राजा द्रुपदाने मनात ठरवले की, आता एक अत्यंत कठीण लक्ष्य ठेवावे, जे फोडणे सोपे नसेल. त्यासाठी त्याने एक सर्वोत्तम लक्ष्य तयार केले. त्याने धातूचा एक यंत्र तयार करवून घेतला, आणि त्या यंत्राच्या सहाय्याने सुवर्णाचे लक्ष्य स्थापले गेले. राजा द्रुपदाने घोषणा केली, “जो कोणी हा धनुष्य उचलून, या बाणांनी हे लक्ष्य भेदेल, त्यालाच माझी कन्या मिळेल.” अशा प्रकारे द्रुपदाने स्वयंवराची घोषणा केली. ही बातमी ऐकून, भारतवंशीय राजा, सर्व राजे त्या ठिकाणी एकत्र जमले. महर्षी आणि ऋषी, स्वयंवर पाहण्याची उत्सुकता घेऊन आले; कुरू, दुर्योधन आणि कर्ण यांच्या नेतृत्वाखाली, ते देखील उपस्थित होते. यादव, वसुदेव, आंधक, आणि वृष्णी कुलातील राजे, द्रुपदाने त्यांच्या राजकीय सद्गुणांसाठी सन्मानित केले. विविध प्रदेशातील श्रेष्ठ ब्राह्मण, स्वयंवर पाहण्यासाठी, मऊ आसनांवर बसले. ब्राह्मणांसोबत पांडवही बसले; आणि आकाशात, सर्व त्र्यस्त्रिंश देव त्यांच्या दिव्य रथांमध्ये उपस्थित होते. शहरातील नागरिक, समुद्राच्या गर्जनेसारख्या आवाजात, आणि राजे, ‘सिंशुमार शिर’ नावाच्या स्थळी येऊन बसले. शहराच्या ईशान्य दिशेला, सपाट आणि शुभ भूमीवर, सभागृह चमकत होते, चारही बाजूंनी इमारतींनी वेढलेले. सभागृहाला भक्कम तटबंदी, खंदक, प्रवेशद्वार आणि कमानींनी सजविले होते; सर्वत्र विविध रंगी छत्रांनी शोभा मिळाली होती. शेकडो वाद्यांच्या गोड ध्वनींनी ते भरले होते, उत्तम अगारूच्या सुवासाने सुगंधित, चंदनपाण्याने शिंपडलेले, फुलांच्या हारांनी अलंकृत. सभागृहाच्या चारही बाजूंनी भव्य, उंच आणि सुंदर इमारती होत्या, ज्या कैलास पर्वताच्या शिखरांसारख्या दिसत आणि आकाशाला स्पर्श करत होत्या. सुवर्ण जाळ्यांनी झाकलेले, रत्नांची फरशी असलेले, आरामदायक जिने आणि मोठ्या आसनांनी सजलेले. फुलांच्या हारांनी आणि उत्तम अगारूच्या सुवासाने भरलेले, सुवर्ण हंसांनी अलंकृत, आणि आनंददायक सुवासाने मीलोंपर्यंत भरलेले. शंभर मोठ्या प्रवेशद्वारांनी, सुंदर शय्या आणि आसनांनी, विविध धातूंनी सजविलेले, हिमालयाच्या शिखरांसारखे भासणारे. तिथल्या विविध प्रकारच्या मंडपात, सर्व राजे सुंदर वस्त्रात, एकमेकांशी स्पर्धा करत, बसले होते. सामान्य लोकांनी त्या महान, सिंहासारख्या राजांना पाहिले, जे काळ्या अगारूच्या सुवासाने अलंकृत होते. लोकांनी श्रेष्ठ ब्राह्मणांना पाहिले, जे आपल्या प्रदेशाचे रक्षण करणारे, सर्व जगाच्या प्रिय, आणि त्यांच्या पुण्यकर्माने उजळलेले होते. सुंदर आसनांवर, नागरिक आणि गावकरी, सर्व बाजूंनी, कृष्णा (द्रौपदी) पाहण्याची