धृतराष्ट्राच्या अनेक शक्तिशाली पुत्रांनी, कर्णासह, तुझ्यासाठी एकत्र येत शौर्य दाखवले. असंख्य महान राजा, वीरांचा अग्रगण्य, येथे उपस्थित होते—शकुनी, सुबलाचा पुत्र, तसेच वृषक आणि बृहद्बल. गंधारराजाचे सर्व पुत्र, अश्वत्थामा व भोज, शस्त्रधारणेतील श्रेष्ठ, जमले होते. बृहंता आणि मणिमान, तसेच दंडधार राजा, हे दोन महान आत्म्यांनी तुझ्या हितासाठी सज्ज झाले होते. सहदेव, जयसेन, मेघसंधी राजा, विराट आणि त्याचे दोन पुत्र—शंख आणि उत्तरा—येथे होते. वर्धक्षेमी, सुषर्मा, सेनबिंदु राजा, सुकेतु आणि त्याचा पुत्र सुनामा, सुवर्चस, सुचित्र, सुकुमार, वृक, सत्यधृति, सूर्यध्वज, रोचमान, नील, चित्रायुध—हे सर्व उपस्थित होते. अंशुमान, चेकितान, श्रेणिमान महान, चंद्रसेन, समुद्रसेनाचा पुत्र, शौर्याने प्रसिद्ध, जलसंध, त्याचा पिता व पुत्र, विदंडा आणि दंड, पौंड्रक वासुदेव, शक्तिशाली भगदत्त, हेही जमले. कलिंगाचा राजा, ताम्रलिप्त, पत्तनाचा अधिपती, शल्य मद्राचा राजा आणि त्याचा पुत्र, हे महान रथी उपस्थित होते. रुक्मांगद आणि रुक्मरथ, कौरव्य सोमदत्त आणि त्याचा वीर पुत्र, तीन शूर—भुरी, भुरिश्रव, शाल; सुधक्षिणा काम्बोज, दृढधन्वान पौरव, बृहद्बल, सुशेन, शिबी, उशीनर, पटच्चरणीहंता, करुषांचा अधिपती, हे सर्व एकत्र आले. संकर्षण, वासुदेव, रुक्मिणीचा शक्तिशाली पुत्र, सांब, चारुदेश्न, प्रद्युम्न, आणि गदाधारी सात्यकी; अक्रूर, सात्यकी, उद्दव, कृतवर्मा हार्दिक्य, पृथु, विपृथु; विदुरथ, कंक, शंकु, सगवेषण, अशवाह, अनिरुद्ध, सामिक, सरिमेजय, वतापती, झिल्ली, पिंदरक, शूर उशीनर—हे वृष्णी वंशातील वीर होते. भागीरथ, बृहत्क्षत्र, सिंधूचा राजा जयद्रथ, बृहद्रथ, बाहीक, श्रौतायू महान योद्धा, उलूक, कैतव राजा, चित्रांगद, शुभांगद, वत्सराज, कोसलाचा अधिपती, शिशुपाल, जरासंध—अनेक भूमीचे अधिपती येथे उपस्थित होते. हे सर्व प्रसिद्ध क्षत्रिय, तुझ्या हितासाठी, पृथ्वीवर आले; हे शक्तिशाली पुरुष तुझ्यासाठी लक्ष्य भेदतील; जो आज लक्ष्य भेदेल, तू त्याला निवडू शकतेस, हे सुंदर कृष्णा. राजे, कानात कुंडले घालून, सज्ज, तरुण, प्रत्येकजण आपल्या कौशल्यावर आणि शक्तीवर विश्वास ठेवून, एकमेकांशी स्पर्धा करीत, युद्धासाठी सज्ज झाले. सौंदर्य, शौर्य, वंश, स्वभाव, संपत्ती आणि तारुण्य, या सर्वात त्यांचा गर्व प्रज्वलित झाला होता; मदाने भरलेले हिमालयातील बलाढ्य हत्ती जसे, ते तसेच भासले. एकमेकांकडे स्पर्धेने पाहत, निर्धाराने शरीरात ज्वाला पेटली, "कृष्णा माझीच" असे म्हणत, राजे आपल्या आसनावरून उठले. हे क्षत्रिय, द्रुपदाच्या