अग्नीच्या ज्वाळांपासून मुक्त झाल्यावर, आम्ही या झाडाखाली आश्रय घेतला आहे; आता, इतकी मोठी संकटे पार करून, आपण कोणत्या दिशेने जावे, असा प्रश्न उपस्थित झाला. धृतराष्ट्रपुत्रा, तू मूढ आणि दूरदर्शिता नसलेला आहेस, पण समाधानी रहा—नक्कीच देवता तुझ्यावर प्रसन्न आहेत, कारण युधिष्ठिराने मला परवानगी दिली नाही. त्याने तुला मृत्यूपासून वाचवले आणि तुला जीवन दिले; म्हणूनच, दुष्टबुद्धी, तू तुझे पुत्र, मंत्री, कर्ण, भाऊ आणि सौबल यांच्यासह जगत आहेस. मी जर रागाने तुझ्यावर चालून गेलो असतो, तर तुला यमाच्या लोकात पाठवले असते; परंतु राजा युधिष्ठिर यांना ते पसंत नव्हते, म्हणून मी काही करू शकत नाही. धर्मात्मा, श्रेष्ठ पांडव युधिष्ठिर, जरी त्या प्रचंड बाहू असलेल्या क्रुद्ध भीमाने त्यांना हे सांगितले, तरीही त्यांनी ते मान्य केले नाही. त्याने स्वतःच्या हाताने आपला हात दाबला, जड श्वास घेतला, आणि पुन्हा दुःखी झाला—जणू शांत झालेल्या ज्वाळांसारखा. वृकोदर भीमाने आपल्या भावांकडे पाहिले, जे जमिनीवर एकत्र झोपले होते—जणू ते सर्वसामान्य माणसांप्रमाणे विश्वासाने झोपले होते. त्याला जंगलाजवळच एक नगरी दिसली; पण भावंडे झोपलेली असल्याने भीमाने ठरवले की, मी स्वतः जागा राहील. पाणी प्यायल्यावर हे सर्व जागे होतील आणि दमल्याची जाणीव नाहीशी होईल, म्हणून त्या वेळी भीमा स्वतः पहारा देण्याचा निर्धार करतो. त्या वेळी, त्या जंगलाजवळ, एक राक्षस होता—हिडिंबा नावाचा, जो शालवृक्षाखाली आश्रय घेत होता. तो अत्यंत क्रूर, मानवमांसभक्षक, बलवान आणि पराक्रमी, काळ्या मेघासारखा काळा, पिंगट डोळ्यांचा, भयंकर दिसणारा होता. त्याचा चेहरा भीषण, सुळ्यांसारखे दात, मोठे पोट आणि नितंब, रक्तासारखी लाल दाढी आणि केस—संपूर्ण रूप भयप्रद होते. त्याच्या खांद्यावर झाडासारखा भार, शंकर आणि विभीषण यांच्या शक्तीसारखा, त्याने योगायोगाने त्या महापराक्रमी पांडवांना पाहिले. त्याचे रूप अत्यंत विचित्र, पिंगट डोळे, भयंकर आणि भीतीदायक, मांसाची इच्छा आणि भूक याने व्याकुळ, त्याने अचानक मानवांचा सुगंध घेतला. बोटे उंचावून, केस कुरवाळून, मोठ्या तोंडाने आळस देत, तो सभोवताली पाहू लागला. मानवमांसाचा सुगंध मिळाल्याने, त्या राक्षसाचा मोठा देह आनंदित झाला; त्याने तो सुगंध घेतला आणि आपल्या बहिणीला म्हणाला, "आज, इतक्या दिवसांनी, मनासारखे आणि योग्य अन्न मला मिळाले आहे; सुगंध घेताच माझी जीभ उत्सुकतेने बाहेर आली आहे. मी माझ्या आठ लांब, टोकदार सुळ्यांनी त्यांच्या कोमल देहात घुसवीन. त्यांच्या गळ्यात पकडून, रक्तवाहिनी