ततस्तदमृतं देवो विष्णुरादाय वीर्यवान्। जहार दानवेन्द्रेभ्यो नरेण सहितः प्रभुः
त्याच वेळी, सामर्थ्यशाली विष्णू, नारायणासह, अमृत दानवांच्या प्रमुखांकडून घेऊन गेला.
ततो देवगणाः सर्वे पपुस्तदमृतं तदा। विष्णोः सकाशात्संप्राप्य संभ्रमे तुमुले सति
मग सर्व देवांनी, त्या गोंधळात आणि धावपळीत, विष्णूकडून मिळालेलं अमृत प्यायलं.
पाययत्यमृतं देवान्हरौ बाहुबलान्नरः। निरोधयति चापेन दूरीकृत्य धनुर्धरान्। ये येऽमृतं पिबन्ति स्म ते ते युद्ध्यन्ति दानवैः;
नराने, हरिच्या बाहूबलावर देवांना अमृत प्यायला दिलं, आणि धनुष्याने धनुर्धारींना दूर ठेवलं; जे जे अमृत प्यायचे, ते ते दानवांशी लढू लागले.
ततः पिबत्सु तत्कालं देवेष्वमृतमीप्सितम्। राहुर्विबुधरूपेण दानवः प्रापिबत्तदा
त्या वेळी, देव अमृत पित असताना, राहू नावाचा दानव, देवाचा वेष घेऊन, ते अमृत प्यायला.
तस्य कण्ठमनुप्राप्ते दानवस्यामृते तदा। आख्यातं चन्द्रसूर्याभ्यां सुराणां हितकाम्यया
त्या दानवाच्या गळ्यात अमृत पोहोचताच, देवांच्या हितासाठी, चंद्र आणि सूर्याने हे उघड केलं.
ततो भगवता तस्य शिरश्छिन्नमलंकृतम्। चक्रायुधेन चक्रेण पिबतोऽमृतमोजसा
मग भगवंताने, चक्रायुधाने, अमृत पित असताना, राहूचं अलंकारांनी सुशोभित डोकं आपल्या सामर्थ्याने छाटलं.
तच्छैलशृह्गप्रङ्गिमं दानवस्य शिरो महत्। `चक्रेणोत्कृत्तमपतच्चालयद्वसुधातलम्
त्या दानवाचं डोंगरासारखं मोठं डोकं, चक्रानं छाटलं गेलं आणि ते खाली पडताच पृथ्वी हलली.
चक्रच्छिन्नं खमुत्पत्य ननादातिभयंकरम्। तत्कबन्धं पपातास्य विस्फुरद्धरणीतले
चक्रानं डोकं वेगळं झाल्यावर, त्या धडानं आकाशात उडी मारली आणि भयंकर गर्जना केली; मग ते धड थरथरत पृथ्वीवर कोसळलं.
त्रयोदश सहस्राणि चतुरश्रं समन्ततः। सपर्वतवनद्वीपां दैत्यस्याकम्पयन्महीम्
तेर हजार दिशांनी, पर्वत, जंगलं आणि बेटांसह, त्या दैत्याच्या भूमीवर प्रचंड हादरा बसला.
ततो वैरविनिर्बन्धः कृतो राहुमुखेन वै। शाश्वतश्चन्द्रसूर्याभ्यां ग्रसत्यद्यापि चैव तौ
मग राहूच्या तोंडामुळे शत्रुत्व निर्माण झालं, आणि आजही तो चंद्र-सूर्य यांना पुन्हा पुन्हा गिळतो.
विहाय भगवांश्चापि स्त्रीरूपमतुलं हरिः। नानाप्रहरणैर्भीमैर्दानवान्तमकम्पयत्
मग भगवान हरिनं आपलं अनुपम स्त्रीरूप सोडलं आणि भीषण शस्त्रांनी दानवांना घाबरवलं.
ततः प्रवृत्तः संग्रामः समीपे लवणाम्भसः। सुराणामसुराणां च सर्वघोरतरो महान्
मग त्या खारट पाण्याजवळ देव आणि दानवांमध्ये अतिशय भयंकर आणि मोठं युद्ध सुरू झालं.
