गरुड आपल्या पित्याच्या आज्ञेवरून, नागांनी पाठवलेला, उत्तम सोम मिळवण्यासाठी आणि आपल्या शक्तिशाली मातेला गुलामगिरीतून मुक्त करण्यासाठी, आजच ते सोम आणणार असल्याचा निर्धार करतो. त्याची आई त्याला येथे निशादांना खाण्याची आज्ञा देते, पण हजारोंना गिळूनही त्याची भूक शमली नाही. म्हणून, गरुड प्रभूला विनंती करतो की, त्याला अशी दुसरी काही खाद्य सामग्री दाखवावी, ज्यामुळे त्याची भूक आणि तहान शमेल आणि तो सोम घेऊन येऊ शकेल. गरुड विनंती करतो, "माझ्या भुकेतून आणि तहानातून मुक्त होण्यासाठी, हे पूज्य, काही खाद्य सांगावे." मग त्याला सांगितले जाते की, एक हत्ती आहे जो नेहमी कासवाच्या मोठ्या भावाला ओढत असतो, त्याचा चेहरा खाली वळलेला असतो. त्या दोघांमध्ये पूर्वजन्मीची शत्रुता आहे, आणि त्याची कथा सांगण्यात येणार आहे, जी वैराग्य वाढवणारी आहे. त्यांची कथा अशी आहे: त्यांच्या वडिलांच्या संपत्तीच्या विभागणीवरून दोन भावांमध्ये वाद निर्माण झाला. एक महान ऋषी विभवसू, अतिशय क्रोधी, आणि त्याचा धाकटा भाऊ सुप्रतिक, महान तपस्वी, असे दोघे होते. विभवसूला आपल्या भावासोबत संपत्ती ठेवायची नव्हती, तर सुप्रतिक संपत्ती विभागण्याचा आग्रह करत होता. विभवसू आपल्या भावाला समजावतो की, विभागणीमध्ये अनेक दोष निर्माण होतात; भ्रमित लोक संपत्ती विभागण्याची इच्छा करतात, आणि एकदा विभागणी झाली की, संपत्तीच्या लोभामुळे ते एकमेकांचा आदर ठेवत नाहीत. विभाजित झालेल्या, भ्रमित, स्वार्थी लोकांना त्यांच्या संपत्तीशी आसक्ती असते, आणि मित्राच्या रूपात शत्रू त्यांच्यात फूट घालतात. जेव्हा ते विभागले जातात, इतर लोक त्यांना परस्पर संघर्षात ढकलतात, आणि अशा विभाजित लोकांचा पूर्ण नाश लवकरच होतो. म्हणून, सद्गुणी लोक भावांची विभागणी प्रशंसा करत नाहीत. पण सुप्रतिकने विभागणीवर आग्रह ठेवला, दिवस-रात्र. अखेर, वारंवार आग्रहामुळे विभवसूने सुप्रतिकला शाप दिला: "जे लोक वडिलधाऱ्यांच्या शिकवणीला बांधलेले नाहीत, जे एकमेकांवर संशय घेतात, त्यांना रोखता येत नाही; तू संपत्तीच्या विभागणीची इच्छा धरली आहेस, म्हणून सुप्रतिक, तू हत्तीचे रूप धारण करशील." सुप्रतिकनेही विभवसूला उत्तर दिले: "तू देखील पाण्यात राहणारा कासव होशील." अशा प्रकारे, परस्पर शापामुळे, सुप्रतिक आणि विभवसू, संपत्तीच्या लोभाने भ्रमित होऊन, हत्ती आणि कासवाचे रूप घेतात. क्रोध आणि दोषाच्या परिणामामुळे, प्राणी रूपात जन्म घेऊनही, ते परस्पर द्वेषाने भरलेले राहतात, प्रत्येक आपल्या शक्तीवर गर्व करतो. या सरोवरात, दोघेही विशाल आकाराचे, पूर्वीच्या शत्रुत्वाचा पाठपुरावा करतात; त्यातील एक, तेजस्वी