युद्धाच्या भयंकरतेचा विचार करता, धृतराष्ट्राने आपल्या गूढ शोकात सांगितले की, या भीषण युद्धात फक्त दहा जीव वाचले, त्यातले तीन आपले आणि सात पांडवांचे. कश्यात्रींच्या त्या भयंकर युद्धात अठरा अक्षौहिणींचा नाश झाला. त्याच्या मनात एक विशाल अंधार पसरला, जणू काही भ्रामकतेने त्याला आपल्या मनाची समज गमावली होती. "सुत, मला या दुःखातून सुटका हवी आहे," असे त्याने सांगितले. त्याच्या शब्दांतून दुःखाची गहराई स्पष्ट होती, आणि तो वारंवार बेहोश होत होता. गावलगण, जो ज्ञानी आणि विवेकी होता, त्याने धृतराष्ट्राच्या दुःखातले शब्द ऐकले आणि त्याला सांभाळण्याचा प्रयत्न केला. त्याने सांगितले की, महान राजवंशांमध्ये अनेक शूर योद्धे जन्मले होते, ज्यांनी धर्माच्या आधारे पृथ्वी जिंकली आणि महान यज्ञ केले. त्यात शैब्य, सृञ्जय, बहलिका, दामना, शर्यती, आणि नल यांसारखे अनेक महत्त्वाचे व्यक्तिमत्त्व होते. याच काळात, ययाति, ज्याला देवांनी आमंत्रित केले, त्याने अनेक सोम यज्ञ केले, आणि त्याच्या काळात अनेक राजे होते, जे शूर, गुणी आणि सद्गुणांनी परिपूर्ण होते. गावलगणाने धृतराष्ट्राला समजावले की, यापूर्वीही अनेक महान राजे होते, ज्यांनी आपल्या जीवनात विलक्षण कार्य केले होते. "तुमच्या मुलांच्या निधनावर शोक न करता, तुम्ही त्यांच्यावर विचार करणे थांबवा," असे त्याने सांगितले. "तुम्ही ज्ञानी आहात, आणि ज्ञानी लोक शोकात गढून जात नाहीत. तुम्हाला हे समजले पाहिजे की, जे काही घडते, ते भाग्याने घडते." धृतराष्ट्राने गावलगणाच्या शब्दांवर विचार केला. त्याने स्वतःला समजावले की, "हे सर्व भाग्याने घडले आहे," म्हणून त्याने आत्मसंयम ठेवला. यामुळे, त्या दुःखातही त्याला एक प्रकारचा शांती लाभली. या सर्वांच्या कल्याणासाठी, महान ऋषी कृष्ण द्वैपायनाने येथे उपनिषदांचे ज्ञान दिले. महाभारताच्या एका भागाचा अभ्यास करणाऱ्याला सर्व पापांपासून मुक्ती मिळते, असे सांगितले जाते. या ग्रंथात देवता, दिव्य ऋषी, शुद्ध ब्रह्मर्षी, यक्ष आणि महान नाग यांची महती सांगितली आहे, जे सर्व त्यांच्या महान कार्यांसाठी प्रसिद्ध आहेत. अशा प्रकारे, धृतराष्ट्राच्या दुःखात गावलगणाने त्याला सांत्वन दिले आणि त्याला धैर्य दिले.