आकाशातील चंद्र आणि सूर्याच्या किरणांनी अंधार पसरला होता; आणि इंद्राच्या पावसामुळे सर्वश्रेष्ठ नाग आनंदित झाले. पृथ्वीवर सर्वत्र पाण्याचा सडा पडला, थंड आणि शुद्ध पाणी खाली पाताळापर्यंत पोहोचले. त्या वेळी, पृथ्वीच्या अनेक भागांवर पाण्याच्या लाटा पसरल्या होत्या; नाग आपल्या मातेसह, सौंदर्याच्या शोधात, त्या पाण्यात आले. पावसाच्या प्रवाहात भिजून, आनंदित नागांना सुपर्णाने झपाट्याने एका बेटावर नेले. ते बेट, मकरांचे निवासस्थान, विश्वकर्म्याने निर्माण केले होते; तिथे सर्वप्रथम आलेल्या नागांना भयानक मीठ दिसले. सुपर्णासह नागांनी समुद्राच्या पाण्याने वेढलेला, पक्ष्यांच्या थव्यांनी गुंजणारा, मनोहारी वन पाहिले. त्या वनात अद्भुत फळे आणि फुलांनी भरलेली जंगलांची रांग होती, भव्य निवासस्थानांनी आणि कमळांच्या तलावांनी सजलेले होते. ते वन स्वच्छ पाण्याने आणि दिव्य सरोवरांनी शोभायमान होते, पवित्र वाऱ्याने आणि स्वर्गीय सुगंधांनी भारलेले होते. मलयाच्या झाडांनी आकाशात उंच झेप घेतल्यासारखे वाटत होते, वाऱ्याने फुलांची बरसात होत होती. इतर झाडेही, त्यांच्या फुलांच्या वर्षावाने, उपस्थित नागांवर फुलांचा आणि पाण्याचा वर्षाव करत होती. ते वन मनाला आनंद देणारे, गंधर्व आणि अप्सरांचे आवडते, मद्यपी मधमाशांच्या गुंजारवाने भरलेले आणि पाहण्यास सुंदर होते. ते वन आकर्षक, शुभ आणि पवित्र, सर्व लोकांना मोहवणारे, विविध पक्ष्यांच्या गाण्यांनी भरलेले होते; त्यामुळे कद्रूच्या पुत्रांना आनंद मिळाला. त्या वनात पोहोचल्यावर नागांनी हर्षाने आनंद व्यक्त केला आणि सुपर्णा – पक्ष्यांचा शक्तिशाली अधिपती – याला बोलले, "आम्हाला आणखी एका सुंदर, शुद्ध पाण्याच्या बेटावर घेऊन चल; तू आकाशात विहार करतांना अनेक रम्य भूमी पाहतोस." त्यानंतर सुपर्णा विचारात पडला आणि आपल्या माता विनतेला विचारले, "आई, मी नागांचे म्हणणे का ऐकावे?" विनता म्हणाली, "हे श्रेष्ठ पक्ष्या, मी दुर्दैव आणि माझ्या सहपत्नीच्या कपटामुळे गुलाम झाले आहे; नागांनी मला खोट्या शर्तेने फसवले." हे ऐकून, आकाशात विहार करणारा सुपर्णा दुःखी झाला आणि नागांना म्हणाला, "कशामुळे किंवा कोणत्या पराक्रमाने मी माझ्या आईला गुलामगिरीतून मुक्त करू शकतो? सत्य सांगा, हे नागांनो." नागांनी उत्तर दिले, "तुझ्या शक्तीने आम्हाला अमृत आण; मग तुझ्या आईची गुलामगिरी संपेल, हे आकाशात विहार करणाऱ्या." नागांचे हे बोल ऐकून, गरुडाने आपल्या आईला सांगितले, "मी अमृत आणायला जाईन; पण मला काय खावे हे जाणून घ्यायचे आहे." विनता म्हणाली, "समुद्राच्या काठावर निषादांचे उत्तम निवासस्थान आहे; तिथे निषादांची घरे आहेत. हजारो निषाद, पापी, निर्दय, आणि दुष्ट – त्यांना तू खाऊन अमृत आण. पण कोणत्याही परिस्थितीत ब्राह्मणाचा वध करू नकोस; ब्राह्मण सर्व प्राण्यांत पवित्र आणि निर्मळ आहे. अग्नी, सूर्य, विष, आणि शस्त्र – हे सर्व रागावल्यावर ब्राह्मणासारखे होतात; ब्राह्मण सर्व प्राण्यांचा गुरु आहे. या गुणांमुळे, सज्जन लोक ब्राह्मणाचा आदर करतात; म्हणून, प्रिय पुत्रा, रागातही त्याचा वध करू नकोस. ब्राह्मणांवर कधीही आक्रमण करू नकोस; अग्नी किंवा सूर्य निरपराधांना जाळत नाही, तसेच तूही कर. ब्राह्मण, दृढ व्रताचा, रागावल्यावर कसा वागतो – त्याच्या विविध चिन्हांवरून तू श्रेष्ठ द्विजाला ओळख. ब्राह्मण प्राण्यांमध्ये श्रेष्ठ, जातींमध्ये सर्वोच्च, पिता आणि गुरु आहे. कोण तेजस्वी आहे? कोण सौम्य वर्तन दाखवतो? कोणत्या शुभ चिन्हांनी मी ब्राह्मण ओळखू? जो तुझ्या गळ्यात पोहोचतो, जसे सुकळी गिळली जाते – आणि तो तुझ्या पोटात न जळता, जसा जिवंत कोळसा जळतो, तर तो श्रेष्ठ ब्राह्मण आहे; ब्राह्मणाचा वध कधीही करू नकोस, रागातही. विनता आपल्या पुत्राला हृदयातून सांगते, "जो तुझ्या पोटात न सडतो, तो श्रेष्ठ द्विज आहे." पुन्हा विनता सांगते, "त्याच्या अद्वितीय शक्तीला जाणूनही, शुभेच्छा ठेवणाऱ्यांना – वारा तुझे पंख जपोत, चंद्र आणि सूर्य तुझ्या पाठराखणी करोत. अग्नी तुझे शिर जपोत, वसु तुझे शरीर, आणि विष्णू, जो सर्वत्र आहे, तुझे सर्व अंग जपोत; मी, तुझी आई, तुझ्या शांती आणि कल्याणासाठी सदैव समर्पित राहीन. मी येथे शुभ कर्मात मग्न राहीन; जा, पुत्रा, सुरक्षित मार्गाने, तुझे कार्य पूर्ण कर." आईचे बोल ऐकून, गरुडाने आपल्या पंखांचा विस्तार केला आणि आकाशात झेप घेतली; मग, शक्तिशाली गरुड निषादांकडे गेला, मृत्यूदेवाप्रमाणे भुकेला होता. त्याने निषादांना गिळले, आणि आकाशाला स्पर्शणारा मोठा धुळीचा ढग निर्माण केला; त्याने समुद्राच्या पाण्याला सुकवले आणि जवळच्या पर्वतांना हलवले. त्या वेळी, पक्ष्यांचा राजा गरुडाने मोठे तोंड उघडले, निषादांच्या मार्गाला अडथळा निर्माण केला; निषाद घाईने त्या नागभक्षकाच्या तोंडाकडे धावत गेले. ते तोंड, विशाल आणि भयानक, निषादांनी वेढले होते; जसे आकाशातून खाली पडणारे पक्षी, किंवा वाऱ्याने जंगलातील झाडे हलतात, तशी हजारो निषाद गोंधळून त्या तोंडात गेले.