हत्ती, सरोवराकडे येतो. त्याच्या गर्जनेने कासव, जो पाण्यात पडला आहे, वर येतो; तो मोठ्या शरीराचा, संपूर्ण सरोवर हलवतो. हत्तीने त्याला पाहून, आपल्या सोंडेला वळवून, पाण्यात उडी मारतो, त्याच्या सोंडे, दात, शेपटी, पाय शक्तिशालीपणे हलतात. हत्ती सरोवरात अनेक मासे असताना ते हलवतो, आणि कासव, डोके वर करून, युद्धासाठी पुढे येतो. हत्ती सहा योजन उंच आणि दोनपट लांब, तर कासव तीन योजन उंच आणि दहा योजन परिघाचा होता. दोघेही युद्धासाठी वेडे झालेले, एकमेकांचा नाश करण्याचा निर्धार करून, आपली शक्ती वापरतात. त्यांना सांगितले जाते: "तो हत्ती, विशाल पर्वतासारखा, भयावह रूपाचा, प्रचंड मेघासारखा, त्याला घेऊन, अमृतासह खा." हे गरुडाला सांगून, शुभ विधी केले जातात, आणि त्याच्या देवांशी होणाऱ्या युद्धासाठी शुभेच्छा दिल्या जातात. पूर्ण पात्र, ब्राह्मण, गायी, आणि जे काही उत्तम व शुभ आहे, ते, आणि प्रवासासाठी आशीर्वाद, गरुडाला मिळतील. शक्तिशाली देवांशी युद्ध करताना, ऋग्वेद, यजुर्वेद, सामवेदाच्या स्तोत्रे, शुद्ध करणारे मंत्र, यज्ञ, आणि सर्व गुप्त शिक्षण, संपूर्ण वेद, हे सर्व त्याला युद्धात बळ देणार आहेत. पित्याने असे सांगितल्यावर, गरुड त्याच्या समोरून निघून जातो. त्याला विविध पक्ष्यांनी भरलेले शुद्ध जल दिसते; पित्याच्या शब्दांची आठवण ठेवून, आकाशात वेगाने झेप घेतो. एका पंजाने हत्तीला आणि दुसऱ्या पंजाने कासवाला पकडतो, आणि मोठा पक्षी वेगाने आकाशात उंच झेप घेतो. तो एका आधारावर पोहोचतो आणि दिव्य वृक्षांच्या जवळ जातो; त्याच्या पंखांच्या वाऱ्याने ते वृक्ष भयाने थरथरतात. त्या इच्छापूर्ती वृक्षांना, सोन्याच्या फांद्या आणि हालणाऱ्या शाखा आहेत; ते विचार करतात, "आपण तुटू नये." आकाशात झेप घेणारा पक्षी मग इतर अनुपम रूपाच्या वृक्षांकडे जातो, जिथे फळे सोन्याची, चांदीची आणि बेरिलची आहेत, मोठे वृक्ष, समुद्राच्या पाण्याने वेढलेले, चमकदार आहेत. त्यांच्यात एक महान आणि सुंदर वृक्ष उभा आहे, हजार योजन उंच, अनेक फांद्या असलेला. तो पक्ष्यांचा दिव्य निवासस्थान, राहुना नावाचा वृक्ष; ज्याला त्याच्या सावलीत विश्रांती मिळते, तो त्वरित संतुष्ट होतो. त्या ठिकाणी, राहुना वृक्ष गरुडाला, जो वेगाने त्याच्यावर झेप घेत होता, सांगतो: "माझी ही मोठी फांदी, शंभर योजन लांब—या फांदीवर विश्रांती घे आणि हत्ती व कासव खा." मग गरुड, पर्वतासारखा वेगवान आणि शक्तिशाली, हजारो पक्ष्यांनी भरलेल्या त्या वृक्षाला जोरात हलवतो, आणि दाट पानांनी युक्त ती फांदी पटकन तोडतो. गरुडाच्या पायाच्या जोराने, ती फांदी स्पष्टपणे तुटते, आणि तो एक तुटलेली फांदी पकडतो.