अग्नीने प्रचंड ज्वाला धगधगत वाढवू लागल्या तेव्हा देवता भयभीत झाले आणि म्हणाले, “हे अग्नी, अधिक वाढू नकोस; तू आम्हाला जाळू इच्छित नाहीस ना? कारण तुझ्यातून निघणारा हा प्रचंड अग्निसंचय पूर्णपणे प्रज्वलित होऊन आमच्यावर धावत येतो आहे.” त्यावर अग्नीने उत्तर दिले, “हे असुरांचा संहार करणाऱ्यांनो, जसे तुम्ही समजता तसे नाही; हा गरुड माझ्याइतका शक्तिमान आणि तेजस्वी आहे.” अग्नी पुढे म्हणाला, “हा विनतेचा आनंद, परम तेजाने जन्मलेला, जेव्हा तुम्ही त्याचे तेजस्वी रूप पाहिले, तेव्हा तुम्हा सर्वांना संभ्रम निर्माण झाला आहे. हा कश्यपाचा महान पुत्र, सर्पांचा संहार करणारा, देवतांच्या कल्याणासाठी आणि दैत्य-राक्षसांच्या विनाशासाठी सदैव तत्पर आहे. येथे भय बाळगण्याचे कारण नाही; त्याला माझ्यासोबत पाहा.” देवता मग गरुडाचे स्तवन करू लागले, “तू ऋषी आहेस, अत्यंत भाग्यशाली आहेस, देव आहेस, पक्षिराज आहेस. तूच प्रभू, प्रकाश देणारा, सूर्य, परम सर्जक, प्रजापती; तूच इंद्र, घोड्यांचा अधिपती, शर्व, जगाचा स्वामी आहेस. तूच कमलजन्माचा ब्रह्मा, पुरोहित; अग्नी आणि वायूही तूच; तूच पालनकर्ता, व्यवस्थापक, विष्णू, देवांमध्ये श्रेष्ठ आहेस. तू महान, अजिंक्य, शाश्वत, अमर आहेस; तूच मोठी कीर्ती, तेज, इच्छित, आमचे सर्वोच्च रक्षण आहेस.” “भूतकाळ आणि भविष्यकाळ—सर्व काही तूच आहेस. स्थिर आणि चल, हे सर्व तुझ्या किरणांनी प्रकाशित होते, जसे सूर्य आपल्या किरणांनी करतो; तूच प्रकाश परत घेतो, आणि स्थिर-अस्थिर सर्वांचा अंत करणारा आहेस. जसा रागावलेला सूर्य प्राण्यांना जाळतो, तसेच तूही अग्नीच्या तेजाने जळत आहेस; प्रलयकाळच्या भयानक अग्नीप्रमाणे, सर्वाचा अंत घडवतोस.” “आम्ही तुझ्या शरण आलो आहोत, हे पक्षिराज, महाबली, अग्नीइतका तेजस्वी, वीजेसारखा झगमगणारा, अंधार दूर करणारा, मेघांमध्ये विहरणारा, आकाशात संचार करणारा गरुड. तू वरदायक, दूर व जवळच्या जगाचा अधिपती, अजिंक्य पराक्रमी; तुझ्या तेजाने हे सर्व तापते, हे जगाधिपती, सुवर्णासारख्या तेजाने; सर्व देवांचे रक्षण कर, हे महात्मा. तुझ्या भीतीने आकाशात वाहनांतून संचार करणारे लोक भरकटतात; तू कश्यपपुत्र, दयाळू, पक्ष्यांमध्ये श्रेष्ठ आहेस.” “आमच्यावर रागावू नकोस; जगावर परम दया दाखव; तूच प्रभू, शांत हो आणि आमचे रक्षण कर; तुझ्या गर्जनेने दिशा, आकाश, स्वर्ग आणि पृथ्वी थरथरतात. हे पुण्यवान, आम्हाला मंगलदायक हो, आनंद देणारा हो.” देवता आणि ऋषींच्या या स्तुतीने प्रसन्न होऊन सुपर्ण गरुडाने आपले तेज मागे घेतले. यानंतर हा इच्छित स्थळी जाण्याचा सामर्थ्य असलेला, महान शक्तिशाली पक्षीराज, महासागराच्या टोकावर आपल्या आईकडे—विनतेकडे—गेला. तिथे विनता, एका