भीष्माने आपल्या पुत्राला तलवारीच्या साहाय्याने सर्व गुप्त शस्त्रविद्या शिकवली, आणि अल्पावधीतच तो श्रेष्ठ शिक्षक म्हणून प्रावीण्य प्राप्त करू लागला. मग गंगापुत्र भीष्माने कृपाला बोलावून सांगितले, "हे तुझे शिष्य आहेत," आणि आपल्या नातवांना कृपाच्या हाती सुपूर्त केले, त्याचा सन्मान केला. त्यानंतर धृतराष्ट्राचे पुत्र, पांडव, यादव—हे सर्व महान रथी—शस्त्रविद्येचे शिक्षण घेऊ लागले. विविध प्रदेशातील वृष्णी आणि इतर राजेही कृपाला गुरु मानून शस्त्रविद्येत सर्वोच्च ज्ञान प्राप्त करू लागले. कृपा यांनी शस्त्रविद्येच्या क्षेत्रातील पराक्रमी, भाग्यवान आणि कौशल्यवान शिक्षकांना प्रश्न विचारले; अशक्त, दुर्भाग्यवान किंवा शस्त्रविद्येत कुशल नसलेल्यांना त्यांनी विचारले नाही. दिव्य सामर्थ्य नसलेला शिक्षक कुरु वंशातील वीरांना शस्त्रविद्या शिकवू शकत नाही, असा विचार भीष्माने केला. मग भीष्माने पांडव आणि कौरवांना भारद्वाजपुत्र द्रोण याच्या शिष्यत्वात दिले. शास्त्रानुसार मोठ्या आत्म्याने त्याचा सन्मान केला आणि शस्त्रविद्येत सर्वश्रेष्ठ असलेल्या भीष्माला आनंद झाला. प्रसिद्ध द्रोणाने सर्वांना शिष्य म्हणून स्वीकारले आणि पूर्णपणे धनुर्विद्या शिकवायला सुरुवात केली. अल्पावधीतच कौरव आणि बलवान पांडव शस्त्रविद्येत पारंगत झाले. राजा, द्रोण कसा जन्मला? त्याने शस्त्रविद्या कशी मिळवली? तो कुरूंकडे कसा आला? तो कोणाचा पुत्र होता? त्याचा पुत्र, अश्वत्थामा, शस्त्रविद्येत कसा पारंगत झाला? हे सर्व मी ऐकू इच्छितो—कृपया सविस्तर सांग. गंगेच्या काठी एक महान, आदरणीय ऋषी होते—भारद्वाज—जीवनभर व्रतस्थ. एकदा, यज्ञस्थळी फिरताना, ते गंगेत स्नानासाठी गेले, महान ऋषींसह. तिथे त्यांनी गंगेत स्नान करणारी अप्सरा घृताची पाहिली—सुंदर, तरुण, मद्यपानाने मत्त, कामात तल्लीन. नदीच्या काठी वाऱ्याने तिचे वस्त्र बाजूला केले; वस्त्र दूर झाल्याने भारद्वाज ऋषी तिच्याकडे आकृष्ट झाले. त्यांच्या मनात आनंद व आसक्ती निर्माण झाली, आणि त्यांचे वीर्य बाहेर आले; ते त्यांनी एका भांड्यात ठेवले. त्या भांड्यातून द्रोणाचा जन्म झाला; त्याने वेद आणि सर्व विद्यांचे अध्ययन केले. कश्यप ऋषीने अग्निचे शस्त्र मिळवून ते भारद्वाजाला देवांच्या हितासाठी शिकवले. भारद्वाजाने ते अग्निवेश्याला दिले, जो शस्त्रविद्येत सर्वश्रेष्ठ होता. अग्निवेश्य, भारद्वाजाचा धाकटा भाऊ, त्याने द्रोणाला त्या शस्त्रविद्येचे शिक्षण दिले. भारद्वाजाचा मित्र, प्रिषत नावाचा राजा होता; त्याचा पुत्र द्रुपद. द्रुपद नेहमी आश्रमात येत असे, आणि द्रोणासोबत खेळत, अध्ययन करत असे. प्रिषतच्या निधनानंतर, द्रुपद उत्तरेतील पंचाळांचा राजा झाला, बलवान आणि सामर्थ्यवान. त्या काळात भारद्वाज स्वर्गात गेले, आणि द्रोण तपश्चर्या करत आश्रमात राहिला. वेद आणि उपवेदांचा ज्ञाता द्रोण, तपश्चर्येने पाप नष्ट करून, आपल्या पूर्वजांच्या प्रेरणेने आणि पुत्रप्राप्तीच्या इच्छेने प्रसिद्ध झाला. त्याने शारद्वताची कन्या कृपीला पत्नी म्हणून स्वीकारले; कृपी नेहमी अग्निहोत्र, धर्म आणि संयमात निष्ठावान होती. त्याने गौतमीकडून अश्वत्थामा नावाचा पुत्र प्राप्त केला; जन्मताच अश्वत्थामा दिव्य घोडा उच्चैःश्रवा प्रमाणे जोराने हिणकाळला. त्याचा आवाज ऐकून आकाशातील एका अदृश्य अस्तित्वाने सांगितले, "घोड्याप्रमाणे त्याचा आवाज सर्व दिशांना गेला आहे, म्हणून या मुलाचे नाव अश्वत्थामा असो." भारद्वाज आपल्या पुत्रावर अत्यंत प्रसन्न झाले. शस्त्रविद्येमध्ये निष्ठावान असलेल्या द्रोणाने, महान आत्म्याचा जमदग्नीपुत्र, शत्रूंचा संहार करणारा राम, याची माहिती मिळवली. त्या ऋषीबद्दल, सर्व विद्यांचा ज्ञाता, शस्त्रधारकांमध्ये श्रेष्ठ, ब्राह्मणांना सर्व संपत्ती देत होता, हे ऐकले. रामाच्या धनुर्विद्या, दिव्य शस्त्र, आणि राजकारणातील प्रावीण्य ऐकून द्रोणाने त्यावर मन केंद्रित केले. मग, आपल्या निष्ठावान शिष्यांसह, महान तपस्वी, बलवान द्रोण महेंद्र पर्वताकडे निघाला. महेंद्रावर पोहोचल्यावर, भारद्वाजपुत्र द्रोणाने भृगुवंशीय राम, क्षत्रियांचा संहार करणारा, शत्रूंचा संहार करणारा, याला पाहिले. द्रोण आपल्या शिष्यांसह भृगुवंशीय रामाकडे गेला आणि आपले नाव, अंगिरस वंशातील जन्म सांगितला. त्याने नम्रपणे रामाच्या पायांवर डोके ठेवून प्रणाम केला आणि वनात जाण्याची इच्छा व्यक्त केली. मोठ्या आत्म्याचा भारद्वाजपुत्र द्रोणाने जमदग्नीपुत्र रामाला सांगितले, "तुम्ही भारद्वाजपुत्र, मीही त्याच वंशाचा आहे; मला, श्रेष्ठ ब्राह्मण, द्रोण म्हणून ओळखा—मी धन मिळवण्यासाठी आलो आहे." असे ऐकून, सर्व क्षत्रियांचा संहार करणाऱ्या, महान आत्म्याच्या रामाने त्याला विचारले, "ब्राह्मणश्रेष्ठा, स्वागत आहे! तुम्ही काय इच्छिता, सांगा." रामाच्या या प्रश्नावर भारद्वाजपुत्र द्रोणाने आपली इच्छा सांगायला सुरुवात केली.