तां स्म तत्र मयेनोक्ता रक्षन्ति च वहन्ति च। सभामष्टौ सहस्राणि किङ्करा नाम राक्षसाः
मयाने सांगितल्याप्रमाणे, तिथे आठ हजार कींकर नावाचे राक्षस त्या सभेचे रक्षण आणि सेवा करतात.
अन्तरिक्षचरा घोरा महाकाया महाबलाः। रक्ताक्षाः पिङ्गलाक्षाश्च शुक्तिकर्णाः प्रहारिणः
ते आकाशात संचार करणारे, भयंकर, मोठ्या देहाचे आणि बलवान, लाल व पिंगट डोळ्यांचे, शंखासारखे कान असलेले आणि युद्धात कुशल आहेत.
तस्यां सभायां नलिनीं चकाराप्रतिमां मयः। वैदूर्यपत्रविततां मणिनालमयाम्बुजाम्
त्या सभागृहात मयाने एक अद्वितीय कमळांचे तळे तयार केले, ज्याची पाने वैडूर्य रत्नांची, आणि कमळांच्या देठांसह फुलं सुंदर मणींनी बनवलेली होती.
पद्मसौगन्धिकवतीं नानाद्विजगणायुताम्। पुष्पितैः पङ्कजैश्चित्रां कूर्मैर्मत्स्यैश्च काञ्चनैः। चित्रस्फटिकसोपानां निष्पङ्कसलिलां शुभाम्
त्या तळ्याला कमळ आणि सौगंधिक फुलांचा सुगंध दरवळत होता, विविध पक्ष्यांच्या थव्यांनी ते भरलेले होते, फुललेल्या कमळांनी, सोन्याच्या कासवांनी व माशांनी ते शोभायमान झाले होते, आणि सुंदर स्फटिकाच्या पायऱ्या व निर्मळ, स्वच्छ पाणी होते.
मन्दानिलसमुद्धूतां मुक्ताबिन्दुभिराचिताम्। महामणिशिलापट्टबद्धपर्यन्तवेदिकाम्
त्या तळ्यात मंद वाऱ्याने पाणी हलकेच हलवले जात होते, त्यावर मुक्त्यांचे थेंब विखुरलेले होते, आणि काठावर मोठ्या रत्नांच्या फरश्या लावलेल्या चौथऱ्यांनी ते सजले होते.
मणिरत्नचितां तां तु केचिदभ्येत्य पार्थिवाः। दृष्ट्वापि नाभ्यजानन्त तेऽज्ञानात्प्रपतन्त्युत
काही राजे त्या रत्नांनी सजवलेल्या तळ्याजवळ आले, पण ते कृत्रिम आहे हे न ओळखता, फसून त्यात पडले.
तां सभामभितो नित्यं पुष्पवन्तो महाद्रुमाः। आसन्नानाविधा लोलाः शीतच्छाया मनोरमाः
त्या सभागृहाभोवती नेहमीच फुलांनी डवरलेली, विविध प्रकारची, हलक्या वाऱ्यात डुलणारी, गार सावली देणारी आणि मनाला आनंद देणारी मोठी झाडे उभी होती.
काननानि सुगन्धीनि पुष्करिण्यश्च सर्वशः। हंसकारण्डवोपेताश्चक्रवाकोपशोभिताः
सर्वत्र सुगंधी वनराई आणि कमळांची तळी होती, ज्यात हंस, कारंडव आणि चक्रवाक या पक्ष्यांनी शोभा आणली होती.
जलजानां च पद्मानां स्थलजानां च सर्वशः। मारुतो गन्धमादाय पाण्डवान्स्म निषेवते
पाण्यातील आणि जमिनीवरील सर्व कमळांचा सुगंध वारा घेऊन येई आणि पांडवांची सेवा करी.