पैजेत हरल्याने, दुःखाने ग्रासलेली आणि दासीपदाला आलेली होती. एकदा विनता आपल्या पुत्राच्या समोर वाकली असता, त्या वेळी कद्रूने तिला बोलावले आणि म्हणाली, “हे स्नेही, मला नागांच्या रम्य, सुंदर निवासस्थानी, समुद्राच्या काठावर घेऊन चल.” तेव्हा सुपर्णाची माता विनता, सर्पांची माता कद्रूला घेऊन गेली; आणि गरुडाने आपल्या आईच्या इच्छेने सर्पांनाही वाहून नेले. वैनतेय गरुड सूर्याजवळ गेला; पण सूर्याच्या प्रखर किरणांनी सर्प होरपळले आणि अशक्त झाले. आपले पुत्र अशा अवस्थेत पाहून कद्रूने इंद्राची स्तुती केली: “सर्व देवांचा अधिपती, बलवान शत्रूंना मारणारा, नमस्कार असो तुझ्या चरणी. नमुचीचा संहार करणारा, शचीपती, हजार डोळ्यांचा, नमस्कार असो. सूर्याने होरपळलेल्या सर्पांसाठी, जलयुक्त तराफा हो.” “अमरांमध्ये श्रेष्ठ, तूच आमचे सर्वोच्च रक्षण आहेस; तूच प्रभू, महाबली, सृष्टीकर्ता, पुरंदर आहेस. तू मेघ, वारा, अग्नी, आकाशातील वीज आहेस; तू मेघांचा वितरक, आणि महान मेघ म्हणून ओळखला जातोस. तू अद्वितीय, भयंकर वज्र, गर्जना करणारा; तूच पर्जन्य, लोकांचा सर्जक आणि अजिंक्य संहारक आहेस.” “तू सर्व प्राण्यांचा प्रकाश, सूर्य, प्रज्वलित अग्नी; तू महान, अद्भुत, राजा, देवांमध्ये श्रेष्ठ आहेस. तू विष्णू, हजार डोळ्यांचा, परम शरणदाता; तू अमरांचा सारांश, सोम, अतीव पूज्य आहेस. तू क्षण, तिथी, निमिष, पुन्हा दुसरा; तू शुक्ल-पक्ष, कृष्ण-पक्ष, काळाचे विभाग, प्रमाणे आणि सूक्ष्म अंश; तू वर्ष, ऋतु, महिने, रात्र आणि दिवस आहेस.” “तू पर्वत-वनांनी युक्त उच्च पृथ्वी, सूर्ययुक्त भूमी, अंधाररहित आकाश; तू मदमस्त व्हेल्सह महासागर, मोठ्या लाटा, अनेक मगर आणि मास्यांची भरपूरता आहेस. हे महाकीर्ती, ज्ञानी, महान ऋषींच्या आनंदी मनाने नेहमी पूजला जातोस; स्तुतीने तूं सोमपान करतोस, आणि प्राण्यांसाठी अर्पण केलेल्या हविर्भागात सहभागी होतोस.” “ब्राह्मण येथे फळासाठी तुझी सतत पूजा करतात; तू अपरिमित शक्तिमान, वेद आणि त्यांच्या अंगोपांगात गातला जातोस; तुझ्यासाठी, यज्ञनिष्ठ श्रेष्ठ द्विज वेद आणि त्यांची शाखा सर्व प्रयत्नांनी प्राप्त करतात.” कद्रूच्या या स्तुतीने प्रसन्न होऊन, चक्रधारी प्रभूने आकाश व्यापून गडद मेघांनी भरले. त्याने मेघांना आज्ञा केली, “शुभ अमृतवर्षा करा!” आणि ते मेघ, वीजेने उजळलेले, भरपूर पावसाचा वर्षाव करू लागले. आकाशात सतत गर्जना करत, एकमेकांशी स्पर्धा करत असल्यासारखे, ते अद्भुत आणि विशाल मेघ, आकाशाला प्रलयासारखे दिसू लागले. अतुलनीय, अखंड जलप्रवाहाने आणि मोठ्या गर्जनेने, आकाश असंख्य धारा व लाटांनी नाचणारे भासू लागले. वीज आणि वाऱ्याने ढग हलून, त्या वेळी अखंड, अविरत पाऊस पडू लागला.