एक काळ होता, जेव्हा धर्माचे पालन करणाऱ्या ऋषींच्या अग्रगण्य भृगुने आपल्या साधना करण्यासाठी आश्रमात प्रस्थान केले. त्याच वेळी, एक दैत्य, पुलोमा, त्याच्या आश्रमाकडे आला. आश्रमात प्रवेश करताच, त्याने भृगुच्या निर्दोष पत्नीला पाहिले आणि त्याच्या मनात इच्छाशक्तीचा उद्रेक झाला. पुलोमा, त्या सुंदर स्त्रीच्या समोर येऊन, तिला वनफळे आणि कंदमुळांच्या भेटवस्त्रांनी स्वागत केले. त्याच्या मनात ती निर्दोष स्त्री घेण्याची इच्छा निर्माण झाली, आणि तो आनंदित झाला. पुलोमा विचार करू लागला, "ही स्त्री कधी माझी होती," कारण ती आधीच त्याला आकर्षित केलेली होती. त्याच्या मनात पापाची भावना घर करून राहिली होती. त्याला वाटले की, "आता माझा संधी आहे," आणि त्याने तिला अपहरण करण्याचा ठरवला. त्याने अग्नीकडे पाहिले, ज्याला तो आपला आश्रय मानत होता, आणि अग्नीकडे प्रश्न केला, "हे अग्नि, मला सांग, ही स्त्री कोणाची पत्नी आहे? मी सत्याने विचारतो." अग्नि, जो देवांचा मुख होता, त्याने उत्तर दिले. "हे पुलोमा, सत्य हे आहे की, भृगुने तिला आपल्या पत्नी म्हणून स्वीकारले आहे. तिचा पिता तिला भृगुच्या हातात देऊन गेला, कारण त्याला तिच्या योग्यतेची माहिती होती." अग्नि पुढे म्हणाला, "भृगुने यथाविधी विवाह केला आहे, आणि मी त्याचा साक्षीदार आहे. सत्य नेहमी महत्त्वाचे असते." पुलोमा, अग्निचे उत्तर ऐकून, रागाने भरला आणि त्याने रूप बदलून ब्राह्मणाचे रूप धारण केले. त्याच्या मनात भृगुच्या पत्नीला घेण्याची तीव्र इच्छा होती. त्याच्या मनातील संतापाने त्याच्या गर्भात असलेल्या गर्भाला बाहेर फेकले, जो सूर्यप्रकाशासारखा तेजस्वी झाला. तो गर्भ, ज्याचे नाव च्यवन असे ठेवले गेले, त्याच्या जन्मानंतर पुलोमा राखेत बदलला आणि नष्ट झाला. भृगुची पत्नी, जी सुंदर होती, च्यवनला उचलून पळाली. त्या वेळी, ब्रह्मा, सर्व विश्वांचा पितामह, तिला पाहून तिच्या दु:खात सामील झाला. त्याच्या अश्रूंमधून एक मोठी नदी वाहू लागली, जी वधूसरा म्हणून ओळखली जाऊ लागली. ती नदी च्यवनच्या आश्रमाकडे वाहू लागली. भृगु, च्यवनच्या जन्मानंतर, त्याच्या पत्नीला पाहून रागाने भरला आणि तिला विचारले, "तुला त्या दैत्यास समर्पित करणारा कोण होता?" त्याच्या पत्नीने सांगितले की, "हे पती, अग्निने मला त्याच्या समोर प्रकट केले." भृगुने अग्नीकडे रागाने बोट दाखवले आणि त्याला शाप दिला, "तू सर्वांचा भक्षक बनशील." अग्नि, भृगुच्या शापामुळे दुःखी झाला, त्याने आपल्या निर्दोषतेची स्पष्टता केली. "हे ब्रह्मण, मी नेहमी सत्य बोलतो, आणि मला या शापाबद्दल काय दोष आहे?" त्याने भृगुच्या समोर आपली स्थिती स्पष्ट केली. या सर्व घटनांनी धरम, सत्य आणि राग यांचा संघर्ष उभा केला, ज्यामुळे या कथा आजही आपल्याला शिकवतात की सत्य नेहमी महत्त्वाचे असते.