राजा प्रतिप यांच्याकडे एका सुंदर स्त्रीने येऊन, त्यांना आवडेल असे काही करण्याचा आग्रह केला. प्रतिप यांनी तिला सांगितले, “तू स्वतःच हे मागणे नाकारले आहेस; मी यावर वेगळे वागलो तर धर्माचा नाश होईल.” पुढे प्रतिप म्हणाले, “हे सुंदर अंगवाली, तू माझ्या उजव्या मांडीवर बसली आहेस; हे जागा फक्त सून किंवा वंशजांसाठी आहे, हे समज.” “माझी डावी मांडी स्त्रियांच्या आनंदासाठी आहे, पण तू ती टाळलीस; म्हणून, हे सुंदर अंगवाली, मी तुझ्याशी इच्छा बाळगून वागणार नाही.” प्रतिप यांनी तिला सुने म्हणून स्वीकारण्याचा प्रस्ताव दिला, “हे सुंदर कंबरीवाली, तू माझ्या सुनेची जागा घेतली आहेस; मी तुला पुत्रासाठी निवडतो.” त्यावर ती स्त्री म्हणाली, “ठीक आहे, हे धर्मज्ञ, मला तुमच्या पुत्राशी एकत्र होऊ द्या. तुमच्याबद्दल श्रद्धा ठेवून, मी भारत वंशाचा सन्मान करीन.” ती पुढे म्हणाली, “तुम्ही पृथ्वीवरील सर्व राजांचा आधार आहात; तुमचे गुण मी शंभर वर्षे सांगितले तरी वर्णन करू शकणार नाही.” “तुमच्या वंशाची कीर्ती आणि श्रेष्ठता सर्वत्र प्रसिद्ध आहे; हे धर्मज्ञ, मी येथे ठरल्याप्रमाणे वागेन, हे प्रभो.” “तुमच्या पुत्राने कधीही याबद्दल शंका बाळगू नये; येथे राहून, मी तुमच्या पुत्रावर प्रेम करीन.” इतके बोलून, ती स्त्री तिथेच अदृश्य झाली, आणि प्रतिप राजाने तिच्या अदृश्यतेचा साक्षात्कार केला. राजा प्रतिप पुत्राच्या जन्माची वाट पाहू लागले. त्याच वेळी, प्रतिप आणि त्यांच्या पत्नीने पुत्रासाठी तप केले. प्रतिप यांच्या पत्नीच्या गर्भात तेजस्वी गर्भ वाढू लागला. तो गर्भ शरद ऋतूच्या शुद्ध चंद्रासारखा तेजस्वी होता. दहाव्या महिन्यात, सूर्याप्रमाणे उज्ज्वल पुत्र जन्माला आला. त्यावेळी प्रतिप यांच्या राणीने देवाप्रमाणे दिसणारा पुत्र जन्माला घातला; वृद्ध पालकांना हा पुत्र एक महान उपचारकर्ता ठरला. शांतनू या नावाने वंशाची वाढ झाली; म्हणून त्याचे नाव शांतनू ठेवण्यात आले. प्रतिप राजाने जन्मानंतर सर्व विधी, वेदाप्रमाणे, ब्राह्मणांच्या सन्मानाने केले. शांतनू, पृथ्वीचा रक्षक, वेदविधीप्रमाणे वाढवला गेला; राजा शांतनू, धर्मनिष्ठ, अशा रीतीने वाढला. शांतनू सर्वोच्च गुणवत्तेला पोहोचला; धनुर्विद्या आणि वेदांत त्याने उच्च स्थान मिळवले. राजकुमार, उत्तम वक्ता, तारुण्याला पोहोचल्यावर, आपल्या कर्मामुळे मिळालेल्या अमर लोकांची आठवण ठेवू लागला. शांतनू, कुरू वंशातील श्रेष्ठ, सत्कर्म करणारा ठरला; तेव्हा प्रतिप यांनी आपल्या तारुण्यातील पुत्र शांतनूला उपदेश केला. “हे शांतनू, एक स्त्री तुझ्या हेतूने माझ्याकडे आली होती; ती सुंदर, दिव्य वस्त्रांनी सजलेली स्त्री, पुत्राची इच्छा ठेवून तुझ्याकडे खासगी येईल, तेव्हा— तिला ‘तू कोण आहेस, कुणाची कन्या आहेस?’ असे विचारू नकोस.” “ती काहीही करेल, हे पापरहित, तू तिला त्याबद्दल विचारू नकोस; तिला जशी आहे तशी स्वीकार, तिच्याशी एकत्र हो.” असे प्रतिप यांनी पुत्राला सांगितले. पुत्राला उपदेश दिल्यानंतर, प्रतिप यांनी शांतनूला आपल्या राज्याचा राजा म्हणून अभिषेक केला आणि स्वतः वनात प्रवेश केला. राजा शांतनू, देवांचा प्रभू प्रमाणे बुद्धिमान आणि तेजस्वी, सर्व लोकांमध्ये सत्यवक्ता म्हणून प्रसिद्ध झाला. रुंद खांदे, बलवान हात, मदाने भरलेल्या हत्तीच्या सामर्थ्याने युक्त, राजाचे सर्व गुण आणि कौशल्य त्याच्याकडे होते. राजकारणातील गुणवत्तेने, क्षत्रियांच्या विशेष कर्तव्यांमध्ये पारंगत, शांतनूने एकटेच पृथ्वीवर सर्व राजांना जिंकून राज्य मिळवले. त्याने वेदांचा पूर्ण अभ्यास करवला आणि राजधर्माचे पालन करवले; अनेक यज्ञ, विधी, दान दिले. विद्वान ब्राह्मणांना, वेदाध्ययनात कुशल, रत्न, गावे, घोडे, धन देऊन संतुष्ट केले. वय, सौंदर्य, पुरुषार्थ, सामर्थ्य, धन, तेज, शौर्य, संपत्तीमध्ये तो सर्वात श्रेष्ठ ठरला. सत्यात राहून आणि सर्व धर्मात कुशल, राजांनी त्याला ‘राजांचा राजा’ म्हणून स्वीकारले. दुःख, भय, त्रासमुक्त, शांत झोप आणि जागरणाचा आनंद घेत, कुरू वंशातील राजांनी समृद्धी मिळवली. शिस्तीमुळे, सर्व वर्ण ब्राह्मणांना सर्वोच्च मान देत; क्षत्रिय ब्राह्मणांकडे, वैश्य क्षत्रियांकडे पाहत. शूद्र ब्राह्मण आणि क्षत्रियांची भक्तीने सेवा करत; तसेच गायी, डुक्कर, हरिण, पक्ष्यांमध्येही तोच क्रम होता. शांतनूच्या राज्यात, दु:खी, असहाय, किंवा पशु रूपातील लोकांमध्येही अनावश्यक हत्या झाली नाही. तो राजा सर्व जीवांचा पिता झाला; धर्मात्मा, हस्तिनापुरात आनंद घेणारा, कुरू वंशाचा आनंद. तेजाने सूर्यासारखा, सामर्थ्याने वायूसारखा; क्रोधात यमासारखा, संयमात पृथ्वीप्रमाणे. राजा बुद्धिमान, शौर्यसंपन्न, प्रजांचा हितकर्ता; सुंदर वन आणि पर्वतराजांच्या प्रवाहात आनंद घेणारा. शांतनू, शिकारीला आवडणारा, जंगलात भटकत असे; तो श्रेष्ठ राजा हरिण आणि महिषांचा शिकार करत असे. एकदा, तो गंगेच्या काठी, सिद्ध आणि दिव्य जीवांच्या स्थानावर, एक अद्भुत स्त्रीला पाहतो. ती स्त्री तेजस्वी रूपात, जणू समृद्धीचे मूर्तिमंत स्वरूप; सर्व अंगांमध्ये निर्दोष, सुंदर दात, दिव्य दागिन्यांनी सजलेली होती.