कापून, त्यांच्या ताज्या, उबदार आणि फेसाळ रक्ताचा आस्वाद घेईन." "जा, बघ, हे कोण आहेत, जे या जंगलात झोपले आहेत; मानवांचा गंध माझ्या नाकाला अत्यंत सुखकारक वाटतो. हे सर्व मार आणि मला घेऊन ये; आपल्या प्रदेशात झोपणाऱ्यांना घाबरण्याचे कारण नाही. आपण आपल्या इच्छेप्रमाणे यांचे मांस फाडून खाऊ, माझे म्हणणे पूर्ण कर. मानवांचे मांस खाऊन, पुन्हा पुन्हा टाळ्या वाजवत, आपण नाचू." हिडिंबाने असे सांगितल्यावर, त्याची बहीण हिडिंबी लगेचच आज्ञा पाळायला निघाली. झाडावरून झाडावर उडी मारत, ती पांडव झोपले होते तिथे पोहोचली. तिथे तिने पांडवांना आणि त्यांच्या सोबत असलेल्या पृथेला झोपलेले पाहिले, आणि अपराजित भीमसेन जागा होता. हिडिंबीने त्या सुंदर, तरुण पांडवांना, भीमाच्या देखरेखीखाली, श्रमाने थकलेले, पण तेजस्वी आणि राजसी दिसणारे, पाहिले. त्यांच्या दुःखाने व्याकुळ, श्रेष्ठ आणि पराक्रमी मोठ्या भावांना, आणि तेजस्वी राजकुमाराला तिने पाहिले. त्या वेळी, झाडाच्या खोडाएवढ्या मोठ्या भीमसेनाला पाहून, राक्षसीला त्याच्यावर प्रेमाची भावना निर्माण झाली—कारण त्याचे सौंदर्य पृथ्वीवर कुठेच नव्हते. मनातल्या भावना लपवून, राक्षसी विचार करू लागली—"हा काळासावळा, रुंद बाहू, सिंहासारखा खांदा, तेजस्वी पुरुष..." माझा पती असा असावा—शंखासारखी मान, कमळासारखे डोळे, योग्य, असा हा पुरुष; मी कधीही माझ्या भावाच्या क्रूर आज्ञेचे पालन करणार नाही. पतीप्रेम हे अत्यंत प्रबळ असते, भावाशी असलेले नाते तितके दृढ नसते; जरी माझा रक्षण करणारा भाऊ असला, तरी त्याचे प्रेम क्षणिक असते. मी या पुरुषांना न मारता, किंवा त्यांच्याकडून न मारली जाऊन, अनेक वर्षे आनंदात राहीन—असे ठरवून, हिडिंबीने भीमाकडे पाहून बोलण्याचे ठरवले. तिने आपले राक्षसी रूप सोडले आणि मानवी रूप घेतले; इच्छानुसार रूप बदलणारी ती, प्रेमाने, सुंदर स्त्रीचे रूप धारण करून आली. ती निष्कलंक, अंगविक्षण आणि हावभावात कुशल, हळूहळू आणि शांतपणे भीमासमोर आली. दिव्य अलंकारांनी सजलेली, वेलीसारखी लवचिक, ती जसजशी भीमाजवळ आली, तसतसा भीमही तिच्या दिशेने सरकत गेला. त्याने तिच्याकडे पाहिले—ती नाजूक, पूर्ण स्तनांची, चंद्रासारखा चेहरा, कमळासारखे डोळे, काळीभोर, कुरळ्या केसांची, सुंदर दात, बिंब फळासारखे ओठ, मोहक रूप असलेली होती. तिच्या सौंदर्याने भीमा चकित झाला. ती मोहक हसत, गोड वागणूक दाखवत, भीमाजवळ आली आणि वर मागणाऱ्या स्त्रीप्रमाणे वाकली. योग्य क्षणी, त्या तेजस्विनीने, सर्व अलंकारांनी सुशोभित होऊन, लाजरेपणाने मस्तक झुकवून, भीमाला संबोधित केले...