असुरांच्या राजांचा पृथ्वीवरील सर्व संपत्ती — हत्ती, गायी, घोडे — हे सर्व आपल्या अधिकारात आहे, असे शुक्राचार्य भृगु कुलातील ऋषीने सांगितले. "हे भृगुवंशीय, असुर राजांच्या सर्व संपत्तीवर मी स्वामी आहे, फक्त देवयानी प्रसन्न झाली पाहिजे," असे त्यांनी पुढे स्पष्ट केले. शुक्राच्या या शब्दांना उत्तर देत, वृषपर्वन राजाने "तथास्तु" असे म्हणत त्याच्या मुली देवयानीकडे शुक्राचार्यांनी हे सांगितले. देवयानीने विचारले, "हे भृगुवंशीय, जर तुम्ही खरंच राजाच्या संपत्तीचे स्वामी असाल, तर मला त्याची माहिती नाही; राजाने स्वतःच हे जाहीर करावे." शुक्राच्या शब्द ऐकून, वृषपर्वन आणि त्याचे कुटुंबीय देवयानीच्या पायांवर पडले आणि म्हणाले, "देवयानी प्रसन्न होवो." "तू नेहमीच माझ्या स्तुतीस पात्र आहेस, आणि तू माझ्यासाठी पिता समान आहेस, हे शुभेच्छू. तुझी जी इच्छा असेल, देवयानी, ती पूर्ण करीन, जरी ती प्राप्त करणे कठीण असले तरी," असे वृषपर्वनने देवयानीला सांगितले. देवयानी म्हणाली, "मला शarmiṣṭha आणि तिच्यासोबत हजार दासी हवे आहेत; माझ्या वडिलांनी मला जिथे दिलं, तिथे त्या माझ्या मागे याव्यात." राजाने आज्ञा दिली, "उठ, परिचारिका, लवकर शarmiṣṭha ला घेऊन ये; देवयानी जे हवे आहे ते करू दे." "एकासाठी कुटुंब, कुटुंबासाठी गाव, गावासाठी देश, आणि देशासाठी पृथ्वी त्यागावी," असे शहाणपण सांगितले गेले. परिचारिका शarmiṣṭha कडे गेली आणि म्हणाली, "उठ, सौम्य शarmiṣṭha, तुझ्या कुटुंबाला आनंद दे." देवयानीच्या आग्रहाने ब्राह्मण आपल्या शिष्यांचा त्याग करतो आहे; आज संध्याकाळी तिची जी इच्छा आहे, ती पूर्ण कर." शarmiṣṭha म्हणाली, "ती जे हवे आहे, ते मी आज करीन; शुक्र देवयानीसाठी मला बोलावले, तर शुक्र किंवा देवयानीवर माझ्या कारणामुळे दोष येऊ नये." राजाच्या आज्ञेने, हजार दासींसह शarmiṣṭha ने भव्य राजमहलातून पालखीमध्ये जलद प्रस्थान केले. शarmiṣṭha देवयानीला म्हणाली, "हजार दासींसह मी तुझी दासी बनेन; तुझ्या वडिलांनी जिथे तुला दिलं, तिथे मी तुझ्या मागे जाईन." पण तिने पुढे विचारले, "मी स्तुती करणाऱ्याची, मागणाऱ्याची, मिळवणाऱ्याची मुलगी आहे; स्तुतीस पात्र असणाऱ्याची मुलगी दासी कशी होईल?" "ज्याने कुटुंबातील त्रस्तांना आनंद दिला, त्यासाठी मी तुझ्या मागे जाईन, जिथे तुझे वडील तुला देतील," असे शarmiṣṭha म्हणाली. वृषपर्वनच्या मुलीने दासीपणाची प्रतिज्ञा दिल्यावर, देवयानीने आपल्या वडिलांना सांगितले, "पिता, मी आता नगरात प्रवेश करेन; मी समाधानी आहे, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ. तुमचे ज्ञान अचूक आहे, आणि तुमची विद्या महान आहे." मुलीच्या या शब्दांना ऐकून, शुक्राचार्य, द्विजश्रेष्ठ, नगरात प्रवेश केला. त्याचा आदर-सन्मान करण्यात आला, आणि