शत्रूंना भयाण करणारा पक्षी, म्हणजेच आकाशात मुक्तपणे फिरणारा गरुड, आपल्या शक्तीवर विश्वास ठेवून, वेगाने निळगडांना गोळा करू लागला. त्याने अनेक मासे खाणाऱ्या निषादांना गिळले, आणि आकाशातील प्राण्यांचा स्वामी तृप्त झाला. त्याचवेळी, एक ब्राह्मण आपल्या पत्नीसोबत गरुडाच्या घशात शिरला. तो अगदी जळत्या अंगारासारखा तेजस्वी दिसत होता. त्याने आकाशात फिरणाऱ्या गरुडाला सांगितले, "हे द्विजश्रेष्ठा, तुझ्या उघड्या तोंडातून लवकर बाहेर ये. ब्राह्मणाचा वध मी कधीच करणार नाही—even if he always acts sinfully." गरुडाने असे सांगितल्यावर, ब्राह्मण म्हणाला, "ही निषादी माझी पत्नी आहे—तीसुद्धा माझ्यासोबत बाहेर जाऊ दे." गरुड म्हणाला, "ही निषादी घे आणि लवकर निघून जा; शांत हो, कारण माझी ऊर्जा अजून तुझ्या पचनात नाही." त्यानंतर ब्राह्मण आणि निषादी गरुडाच्या तोंडातून बाहेर आले; त्यांनी गरुडाचा सन्मान केला आणि आपल्या इच्छित स्थळी गेले. ब्राह्मण आपल्या पत्नीसोबत निघून गेल्यावर, पक्ष्यांचा राजा गरुड आपल्या पंखांची उभार करून, विचाराच्या वेगाने आकाशात झेपावला. त्याने आपल्या वडिलांना पाहिले आणि योग्य रीतीने त्यांना सांगितले. महान ऋषीने त्याला विचारले, "माझ्या पुत्रा, तुला नेहमी पुरेसा अन्न मिळतं का? मानवांच्या जगात तुला भरपूर अन्न मिळतं का? तू इतका वेगाने कुठे जात आहेस? मला सांग." गरुड म्हणाला, "माझी आई, माझा भाऊ, आणि मी—सर्वजण चांगले आहोत; पण, बाबा, मला अन्नाच्या बाबतीत कधीच तृप्ती मिळत नाही." "मी नागांच्या आज्ञेने उत्तम सोम आणायला जात आहे, जेणेकरून आपल्या सामर्थ्यवान आईला गुलामगिरीतून मुक्त करता येईल; आज मी ते आणणार आहे." "माझ्या आईने मला निषादांना खाण्याची आज्ञा दिली; पण हजारो निषाद गिळल्यानंतरही मी तृप्त झालो नाही." "म्हणून, हे प्रभो, मला दुसरे अन्न दाखवा, जे खाऊन मी अमृत आणू शकेन." "मला सांग, हे आदरणीय, असे अन्न जे माझी भूक आणि तहान दूर करेल." पिता म्हणाले, "एक हत्ती आहे, जो नेहमी कासवाच्या मोठ्या भावाला ओढतो, त्याचा चेहरा खाली वळलेला असतो; मी तुला त्यांच्यातील पूर्वजन्मातील वैर सांगतो." "हे सत्य ऐक आणि दोघांचे माप जाणून घे; हे पुत्रा, एक कथा ऐक, जी वैराग्य वाढवते—तुला शुभ होवो." पित्याच्या संपत्तीच्या वाटपात, दोन भावांमध्ये वाद झाला; एक महान ऋषी होता—विभावसु—जो अत्यंत क्रोधी होता. त्याचा लहान भाऊ सुप्रतिका, एक महान तपस्वी; त्या ऋषीला भाऊसोबत संपत्ती ठेवायची नव्हती. सुप्रतिका सतत संपत्तीच्या वाटणीसाठी आग्रह करत होता; मग विभावसुने सुप्रतिकाला बोलले, "हे महान तपस्वी, वाटणीमध्ये अनेक दोष येतात; अनेकजण मोहामुळे वाटणी