राजा द्रुपदाला उपयाजाने सांगितले, “राजा, त्या याजाकडे जा; तो तुझ्यासाठी यज्ञ करेल.” उपयाजाची ही शब्द ऐकून, द्रुपदाने मनात विचार करत, काहीशी नाराज आणि द्वेषाने ग्रस्त मनाने, याजाच्या आश्रमाकडे प्रयाण केले. आश्रमात पोहोचल्यावर, द्रुपदाने याजाला योग्य सन्मान दिला आणि म्हणाला, “हे याजा, माझ्यासाठी यज्ञ कर आणि मी तुला आठशे गायी देईन.” द्रुपदाच्या मनात द्रोणाशी शत्रुत्वाची जळजळ होती; तो निराश आणि आश्रय शोधत होता. कशत्रियाने कशत्रियावर विजय मिळवायचा असला तरी, त्याचे मन ब्राह्मणाकडे वळले होते. “म्हणून, तू मला द्रोणाच्या भयापासून संरक्षण दे. तुझ्या कृतीमुळे, हे ब्राह्मण, माझ्या पुत्राचा जन्म होईल, जो द्रोणाचा मृत्यू घडवेल,” अशी विनंती द्रुपदाने केली. “सुंदर वर्णाची स्त्री अर्जुनाची पत्नी व्हावी, कारण तो ब्राह्मणज्ञानात श्रेष्ठ आहे आणि ब्राह्मण व कशत्रिय गुणात अतुलनीय आहे.” द्रुपदाने पुढे सांगितले, “मित्रांमधील स्पर्धेमुळे द्रोण मला हरवू नये; पृथ्वीवर त्यासारखा कोणताही कशत्रिय नाही, जो नेतृत्व करतो. द्रोण, भारद्वाजाचा पुत्र, शस्त्रास्त्रांचा पाऊस आणि शत्रूंच्या शरीरांचा नाश करणारी अस्त्रे वापरतो. त्याच्याकडे सहा रत्नांचा धनुष्य आणि अद्वितीय तलवार आहे; ब्राह्मणाचा वेश असूनही, तो कशत्रिय शक्तीने परिपूर्ण आहे. महामती भारद्वाज, धनुष्यधारी, शत्रूंना पराभूत करतो; तो कर्तवीर्य आणि खट्वांगासारखा युद्धात समर्थ आहे. तो जामदग्नीच्या पुत्रासारखा, कशत्रियांचे संहार करण्यासाठी उभा आहे. आता ब्राह्मण आणि कशत्रिय शक्ती एकत्र झाली आहे; मला भारद्वाज खरोखरच सिद्ध वाटतो. शस्त्र, बाण, आणि अस्त्रे त्याला थांबवू शकत नाहीत; त्याची ब्राह्मण शक्ती मंत्रोच्चारासारखी आहे. त्याची शस्त्रांची भीषण शक्ति पृथ्वीवरील इतरांना अजेय आहे; शत्रूंना भेटल्यावर, तो ब्राह्मण शक्तीच्या आधारे विजय मिळवतो. जेव्हा ब्राह्मण आणि कशत्रिय शक्ती एकत्र होते, तेव्हा ब्राह्मण शक्ती प्रबळ ठरते; म्हणूनच, मी कशत्रिय शक्तीने दुर्बल झालो असून, ब्राह्मण शक्तीकडे आलो आहे. मी तुझ्याकडे आलो आहे, कारण तू द्रोणापेक्षा श्रेष्ठ आणि ब्राह्मणज्ञानात अग्रगण्य आहेस; तुझ्या कृतीने मला असा पुत्र मिळावा, जो युद्धात द्रोणाला हरवू शकणार नाही—जो द्रोणाचा अंत करेल. आजच माझ्या पुत्राचा जन्म होवो, जो द्रोणाचा मृत्यू घडवेल; हे याजा, तू ही कृती कर, मी तुला भरपूर गायी देईन.” याजाने “तसेच होईल” असे सांगितले आणि यज्ञाची तयारी सुरु केली. गुरुच्या हितासाठी, त्याने अनिच्छेने उपयाजाला सहकार्य