उत्सुकता घेऊन बसले. ब्राह्मणांसोबत पांडवही बसले, आणि पंचालराज द्रुपदाच्या अद्वितीय तेजाचा अनुभव घेत होते. त्या सभेत, प्रत्येक दिवसात, रत्नांची दान आणि नृत्य, गायन यांच्या आनंदाने, ती सभा अधिक उजळत गेली. सोळाव्या दिवशी, शुभ मैत्र मुहूर्तावर, राजाच्या पत्नी, प्राचीन रीतिंमध्ये प्रवीण, सुंदर वस्त्रात आणि पुत्रांसह, द्रौपदीच्या अलंकरणाची तयारी करू लागल्या. नंतर, पाचूच्या सिंहासनावर बसवून, संगीताच्या सुरात, सुवर्ण कलशातील पाण्याने द्रौपदीला स्नान घालण्यात आले. तिला दोन सुंदर वस्त्रे घालून, पूर्ण अलंकरण करून, रत्नांच्या स्तंभासारख्या चमकणाऱ्या वेदीवर घेऊन गेले. तिला पूर्वेकडे बसवून, आनंदित आणि विस्मयाने मोठ्या डोळ्यांनी पाहणाऱ्या सेविकांनी, एकमेकांना विचारले, “तिला कोणते अलंकार घातले आहेत?” अगारूच्या उष्णतेने तिच्या केसातील ओलावा वाळवला, आणि ती केस गुंफून, सुवासिक फुलांच्या हारांनी सजवले. तिच्या हातात कुश आणि मधाचा हार ठेवला, आणि तिच्या उरावर काळ्या अगारूच्या पान लावले. ती सुवर्ण नदीसारखी चमकत होती, ज्यावर दोन चक्रवाक पक्षी असतात; तिचे चेहरा, वळणदार केसांनी वेढलेले, फुलासारखे उमलले होते. फुलावर मधमाशा बसलेले होते, आणि ते पूर्ण चंद्रालाही मागे टाकत होते; रीत म्हणून, तिच्या डोळ्यांना काळा काजळ लावला. तिला योग्य रत्नजडित अलंकार घातले; तिच्या आईने स्वतःच्या बोटांनी हिरवा खनिज आणि पिवळा रंग घेतला. त्या बोटांनी, मुलीच्या चेहऱ्यावर तिलक लावला; वधूला सजवलेले पाहून, स्त्रिया आनंदित झाल्या. पण तिची आई मात्र आनंदित झाली नाही, विचार करत होती, “कसा पती मिळेल तिला?” तेव्हा सेविकांनी, द्रुपदाच्या आज्ञेने, एकत्र जमून, तिच्या उरावर अलंकार घालून, तिला हत्तीवर बसवले. शुभ वाद्ये वाजली, त्याचा आवाज आकाशापर्यंत पोहोचला. राजमहलातील स्त्रिया, शंभर भव्य हत्तींसह, शुभ गीत गात, तिच्या दोन्ही बाजूंनी चालत गेल्या. शहरातील गर्दी हटवण्यासाठी, सेवक पुढे गेले; त्या वेळी, त्या दिव्य नगरीत मोठा गोंधळ उठला. धृष्टद्युम्न घोड्यावर बसून पुढे गेला; आणि द्रुपद, मोठ्या सैन्यासह, सभागृहात आला. त्याने आपल्या शक्तिशाली सैन्याची मांडणी केली, धनुष्यधारी सैनिकांनी त्याचे रक्षण केले; आणि द्रौपदी, सुंदर अंगाने, उत्तम वस्त्रात आणि सर्व अलंकारांनी सजलेली— —हाती सुवर्ण आणि सुंदर हार घेऊन, सर्वांनी पाहिली, जशी ती सजलेल्या सभागृहात प्रवेशली. मग, द्रौपदी त्या सभागृहात उतरली, भारतवंशातील श्रेष्ठ, राजांच्या वर्तुळात उभी राहिली, लाजाळू दृष्टीने सर्वांना मोहिनी घालत.