ईदृशीं तां सभां कृत्वा मासैः परिचतुर्दशैः। निष्ठितां धर्मराजाय मयो राजन्न्यवेदयत्
अशा प्रकारे चौदा महिन्यांत ते सभागृह बांधून, मयाने तिची पूर्णता धर्मराज युधिष्ठिराला सांगितली.
तां तु कृत्वा सभां श्रेष्ठां मयश्चार्जुनमब्रवीत्। भूतानां च महावीर्यो ध्वजाग्रे किङ्करो गणः
ते उत्कृष्ट सभागृह बांधून झाल्यावर, मया महाशक्तिशाली अर्जुनाला ध्वजाच्या टोकावरील चिन्ह व त्याच्या सोबतीबद्दल सांगू लागला.
तव विष्फारघोषेण मेघवन्निनदिष्यति। अयं हि सूर्यसङ्काशो ज्वलनस्य रथो महान्।। 2
तुझ्या धनुष्याच्या टणत्काराने आकाश दुमदुमेल, कारण येथे सूर्यासारखा तेजस्वी, अग्निचा महान रथ आहे.
इमे च दिविजाः श्वेता वीर्यवन्तो हयोत्तमाः। मायामयः कृतो ह्येष ध्वजो वानरलक्षणः
हे दिव्य, शुभ्र, बलवान आणि उत्तम घोडे आहेत; आणि हा मयाने तयार केलेला, वानरचिन्ह असलेला ध्वज आहे.
असज्जमानो वृक्षेषु धूमकेतुरिवोच्छ्रितः। बहुवर्णं हि लक्ष्येत ध्वजं वानरलक्षणम्
हा ध्वज झाडांमध्ये अडकत नाही, धुराच्या झेंड्यासारखा उंच उठतो; वानरचिन्ह असलेला हा ध्वज अनेक रंगांत दिसेल.
ध्वजोत्कटं ह्यनवमं युद्धे द्रक्ष्यसि विष्ठितम्। एव वीरः सव्यसाचिन्ध्वजस्यान्ते भविष्यति
युद्धात हा ध्वज उंच, अद्वितीय आणि भक्कमपणे उभा राहिलेला तू पाहशील; आणि वीर, साव्यसाची ध्वजाच्या शेवटी असेल.
इत्युक्त्वाऽऽलिङ्ग्य वीभत्सुं विसृष्टः प्रययौ मयः
असे सांगून, मयाने वीभत्सु अर्जुनाला आलिंगन दिले आणि निघून गेला.
ततः प्रवेशनं तस्यां चक्रे राजा युधिष्ठिरः। अयुतं भोजयित्वा तु ब्राह्मणानां नराधिपः
नंतर राजा युधिष्ठिराने त्या सभागृहात प्रवेश समारंभ केला आणि दहा हजार ब्राह्मणांना जेवू घातले.
साज्येन पायसेनैव मधुना मिश्रितेन च। भक्ष्यैर्मूलैः फलैश्चैव मांसैर्वाराहहारिणैः। कृसरेणाथ जीवन्त्या हविष्येण च सर्वशः
त्यांना तुपात शिजवलेले, मध मिसळलेले पायस, विविध खाण्याच्या पदार्थांसह, कंदमुळे, फळे, तसेच वराह आणि हरिण यांच्या मांसाचे पदार्थ, कृसार, जीवंतिका आणि इतर सर्व प्रकारच्या हविष्याने जेवू घातले.
मांसप्रकारैर्विविधैः खाद्यैश्चापि तथा नृप। चोष्यैश्च विविधै राजन्पेयैश्च बहुविस्तरैः
राजाने विविध प्रकारच्या मांसाहारी पदार्थांनी, तसेच अनेक प्रकारच्या खाण्याच्या, चावण्याच्या व पिण्याच्या पदार्थांनी ब्राह्मणांचे स्वागत केले.
अहतैश्चैव वासोभिर्माल्यैरुच्चावचैरपि। तर्पयामास विप्रेन्द्रान्नानादिग्भ्यः समागतान्
तसेच उत्तम व साध्या वस्त्रांनी, फुलांच्या हारांनी, सर्व दिशांमधून आलेल्या श्रेष्ठ ब्राह्मणांना तृप्त केले.