करतात; मग, एकदा वाटणी झाली की, संपत्तीच्या लोभाने ते एकमेकांचा आदर करत नाहीत." "वाटणी झाल्यावर, हे विभक्त, मोहग्रस्त, स्वार्थी लोक आपल्या संपत्तीला चिकटतात; शत्रू मित्राच्या रूपात फूट घालतात." "वाटणी झाल्याचे लक्षात घेतल्यावर, इतर लोक त्यांना परस्पर संघर्षात ढकलतात; विभक्त लोकांचा लवकरच पूर्ण नाश होतो." "म्हणून, सद्गुणी लोक भावांची वाटणी प्रशंसा करत नाहीत; तरीही सुप्रतिका दिवस-रात्र वाटणीसाठी आग्रह करत राहिला." अशा रीतीने, सतत दबाव दिल्यावर, विभावसुने सुप्रतिकाला शाप दिला: "जे वृद्धांचे शिक्षण मानत नाहीत, एकमेकांवर संशय घेतात—" "तू थांबू शकत नाहीस, कारण तू वाटणीमुळे संपत्ती मिळवू इच्छितोस; म्हणून, सुप्रतिका, तू हत्तीचे रूप घेशील." शाप मिळाल्यावर, सुप्रतिका म्हणाला, "तूही जलात राहणारा कासव होशील." अशा प्रकारे, परस्पर शाप देऊन, सुप्रतिका आणि विभावसु, संपत्तीच्या लोभाने भ्रमित, हत्ती आणि कासव झाले. क्रोध आणि दोषाच्या परिणामामुळे, प्राणी रूपात जन्माला आले तरी, ते परस्पर द्वेषाने झपाटलेले राहिले, प्रत्येकजण आपल्या शक्तीवर गर्व करत. या सरोवरात, दोघेही विशाल, आपल्या प्राचीन वैराचा पाठपुरावा करत, त्यातील एक—महान हत्ती—पुढे येतो. त्याच्या मोठ्या गर्जनेने, सरोवरात पडलेला कासव उठतो; त्या महान शरीराच्या हत्तीने संपूर्ण सरोवर हलवले. हत्तीला पाहून, त्याने आपला सोंड वळवून, जलात झेप घेतली; त्याचे दात, सोंड, शेपटी, पाय जोरात हालले. हत्तीने सरोवरातील अनेक मासे असलेल्या पाण्याला हलवले; कासवाने आपले डोके वर करून, युद्धासाठी पुढे आला, पूर्ण शक्तीने. हत्ती सहा योजन उंच आणि त्याच्या दुप्पट लांब होता; कासव तीन योजन उंच आणि दहा योजन परिघाचा होता. दोघेही युद्धासाठी वेडे झालेले, एकमेकांचा नाश करण्याचा निर्धार करून, आपल्या शक्तीचा वापर करत होते. "तो हत्ती, पर्वतासारखा विशाल आणि भयानक रूपाचा, प्रचंड मेघासारखा, त्याला पकड आणि अमृतासोबत खा," असे पित्याने गरुडाला सांगितले. हे सांगून, त्याने शुभ विधी केले, "देवतांशी तुझ्या युद्धात शुभ घडो." "पूर्ण पात्र, ब्राह्मण, गायी आणि जे काही उत्कृष्ट व शुभ आहे—हे सर्व आणि तुझ्या प्रवासासाठी शुभाशीर्वाद मिळतील, हे अंडजन्मा." "तू शक्तिशाली देवांशी युद्ध करत असताना, ऋग, यजुर, आणि साम वेदाचे स्तोत्र, शुद्ध करणारे मंत्र, यज्ञाचे अर्पण, सर्व गुप्त शिक्षण, आणि संपूर्ण वेद—हे सर्व तुझ्या संघर्षात तुला बळ देतील, हे पक्ष्यांमध्ये श्रेष्ठ." असे वडिलांनी सांगितल्यावर, गरुड त्यांच्यापासून निघून गेला. त्याने शुद्ध जल पाहिले, जिथे विविध पक्षी होते; वडिलांचे शब्द आठवून, आकाशात वेगाने झेप घेतली.