घनदाट अरण्यात एक भयंकर राक्षस वावरत होता. तो अत्यंत क्रूर, मानवी मांसाचा भोक्त्या, प्रचंड शक्तिशाली आणि पराक्रमी होता. त्याचा रंग काळ्या मेघासारखा गडद, डोळे पिंगट आणि स्वरूप अत्यंत भीषण होते. त्याचा चेहरा भेसूर, मोठ्या-बुटक्या दाढा, लटकलेला पोट आणि नितंब, तसेच रक्तासारखे लाल दाढी आणि केस यांनी तो अधिकच भयानक दिसत होता. त्याचे खांदे झाडाच्या फांदीसारखे रुंद होते. तो शंकराचा अनुयायी, विभीषण नावाचा हा राक्षस, योगायोगाने त्या अरण्यात पडलेल्या पांडवांना पाहतो. त्या विचित्र आणि विकृत आकाराच्या राक्षसाने, ज्याचे डोळे पिंगट आणि रूप अत्यंत भयंकर होते, त्याला मांसाची तीव्र इच्छा आणि प्रचंड भूक लागली होती. अचानक त्याच्या नाकात मानवांच्या वासाचा गंध आला. त्याने आपले बोटे उंचावली, केस कुरवाळले आणि झटकले, मोठ्या तोंडाने आळस दिला आणि वारंवार आजूबाजूला पाहू लागला. मानवी मांसाचा गंध मिळाल्याने तो आनंदित झाला. त्याचे शरीर प्रचंड आणि बलवान होते. त्याने तो वास खोल ओढला आणि आपल्या बहिणीला उद्देशून म्हणाला, "आज अखेर मला योग्य आणि मनासारखे, कित्येक दिवसांपासून प्रतीक्षेत असलेले अन्न मिळाले आहे. हा वास घेताच माझी जीभ उत्कंठेने तोंडाबाहेर येते." "माझ्या आठ तीक्ष्ण, दीर्घ आणि असह्य दातांनी मी त्यांच्या कोमल शरीरात घुसवीन. मानवांच्या गळ्याला पकडून, त्यांच्या शिरा कापून, मी ताजे, उबदार, फेसाळ रक्त भरपूर प्याईन." "जा, शोधून काढ की हे कोण आहेत जे अरण्यात झोपले आहेत; मानवी वासाने माझ्या नाकाला मोठा आनंद दिला आहे. हे सर्व मानव मार आणि मला आण. आपल्या क्षेत्रात झोपलेल्या यांना घाबरण्याचे कारण नाही." "आपल्या इच्छेप्रमाणे यांचे मांस फाडू आणि एकत्र खाऊ. माझ्या आज्ञेचे पूर्ण पालन कर. मानवांचे मांस तृप्त होईपर्यंत खाल्ल्यावर आपण एकत्र नाचू, पुन्हा पुन्हा टाळ्या वाजवू." राक्षस हिडिंबाने असे सांगितल्यावर त्याची बहीण हिडिंबी, त्या मोठ्या अरण्यात, भाऊच्या आज्ञेचे त्वरित पालन करू लागली. ती झाडावरून झाडावर उड्या मारत पांडवांच्या दिशेने गेली आणि जिथे पांडव झोपले होते, तिथे पोहोचली. तिथे तिने कुंतीसह झोपलेले पांडव आणि जागा असलेला, कधीही न हरलेला भीमसेन पाहिला. हिडिंबीने पाहिले की, पार्थ सुंदर, तरुण, कष्टाने थकलेले, आणि भीम त्यांच्या रक्षणासाठी जागा आहे. तिने त्यांना दुःखाने व्याकुळ, पण तेजस्वी व राजस स्वरूपात पाहिले. विशाल खांदे असलेल्या, झाडाच्या खोडासारख्या उंच भीमसेनाला पाहताच राक्षसीला त्याच्याविषयी इच्छा उत्पन्न झाली, कारण त्याचे सौंदर्य पृथ्वीवर अद्वितीय होते. मनात विचार लपवून, ती राक्षसी म्हणाली, "हा काळा, रुंद