करण्यासाठी बोलावले. याजाने द्रुपदाला आश्वासन दिले, “भय करू नकोस; माझ्या कृतीने तुला पुत्र मिळेल.” असे म्हणून, याजाने यज्ञाचा संकल्प केला. श्रेष्ठ ब्राह्मणाने विधीपूर्वक यज्ञ केला; द्रुपदासाठी द्रोणाच्या विनाशासाठी याजाने यज्ञ सुरु केला. गुरुच्या हितासाठी, याजाच्या जवळ यज्ञ सुरु झाला; उपयाजा, तपस्वी, राजाला मदतीला पुढे आला. पुत्रप्राप्तीसाठी वैताण यज्ञ केला; राजा, तुला जसा पुत्र हवा आहे, तसा पुत्र येथे जन्मेल. भारद्वाजाचा वध करणारा पुत्र मिळावा, हे ध्येय घेऊन, द्रुपदाने यज्ञ केला. ब्राह्मणाने विधीपूर्वक आहुती दिली; त्याची पत्नी कौसवी, तिलाही पुत्राची इच्छा होती. योग्य वेळी, कौसवीने सुत्रामणी विधी करून, यज्ञाच्या शेवटी, पुरोहिताने राणीला बोलावले. “राणी पृशती, माझ्याकडे ये; तुझ्यासाठी एक मुलगा आणि एक मुलगी तयार आहेत, राजवंशाच्या वृद्धीसाठी.” राणी म्हणाली, “माझा चेहरा सुगंधित आहे, पण मी तुझी पत्नी नाही, गर्भधारणेसाठी; पुरोहित, तू येथेच थांब.” याजाने सांगितले, “याजाने दिलेली आहुती, उपयाजा मंत्राने पवित्र केलेली—ती इच्छा पूर्ण न करेल का? पृशती, तू जावे किंवा थांबावे, तुझी इच्छा.” याजाने असे सांगितल्यावर, आणि आहुती यज्ञाच्या अग्नीत दिल्यावर, अग्नीमधून एक देवासारखा मुलगा प्रकट झाला. तो तेजस्वी, भयावह रूपाचा, मुकुटधारी, कवच घातलेला, तलवार आणि बाण घेऊन, धनुष्य हातात धरून, गर्जना करत होता. तो सुंदर रथावर चढून निघून गेला; आणि त्या मुलाचा जन्म होताच, आकाशातून एक अदृश्य आवाज उमटला. “हा भारद्वाजाचा शिष्य आणि मृत्यू आहे; हा राजपुत्र, भय दूर करणारा, पांचालांचा कीर्तीवर्धक आहे.” “तो राजाच्या दुःखाचा नाश करण्यासाठी, द्रोणाचा वध करण्यासाठी जन्मला आहे,” असे त्या दिव्य, अदृश्य स्वराने सांगितले. पांचाल लोक आनंदित झाले, “छान, छान!” म्हणत उत्सव साजरा केला; आणि पुरोहिताने दुसरी आहुती, मंत्राने पवित्र केलेली, दिल्यावर— मंचाच्या मध्यातून, पृशतीने नकार दिल्यानंतर, पुरोहिताने विधी केल्यावर, एक कन्या प्रकट झाली. पुन्हा, त्या यज्ञाच्या मध्यातून, सुंदर पांचाली कन्या प्रकट झाली, यज्ञकुंडात जन्मलेली. ती काळ्या वर्णाची, कमळाच्या पंखासारखी डोळे, निळ्या-काळ्या वळवदार केसांची, मानव रूप घेऊन, लक्ष्मीप्रमाणे तेजस्वी होती. तिचे नख तांबूस, भुवया सुंदर, उरोज मोहक, आणि तिचा सुगंध निळ्या कमळासारखा दूरवर पसरला. ती अप्रतिम सौंदर्याची होती, पृथ्वीवर कुणीही तिच्या सौंदर्याशी तुलना करू शकत नव्हता; देव, दानव, यक्ष सर्वजण त्या कन्येला इच्छित होते.