कन्येला जिंकण्यासाठी एकत्र आलेले, पर्वत राजकुमारी जशी देवांच्या सभेत शोभते, तसेच त्या सभेत शोभले. कृष्णेच्या सौंदर्याने मंत्रमुग्ध, कामाच्या बाणांनी व्याकुळ, राजे द्रुपदाच्या कन्येसाठी सभेत उतरले; मित्रही एकमेकांचे प्रतिस्पर्धी झाले. तेव्हा देवांचे समुदाय, त्यांच्या दिव्य रथात, आले—रुद्र, आदित्य, वसु, अश्विन, साध्य, मरुत, यम आणि धनाचा अधिपती यांच्या पुढे. दैत्य, सुपर्ण, महान नाग, दिव्य ऋषी, गुह्यक, चारण; विश्ववसु, नारद, पर्वत, प्रमुख गंधर्व आणि अप्सरा—हे सर्व उपस्थित होते. तेथे हलायुध आणि जनार्दन, वृष्णी आणि अंधक, प्रत्येकजण आपल्या स्थानानुसार, कृष्णाच्या सल्ल्यानुसार, दृढ उभे राहून, ती सभा पाहत होते. पाच जण, मदाने भरलेल्या हत्तींसारखे, कमळात मोठ्या गजासारखे, त्यांच्या शरीरावर यज्ञातील भस्म लावलेले, कृष्णा, यदू वीरांचा प्रमुख, त्यांना पाहून विचारात पडला. त्याने रामाला युधिष्ठिर, भीम, अर्जुन, आणि धर्माचे दोन वीर पुत्र यांची माहिती दिली; रामाने एकेक करून पाहिले, आणि जनार्दनाचा हृदय आनंदाने भरला. पण इतर राजे, राजपुत्र, ज्यांचे मन कृष्णाच्या उपस्थितीने अस्थिर झाले होते, त्यांनी पाहण्याचा प्रयत्न केला, पण ते खऱ्या अर्थाने पाहू शकले नाहीत—त्यांचे दात घट्ट, डोळे तांबड्या रंगाचे. त्याचप्रमाणे पृथाचे पुत्र, विशाल भुजांचे, शक्तिशाली, आणि धर्माचे दोन वीर पुत्र, द्रौपदीला पाहताच, कामाच्या बाणांनी घायाळ झाले. तेथे देव, ऋषी, गंधर्व, सुपर्ण, नाग, असुर, सिद्ध, दिव्य सुवासिकांनी भरलेले, दिव्य फुलांनी आकाश झाडले गेले. आकाशात मोठ्या वाद्यांचा, दुंदुभींच्या गर्जनेचा गडगडाट, सर्व बाजूंनी रथांची गर्दी, बासरी, वीणा, पानवाचे सूर भरले. सभेच्या वर, जणू वादळाच्या ढगांनी वेढलेले, राजे आपापली शौर्यदृष्टी कृष्णासाठी दाखवत होते—कर्ण, दुर्योधन, शाल्व, शल्य, द्रौणी, निकृती, सुनीथ, वक्र. कलिंग, बंग, पांड्य, पौंड्र, विदेहाचा राजा, यवनांचा अधिपती, आणि अनेक राजपुत्र, दिगंतांचे शासक, कमळाच्या पाकळ्यांसारखे डोळे असलेले, उपस्थित होते. ते विशाल भुजांचे, मुकुट, हार, बाजूबंद, कंगणांनी सजलेले, शौर्य आणि शक्तीने युक्त, एकापाठोपाठ गर्जना करत, आपली धाडस दाखवत होते. त्या धनुष्याला, जो महान कार्यासाठी योग्य होता, ते मनातही ओढू शकले नाहीत; प्रयत्न करूनही, राजे त्या कंपनाऱ्या, न झुकणाऱ्या धनुष्याने थरथरले. आपल्या शक्ती आणि कौशल्यानुसार जमिनीवर प्रयत्न करत, त्यांच्या उर्जेचा क्षय झाला; मुकुट आणि हार सैल झाले; थकून, श्वास घेत, ते माघार घेतले.