प्रासाश्च विपुलास्तीक्ष्णा न्यपतन्त सहस्रशः। तोमराश्च सुतीक्ष्णाग्राः शस्त्राणि विविधानि च
मोठ्या आणि धारदार भाले, टोकदार तोमर आणि अनेक शस्त्रं हजारोंनी खाली पडू लागली.
ततोऽसुराश्चक्रभिन्ना वमन्तो रुधिरं बहु। असिशक्तिगदारुग्णा निपेतुर्धरणीतले
मग चक्रानं छिन्न झालेल्या, तलवारी, भाले, गदा आणि लाकडी गजांनी जखमी झालेल्या दानवांनी पुष्कळ रक्त सांडत पृथ्वीवर कोसळले.
छिन्नानि पट्टिशैश्चैव शिरांसि युधि दारुणैः। तप्तकाञ्चनमालीनि निपेतुरनिशं तदा
लढाईत कठोर कुऱ्हाडीने छाटलेली, तापलेल्या सोन्याच्या माळांनी सजलेली डोकी सतत खाली पडत होती.
रुधिरेणानुलिप्ताङ्गा निहताश्च महासुराः। अद्रीणामिव कूटानि धातुरक्तानि शेरते
रक्तानं माखलेली शरीरं असलेले मोठे दानव, जणू काही डोंगरांच्या शिखरांवर खनिजांचं लाल डाग पडावं तशी, मृत्युमुखी पडले होते.
आहाकारः समभवत्तत्र तत्र सहस्रशः। अन्योन्यंछिन्दतां शस्त्रैरादित्ये लोहितायति
सूर्य लाल होत असताना, शस्त्रांनी एकमेकांना मारताना हजारो आरोळ्या सर्वत्र ऐकू येत होत्या.
परिघैरायसैस्तीक्ष्णैः सन्निकर्षे च मुष्टिभिः। निघ्नतां समरेऽन्योन्यं शब्दो दिवमिवास्पृशत्
तीक्ष्ण लोखंडी गजांनी आणि मुठीने जवळून मारताना, त्यांच्या युद्धाच्या आवाजानं जणू आकाशही भरून गेलं.
छिन्धिभिन्धि प्रधाव त्वं पातयाभिसरेति च। व्यश्रूयन्त महाघोराः शब्दास्तत्र समन्ततः
छाट, फोड, पळ, पाड, धाव—अशा भयंकर आरोळ्या सर्व बाजूंनी घुमत होत्या.
एवं सुतुमुले युद्धे वर्तमाने महाभये। नरनारायणौ देवौ समाजग्मतुराहवम्
अशा त्या प्रचंड आणि भीषण युद्धात, नर आणि नारायण हे दोन देवही रणभूमीत आले.
तत्र दिव्यं धनुर्दृष्ट्वा नरस्य भगवानपि। चिन्तयामास तच्चक्रं विष्णुर्दानवसूदनम्
तेथे नराचं दिव्य धनुष्य पाहून, भगवान विष्णूनं दानवांचा संहार करणाऱ्या आपल्या चक्राचा विचार केला.
ततोऽम्बराच्चिन्तितमात्रमागतं महाप्रभं चक्रममित्रतापनम्। विभावसोस्तुल्यमकुण्ठमण्डलं सुदर्शनं संयति भीमदर्शनम्
मग त्याच्या मनात येताच, आकाशातून तेजस्वी, शत्रूंना जाळणारे, सूर्याच्या प्रमाणे गोल आणि भीषण असं सुदर्शन चक्र प्रकट झालं.
तदागतं ज्वलितहुताशनप्रभं भयंकरं करिकरबाहुरच्युतः। मुमोच वै प्रबलवदुग्रवेगवा- न्महाप्रभं परनगरावदारणम्
ते चक्र जणू यज्ञातील अग्निप्रमाणे तेजस्वी, भीतीदायक, बलवान करांनी असलेल्या अच्युतानं प्रचंड वेगानं आणि तेजानं शत्रूंच्या नगरांचा नाश करण्यासाठी सोडलं.