सर्व प्रकारचे उपहार मिळाले. दीर्घ काळानंतर, देवयानी, राजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या, सुंदर युवती, पुन्हा त्या जंगलात खेळण्यासाठी गेली. ती हजार दासी आणि शarmiṣṭha सोबत त्या जागी आली आणि मनसोक्त भटकली. सर्व मैत्रिणींसह, देवयानी आणि इतरांनी मधुर मधाच्या मद्याचा आस्वाद घेतला, खेळात रमल्या. विविध पक्वान्न, फळे खाल्ली; आणि त्या वेळी, योगायोगाने, राजा ययाती शिकार करण्याच्या इच्छेने पुन्हा त्या प्रदेशात आला. पाण्याच्या शोधात, थकलेला राजा ययाती त्या जागी पोहोचला आणि त्याने देवयानी, शarmiṣṭha आणि त्या सर्व युवतींना पाहिले. त्या दैवी अलंकारांनी सजलेल्या, रत्नांनी सजवलेल्या आसनावर बसलेल्या, देवयानीच्या निर्मळ हास्याने सजलेल्या रूपाला त्याने पाहिले. त्या स्त्रियांमध्ये, सुवर्ण आसनापासून थोडी दूर, तो श्रेष्ठ युवती, अनुपम सौंदर्य असलेली, वेगळी दिसली. त्याने दोषरहित, सुंदर हसणारी, असुरराजाची कन्या शarmiṣṭha, ब्राह्मण कन्या देवयानीचे पाय दाबताना पाहिले. ते सर्व गायन, नृत्य, वाद्य वाजवत होते. ययातीला पाहून, त्या सर्व लाजून, खाली मान घालून उभ्या राहिल्या. राजा ययाती म्हणाला, "दोन हजार दासींनी वेढलेली, दोन कन्यांसह, हे सुंदर युवती, तुमचा वंश आणि नाव मला सांगा." देवयानी उत्तर दिली, "हे राजा, ऐका — मी असुरांचा गुरू शुक्राची कन्या आहे." "ही माझी सखी आणि दासी आहे; मी जिथे जाईन, ती माझ्या मागे येते. ही शarmiṣṭha, दानवांचा राजा वृषपर्वनची कन्या आहे." ययातीने विचारले, "पण ही सुंदर कन्या, असुरराजाची कन्या, तुझी दासी कशी झाली, हे सुंदर कपाळ असणाऱ्या? मला फार जिज्ञासा आहे." "ना देवी, ना गंधर्वी, ना यक्षी, ना किंनरी — पृथ्वीवर मी कधीही अशी स्त्री पाहिली नाही." "कमळाच्या पंखासारखी डोळे, श्रीसारखी तेजस्वी, शुभ चिन्हांनी सजलेली, असुरराजाची कन्या सर्व अलंकारांनी सजलेली आहे." "निश्चितच, योगायोगाने किंवा तपश्चर्येच्या सामर्थ्याने, हे सुंदर कपाळ असणाऱ्या, ती दासी झाली आहे; अन्यथा तिच्या निर्दोष अंगांनी ती दासी नसती." "तुमच्या सर्वांमध्ये तिच्या सौंदर्याशी कुणी जुळत नाही; नक्कीच, पूर्वीच्या काही कर्मामुळे ती तुझी दासी झाली — हे आश्चर्यच आहे!" "हे पुरुषश्रेष्ठ, सर्वजण विधीप्रमाणेच वागतात; शास्त्रानुसार विचार करून, विचित्र चर्चा करू नकोस." "तुम्ही राजासारखे दिसता, राजासारखे वस्त्र घालता, पण ब्राह्मणासारखे बोलता; सांगा, तुम्ही कोण, कुठून आला, आणि कुणाचा पुत्र आहात?" ययाती म्हणाला, "ब्रह्मचर्याने मी श्रवणमार्गाने पूर्ण वेद शिकला आहे; मी राजा आहे, राजाचा पुत्र आहे, आणि ययाती म्हणून प्रसिद्ध आहे." देवयानी विचारते, "राजा, तुम्ही येथे कशासाठी आला आहात? पाणी घेण्यासाठी, की शिकार करण्याच्या इच्छेने?