बाहू, सिंहासारखा खांदा, तेजस्वी पुरुष..." "माझा पती असा असावा, ज्याचा गळा शंखासारखा, डोळे कमळासारखे, आणि जो योग्य आहे. मी कधीच माझ्या भावाच्या क्रूर आज्ञेचे पालन करणार नाही." "पतीवरील प्रेम हे फारच दृढ असते, भावाशी तितके नाही; अगदी रक्षण करणाराही केवळ क्षणिक समाधान देतो." "या पुरुषांना न मारता, किंवा त्यांच्या हातून मरण न पावता, मी अनंत काळ आनंदी राहीन. असे ठरवून, हिडिंबीने बलवान भीमाला पाहून बोलायला सुरुवात केली." तिने आपले राक्षसी रूप सोडले आणि मानवी रूप धारण केले. ती इच्छानुरूप रूप बदलणारी होती आणि प्रेमाने प्रेरित होऊन तिने सुंदर स्त्रीचे रूप घेतले. ती निर्दोष, हसतमुख, हळुवार हावभावांनी सज्ज होऊन भीमाच्या जवळ हळूहळू आली. दिव्य अलंकारांनी सजलेली, वेलेसारखी लवचिक चालीने ती भीमाजवळ आली. भीमही सावधपणे तिच्या जवळ सरकला. त्याने पाहिले की ती सडपातळ, उन्नत उरोज, चंद्रासारखे मुख, कमळासारखे डोळे, काळीभोर आणि कुरळ्या केसांची आहे. ती काळी, शुभ्र दात, बिंब फळासारखे ओठ, आणि अत्यंत सुंदर होती. तिचे असे सौंदर्य पाहून भीम आश्चर्यचकित झाला. मोहक वागणे, आकर्षक हास्य, आणि शालीनतेने ती भीमाजवळ आली व वंदन करत जणू काही वर मागते आहे असे भासवले. योग्य वेळ साधून, त्या तेजस्विनीने सर्व अलंकारांनी सजून, लाजरेपणाने मस्तक झुकवून भीमाला विचारले, "हे श्रेष्ठ पुरुषा, तुम्ही कुठून आला आहात आणि कोण आहात?" "हे देवतुल्य पुरुष कोण आहेत जे येथे झोपले आहेत? आणि ही उंच, काळी, कोमल स्त्री कोण आहे जी तुमच्यासोबत आहे, हे निर्दोषा?" "ती येथे अरण्यात, जणू आपल्या घरीच आहे असा विश्वास ठेवून झोपली आहे; पण तुम्हाला माहीत नाही की हे घनदाट अरण्य राक्षसांनी भरलेले आहे." "इथे हिडिंब नावाचा दुष्ट राक्षस राहतो. त्याच्या आज्ञेने, वाईट हेतूने, मी आले आहे, तुमचे मांस त्याला खायला मिळावे म्हणून." "पण तुम्हाला पाहून, जणू देवतेसारखे तेजस्वी, मला दुसरा कोणताही पती नको आहे; मी हे सत्य बोलते." "हे धर्मशील, हे जाणून घेऊन माझ्याशी योग्य वागा; माझे मन प्रेमाने भरले आहे—माझी इच्छा पूर्ण करा." "हे बलवान बाहू असलेल्या, मी तुम्हाला माणूसभक्षी राक्षसापासून वाचवीन; आपण पर्वतांच्या गुहांत एकत्र निवास करू—माझा पती व्हा." "हे वीर, मी तुमच्या कल्याणाचीच इच्छा करते—माझे जीवन वाचवा! जर तुम्ही मला सोडले, तर मी जगू शकणार नाही." "मी आकाशात उडू शकते आणि इच्छेप्रमाणे फिरू शकते; माझ्यासोबत राहा आणि अद्वितीय आनंद मिळवा." अशा प्रकारे, त्या अरण्यात, राक्षसी हिडिंबीने आपल्या सौंदर्याने आणि प्रेमाने भीमाला आकर्षित केले आणि त्याला आपले मन मोकळेपणाने सांगितले.