुभग राणींनी ते आंब्याचे फळ अर्धे-अर्धे करून खाल्ले.
तयोः समभवद्गर्भः फलप्राशनसम्भवः। ते च दृष्ट्वा स नृपतिः परां मुदमवाप ह
त्या फळाचे सेवन केल्यावर दोघींना गर्भ राहिला; हे पाहून राजाला अतिशय आनंद झाला.
अथ काले महाप्राज्ञ यथासमयमागते। जायेतामुभे राजञ्शरीरशकले तदा
मग योग्य काळ आल्यावर, दोन्ही राणींनी शरीराचे दोन अर्धे भाग जन्माला घातले.
एकाक्षिबाहुचरणे अर्धोदरमुखस्फिचे। दृष्ट्वा शरीरशकले प्रवेपतुरुभे भृशम्
त्या प्रत्येक अर्ध्या भागाला एक डोळा, एक हात, एक पाय, अर्धे पोट, तोंड आणि नितंब होते; हे पाहून दोन्ही राणींना फार भीती वाटली.
उद्विग्रे सह संमन्त्र्य ते भगित्यौ तदाऽबले। सजीवे प्राणिशकले तत्यजाते सुदुःखिते
घाबरलेल्या आणि असहाय्य झालेल्या त्या दोघींनी एकमेकींशी चर्चा करून, मोठ्या दुःखाने ते जिवंत अर्धे भाग सोडून दिले.
तयोर्धात्र्यौ सुसंवीते कृत्वा ते गर्भसम्प्लवे। निर्गम्यान्तः पुरद्वारात्समुत्सृज्याभिजग्मतुः
त्या दोन्ही धाईमाईंनी त्या जुळ्या अर्ध्या भागांना नीट गुंडाळून, अंतःपुराच्या दारातून बाहेर नेऊन तिथेच ठेवले.
दुकूलाभ्यां सुसञ्छन्ने पाण्डराभ्यामुभे तदा। अज्ञाते कस्यचित्ते तु जहतुस्ते चतुष्पथे
त्या दोन्ही अर्ध्या भागांना पांढऱ्या वस्त्रात नीट झाकून, कुणालाही न कळता चौकात ठेवले.
ततो विविशतुर्धात्र्यौ पुनरन्तः पुरं तदा। कथयामासतुरुभे देवीभ्यां तु पृथक्पृथक्
नंतर त्या धाईमाई पुन्हा अंतःपुरात गेल्या आणि दोन्ही राणींना घडलेली गोष्ट वेगवेगळी सांगितली.
ते चतुष्पथनिक्षिप्ते जरा नामाथ राक्षसी। जग्राह मनुजव्याघ्र मांसशोणितभोजना
मग, मनुष्यसिंहा, जरा नावाची राक्षसी, जी मांस आणि रक्त खात असे, तिने चौकात ठेवलेले ते अर्धे भाग उचलले.
कर्तुकामा सुखवहे शकले सा तु राक्षसी। संयोजयामास तदा विधानबलचोदिता
सुखकारक काही घडावे म्हणून, नियतीच्या प्रेरणेने त्या राक्षसीने दोन्ही अर्धे भाग जोडले.
ते समानीतमात्रे तु शकले पुरुषर्षभ। एकमूर्तिधरो वीरः कुमारः समपद्यत
ते अर्धे भाग एकत्र जसे झाले, तसाच एकच देह असलेला, शूर मुलगा प्रकट झाला.
ततः सा राक्षसी राजन्विस्मयोत्फुल्ललोचना। न शशाक समुद्वोदुं वज्रसारमयं शिशुम्
मग ती राक्षसी, विस्मयाने डोळे मोठे करून, त्या वज्रासारख्या कणखर शरीराच्या बाळाला उचलूच शकली नाही.
बालस्ताम्रतलं मुष्टिं कृत्वा चास्ये निधाय सः। प्राक्रोशदतिसंरब्धः सतोय इव तोयदः
त्या बाळाने तांबड्या तळव्याची मूठ करून तोंडात घातली आणि पाण्याने भरलेल्या मेघासारखा मोठ्याने रडू लागला.
तेन शब्देन सम्भ्रान्तः सहसाऽन्तः पुरे जनः। निर्जगाम नरव्याघ्र राज्ञा सह परन्तप
त्या आवाजामुळे शहरातले लोक घाबरून, राजासोबत एकदम बाहेर आले, हे पुरुषसिंहा, शत्रूंना त्रास देणारा!
ते चाबले परिम्लाने पयः पूर्णपयोधरे। निराशे पुत्रलाभाय सहसैवाब्यगच्छताम्
त्या दोन थकलेल्या, निराश स्त्रिया, ज्यांच्या छाती दूधाने भरलेल्या होत्या आणि ज्यांना मुलाबद्दल आशा उरली नव्हती, त्या देखील घाईने तिकडे गेल्या.