ददौ तेभ्यः सहस्राणि गवां प्रत्येकशः पुनः। पुण्याहघोषस्तत्रासीद्दिवस्पृगिव भारत
त्यांनी प्रत्येकाला पुन्हा हजारो गायी दिल्या; तिथे पुण्याचा दिवस जाहीर केल्यासारखा गजर झाला, जणू काही आकाशातूनच आवाज येत होता, हे भारतवंशीय.
वादित्रैर्विविधैर्दिव्यैर्गन्धैरुच्चावचैरपि। पूजयित्वा कुरुश्रेष्ठो देवतानि निवेश्य च
कुरूंच्या श्रेष्ठ युधिष्ठिराने विविध दिव्य वाद्ये आणि गंध, हलके व तीव्र, यांचा वापर करून देवतांची पूजा केली आणि त्यांची प्रतिष्ठापना केली.
तत्र मल्ला नटा झल्लाः सूता वैतालिकास्तथा। उपतस्थुर्महात्मानं धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम्
तिथे मल्ल, नर्तक, झांज वाजवणारे, सूत, भाट आणि गायक यांनी धर्मपुत्र युधिष्ठिर या महात्म्याची सेवा केली.
तथा स कृत्वा पूजां तां भ्रातृभिः सह पाण्डवः। तस्यां सभायां रम्यायां रेमे शक्रो यथा दिवि
पांडवाने आपल्या भावांसह ती पूजा करून त्या सुंदर सभागृहात इंद्र जसा स्वर्गात रमतो तसा आनंद घेतला.
सभायामृषयस्तस्यां पाण्डवैः सह आसते। आसाञ्चक्रुर्नरेन्द्राश्च नानादेशसमागताः
त्या सभेत पांडवांसोबत ऋषी बसले होते आणि वेगवेगळ्या देशांतून आलेले राजेही आपापल्या जागी बसले होते.
असितो देवलः सत्यः सर्पिर्माली महाशिराः। अर्वा वसुः सुमित्रश्च मैत्रेयः शुनको बलिः
असित, देवल, सत्य, सर्पिर्माळी, महाशिरा, अर्व, वसु, सुमित्र, मैत्रेय, शौनक आणि बली हे तिथे उपस्थित होते.
बको दाल्भ्यः स्थूलशिराः कृष्णद्वैपायनः शुकः। सुमन्तुर्जैमिनिः पैलो व्यासशिष्यास्तथा वयम्
बक, दाल्भ्य, स्थूलशिरा, कृष्णद्वैपायन, शुक, सुमंतु, जैमिनी, पैल, व्यासांचे शिष्य आणि आम्ही स्वतःही तिथे होतो.
तित्तिरिर्याज्ञवल्क्यश्च ससुतो रोमहर्षणः। अप्सुहोम्यश्च धौम्यश्च अणीमाण्डव्यकौशिकौ
तित्तिरी, याज्ञवल्क्य आणि त्यांचा मुलगा, रोमहर्षण, अप्सुहोम्य, धौम्य, अणि, मांडव्य आणि कौशिक हेही तिथे होते.
दामोष्णीपस्त्रैबलीश्च पर्णादो घटजानुकः। मौञ्जायनो वायुभक्षः पाराशर्यश्च सारिकः
दाम, उष्णिप, त्रैबली, पर्णाद, घटजानुक, मौंजायन, वायुभक्ष, पाराशर आणि सारिका हेही तिथे उपस्थित होते.
बलिवाकः सिनीवाकः सप्तपालः कृतश्रमः। जातूकर्णः शिखावांश्च आलम्बः पारिजातकः
बलिवाक, सिनीवाक, सप्तपाल, कृतश्रमा, जातूकर्ण, शिखावान, आलंब आणि पारिजातिक हेही तिथे होते.