तदन्तकज्वलनसमानवर्चसं पुनःपुनर्न्यपतत वेगवत्तदा। विदारयद्दितिदनुजान्सहस्रशः करेरितं पुरुषवरेण संयुगे
ते चक्र, संहाराच्या अग्निसारखं तेज असलेलं, पुन्हा पुन्हा वेगानं पडत होतं आणि पुरुषश्रेष्ठानं युद्धात सोडल्यावर, दितीच्या हजारो पुत्रांना फाडून टाकत होतं.
दहत्क्वचिज्ज्वलन इवावलेलिह- त्प्रसह्य तानसुरगणान्न्यकृन्तत। प्रवेरितं वियति मुहुः क्षितौ तथा पपौ रणे रुधिरमथो पिशाचवत्
कधी कधी तो जणू काही पेटलेला अग्नी सर्व काही जाळतो तसा, त्या असुरांच्या सैन्यांवर तुफान हल्ला करायचा; त्यांना पुन्हा पुन्हा आकाशात फेकून, जमिनीवर आदळायचा आणि रणभूमीत पिशाच्यासारखा रक्त प्यायचा.
तथाऽसुरा गिरिभिरदीनचेतसो मुहुर्मुहुः सुरगणमार्दयंस्तदा। महाबला विगलितमेघवर्चसः सहस्रशो गगनमभिप्रपद्यह
त्यावेळी असुरांनी, मनाने खचलेले असून, पुन्हा पुन्हा पर्वत उचलून देवांच्या सैन्यावर फेकले; त्यांची मोठी ताकद आणि तेज जणू विखुरलेल्या ढगांसारखी फिकी पडली होती, तरीही हजारो असुर आकाशात धाव घेत होते.
अथाम्बराद्भयजननाः प्रपेदिरे सपादपा बहुविधमेघरूपिणः। महाद्रयः परिगलिताग्रसानवः परस्परं द्रुतमभिहत्य सस्वनाः
मग आकाशातून भीतीदायक, वेगवेगळ्या आकाराचे पर्वत, झाडांसह, जणू ढगांच्या राशीसारखे खाली कोसळले; त्यांच्या टोकांचे तुकडे झाले आणि ते एकमेकांवर मोठ्या गडगडाटाने आदळले.
ततो मही प्रविचलिता सकानना महाद्रिपाताभिहता समन्ततः। परस्परं भृशमभिगर्जतां मुहू रणाजिरे भृशमभिसंप्रवर्तिते
त्यामुळे, सर्व बाजूंनी पडणाऱ्या पर्वतांनी पृथ्वी आणि तिच्या जंगलांनी थरथर कापली; रणभूमीत मोठा संग्राम सुरू असताना पर्वत एकमेकांवर पुन्हा पुन्हा गडगडत होते.
नरस्ततो वरकनकाग्रभूषणै- र्महेषुभिर्गगनपथं समावृणोत्। विदारयन्गिरिशिखराणि पत्रिभि- र्महाभयेऽसुरगणविग्रहे तदा
मग उत्तम सोन्याच्या दागिन्यांनी सजलेला एक पुरुष, मोठ्या बाणांनी आकाश भरून टाकू लागला; त्याच्या बाणांनी पर्वतांच्या शिखरांना फाडून टाकले आणि त्या मोठ्या युद्धात असुरांच्या सैन्यात भीती पसरली.
ततो महीं लवणजलं च सागरं महासुराः प्रविविशुरर्दिताः सुरैः। वियद्गतं ज्वलितहुताशनप्रभं सुदर्शनं परिकुपितं निशाम्य ते
मग देवांनी त्रस्त केलेले मोठे असुर पृथ्वी आणि खाऱ्या पाण्याच्या समुद्रात शिरले; आकाशात ज्वालासारखा प्रज्वलित आणि संतापलेला सुदर्शन पाहून ते घाबरले.