ते च दृष्ट्वा तथाभूते राजानं चेष्टसंततिम्। तं च बालं सुबलिनं चिन्तयामास राक्षसी
त्यांनी राजा आणि त्याच्या संततीची अशी अवस्था पाहिली, आणि तो बळकट मुलगा पाहिला, तेव्हा राक्षसी विचार करू लागली.
नार्हामि विषये राज्ञो वसन्ती पुत्रगृद्धिनः। बालं पुत्रमिमं हन्तुं धार्मिकस्य महात्मनः
धर्मशील आणि महान राजाच्या राज्यात राहून, ज्याला पुत्राची आस आहे, मी त्याचा हा मुलगा मारायला नको.
सा तं बालमुपादाय मेघलेखेन भास्करम्। कृत्वा च मानुषं रूपमुवाच वसुधाधिपम्
ती राक्षसी त्या मुलाला उचलून, मेघाच्या रेषेसारखी सूर्यापुढे जशी दिसते तशी मानवी रूप घेऊन, पृथ्वीच्या राजाला बोलली.
बृहद्रथ सुतस्तेऽयं मया दत्तः प्रगृह्यताम्। तव पत्नीद्वये जातो द्विजातिवरशासनात्। धात्रीजनपरित्यक्तो मयाऽयं परिरक्षितः
हे बृहद्रथाचे पुत्र आहे, मी तुला देत आहे; तुझ्या दोन राणींना, श्रेष्ठ ब्राह्मणाच्या आज्ञेने, हा जन्मला; धायांनी टाकून दिल्यावर मी याचे रक्षण केले.
ततस्ते भरतश्रेष्ठ काशिराजसुते शुभे। तं बालमभिपद्याशु प्रस्रवैरभ्यषिञ्जताम्
मग, हे भरतश्रेष्ठ, काशीच्या त्या दोन सुंदर कन्यांनी पटकन तो मुलगा उचलून, त्याच्यावर पाण्याचा अभिषेक केला.
ततः स राजा संहृष्टः सर्वं तदुपलभ्य च। अपृच्छद्धेमगर्भाभां राक्षसीं तामराक्षसीम्
नंतर राजा आनंदित झाला आणि सर्व समजून, सोन्यासारखी तेजस्वी आणि तांबड्या डोळ्यांची त्या राक्षसीला विचारले.
कात्वं कमलगर्भाभे मम पुत्रप्रदायिनी। कामं मा ब्रूहि कल्याणि देवता प्रतिभासि मे
तू कोण आहेस, कमळासारख्या डोळ्यांची, माझा पुत्र देणारी? खरं खरं सांग, शुभे, तू मला देवता वाटतेस.
जरा नामास्मि भद्रं ते राक्षसी कामरूपिणी। तव वेश्मनि राजेन्द्र पूजिता न्यवसं सुखम्
माझं नाव जरा आहे, हे सौम्य, मी इच्छेनुसार रूप घेणारी राक्षसी आहे; राजेंद्र, तुझ्या राजवाड्यात मी सन्मानाने सुखाने राहिले.
गृहे गृहे मनुष्याणां नित्यं तिष्ठामि राक्षसी। गृहदेवीति नाम्ना वै पुरा सृष्टा स्वयंम्भुवा
मी प्रत्येक माणसाच्या घरात राक्षसी म्हणून नेहमी राहते; पूर्वी, स्वयंभूने मला गृहदेवी म्हणून निर्माण केलं.
दानवानां विनाशाय स्थापिता दिव्यरूपिणी। यो मां भक्त्या लिखेत्कुड्ये सपुत्रां यौवनान्विताम्
दानवांचा नाश करण्यासाठी मला दिव्य रूपात ठेवले; जो भक्तीने मला, पुत्रांसह आणि तारुण्यात, भिंतीवर रंगवतो—
गृहे तस्य भवेद्वृद्धिरन्यथा क्षयमाप्नुयात्। त्वद्गृहे तिष्ठमानाऽहं पूजिताऽहं सदा विभो
त्याच्या घरात नेहमी वाढ होईल; नाहीतर त्याला हानी होईल. तुझ्या घरी मी नेहमी राहिले आणि सन्मान मिळवला, हे प्रभो.
लिखिता चैव कुड्येषु पुत्रैर्बहुभिरावृता। गन्धपुष्पैस्तथा धूपैर्भक्ष्यभोज्यैः सुपूजिता
मी भिंतींवर रंगवलेली आहे, अनेक पुत्रांनी वेढलेली, आणि सुगंधी फुले, धूप, तसेच खाण्यापिण्याच्या नैवेद्याने नीट पूजली गेले.