या प्रसंगात पांडवांनी आपल्या सुरक्षिततेबद्दल चिंता व्यक्त केली. त्यांनी एकमेकांना सांगितले, "जर हे घर खरोखर जळण्यासाठीच बांधले असेल, तर आपण पूर्वी जिथे राहिलो तिथे परत जावे." पण त्यांना वाटले, "आपण एकत्र राहून, एकत्रच बाहेर पडावे; वेगळे निघणे योग्य नाही. चांगले-वाईट काहीही घडले, तरी आपण त्यांच्यासोबत राहू." युधिष्ठिर म्हणाले, "आजपासून आपण निघून गेलो, तर धृतराष्ट्राचे पुत्र भयभीत होऊन राज्यात अधिक बळकट होतील. मग राज्य आणि प्रजा त्यांच्याच होईल; म्हणून आपण सर्वांनी एकत्र राहावे, आपले पाय घट्ट रोवून." "जेव्हा योग्य वेळ येईल, तेव्हा शत्रूंकडून राज्य हस्तगत करून, आपण आपल्या वंशपरंपरागत संपत्तीचा आणि आनंदाचा लाभ घेऊ. धृतराष्ट्राच्या शब्दांकडे का लक्ष द्यावे? राजन, तुमच्यात कोणती कमजोरी आहे, की तुम्ही वेगळ्या मार्गाने निघण्याचा विचार करता?" "आपल्यावर संकट आले तरी विदुर आपली रक्षा करतो; भीष्म, जो सदैव निष्पक्ष आहे, राज्याच्या सुखात भाग घेत नाही. बहलिका आणि इतर वृद्ध नेते निष्पक्ष आहेत; द्रोण आपला आहे, कारण अर्जुनावर त्याचे प्रेम आहे." "म्हणून, राजन, आपण एकत्र राहावे, वेगळे जाऊ नये; अन्यथा, ते आपल्याला काहीच करू शकणार नाहीत, कारण ते शक्तिहीन आहेत." "हे क्षुद्र, कपटी, दुष्ट पुरूष, राजन, आपल्यावर जागेपणी काय काय करणार नाहीत? त्यांनी मला विष का दिले नाही? झोपेत असताना, त्या अमर्याद विषारी सापांनी मला का दंश केला नाही? मला गंगेच्या प्रवाहात, भाल्यांच्या गर्दीत, त्या ज्वालाग्र विषारी सापांनी का फेकले नाही? मी तेव्हा का मरणार नाही?" "त्या भयानक संकटांत, पापी लोकांनी केलेल्या अत्याचारांत, जगाला हातात धरून ठेवणाऱ्या देवाने आपली रक्षा केली. आज तो सर्वत्र असणारा देव कुठे गेला आहे, राजन? जोपर्यंत सहन करू शकतो, तोपर्यंत प्रयत्नपूर्वक सहन करू. जेव्हा शक्य नाही, तेव्हा काय करावे हे ठरवू." "शक्ती आणि हिंसा वापरून संघर्ष करणे इथे योग्य नाही; संवाद, दान, किंवा विभाजनाने राज्याचा अर्धा भाग मिळवण्याचा प्रयत्न करावा; त्यानंतरच शक्ती वापरावी." "म्हणून, आपण एकत्र राहावे, अंतःकरणात दुःख ठेवून; स्वतःला दाखवून, भीतीने वेगळे कुठेही जाऊ नये." "त्यांचे द्वेषपूर्ण विचार पाहता, त्यांना जसे हवे आहे तसे, आपण इथेच राहावे; सतत जागरूक राहून, सुरक्षित मार्ग शोधावा." "जर पुरोचनाला आपली योजना कळली, तर तो झटपट आपल्याला जाळून टाकेल. हा पुरोचन निंदा किंवा अधर्माची भीती बाळगत नाही; कारण तो मूर्ख आहे आणि सुयोधनाच्या आज्ञेवरच काम करतो." "आपण जळून गेलो तरी, आपला आजोबा भीष्म आपल्यावर रागावेल का? तो कौरवांना भडकवेल का? किंवा आपण जळलो, तर भीष्म आणि इतर श्रेष्ठ कौरव, हे धर्माचा विषय मानून, योग्यच रागावतील." "खरं तर, आपण जळलो, तर कुलधर्म जाणणारे आणि श्रेष्ठ कौरव योग्यच रागावतील. पण जर जळण्याच्या भीतीने आपण पळून गेलो, तर सुयोधन, राज्याच्या लालसेने, आपल्याला भग्न म्हणून ठार मारेल." "तो आपली जागा धरून, बाहेर गेलेल्यांना नष्ट करेल; मित्रांसह, मित्र नसलेल्यांना; मोठ्या साधनांनी, दुर्बलांना नष्ट करेल." "म्हणून, वीर, आपण इथेच राहावे, पुरोचन आणि सुयोधन या दुष्टांना फसवावे; वेळोवेळी स्वतःला दडवावे." "आपण शिकारीसाठी बाहेर जात असल्याने, पृथ्वीवर भटकू; त्यामुळे आपल्याला पळून जाण्याचे मार्ग सापडतील." "आजच, एक गुप्त भूमिगत मार्ग तयार करावा; त्यातून आपण गुप्तपणे बाहेर पडू, आणि आग आपल्याला जाळू शकणार नाही." "आपण असे काही करावे, की पळताना ना पुरोचन, ना येथे राहणारे कोणी आपल्याला पाहू शकेल." त्याच वेळी, एका निवांत स्थळी, विदुराचा मित्र असलेला कुशल खणकाम करणारा पांडवांशी बोलला, "राजन, विदुराने मला पाठवले आहे; मी कुशल खणकाम करणारा आहे. पांडवांना जे प्रिय आहे तेच मी करणार; तुम्ही मला काय करायला सांगता?" "विदुराने गुप्तपणे, म्लेच्छ भाषेत सांगितले आणि तुम्ही ते मान्य केले—यामुळेच मी विश्वास ठेवतो." "चतुर्दशीच्या रात्री, पुरोचन तुमच्या घराच्या दारावर आग लावेल." "पांडव आणि त्यांची माता यांना जाळून टाकायचे—असा धृतराष्ट्राच्या पुत्राचा दुष्ट संकल्प आहे." युधिष्ठिर म्हणाले, "सज्जन, मी ओळखतो की तू विदुराचा मित्र आहेस. तू शुद्ध, विश्वासू, प्रिय आणि सतत भक्त आहेस; कवीचा हेतू तुला अज्ञात नाही." "जसा तो तुला आहे, तसा आम्हीही; जशी त्याची तुझ्यावर काळजी आहे, तशीच तू आमची रक्षा कर." "माझा विश्वास आहे की ही आग पुरोचनने, धृतराष्ट्राच्या पुत्राच्या आज्ञेवर, माझ्यासाठी ठेवली आहे." "तो दुष्ट, धन आणि साथीदारांसह, सतत आपल्याला त्रास देतो; त्या वाईट मनाच्या माणसाने आपल्याला सतत पीडित केले." "म्हणून, तू प्रयत्नपूर्वक आम्हाला या आगीपासून वाचव; कारण आपण इथे जळलो, तर सुयोधनाचा हेतू पूर्ण होईल." अशा प्रकारे, पांडवांनी आपल्या संकटात एकमेकांना धीर दिला, विदुराच्या मित्रावर विश्वास ठेवला, आणि गुप्त मार्गाने सुटका करण्याचा विचार केला.