अत्यंत वेगाने वाहणाऱ्या, उसळणाऱ्या लाटा असलेल्या, खोल आणि रुंद, आकाशासारख्या चमकणाऱ्या, अधोलोकातील ज्वाळांनी उजळलेल्या, गर्जना करणाऱ्या त्या महासागराकडे विनता आणि कद्रू झपाट्याने पुढे गेल्या. त्यांनी एकत्र त्या महासागराचा प्रवास केला आणि कद्रू क्षणभरातच घोड्याजवळ उतरली. तेव्हा त्या दोघींनी त्या अतिशय वेगवान, चंद्राच्या किरणांसारखा तेजस्वी, काळ्या अयुष्याच्या रंगासारख्या दोन्ही अयांच्या घोड्याला पाहिले. त्या घोड्याच्या शेपटाच्या मुळाशी अनेक काळे केस दिसले; हे पाहून कद्रूने विनता निराश केली आणि तिला दास्यत्वात बांधले. त्यामुळे विनता शोकाने ग्रस्त झाली आणि दाव्यामुळे पराजित होऊन दासी झाली. दरम्यान, योग्य वेळ आल्यावर, गरुड—अत्यंत तेजस्वी, आपल्या अंड्याचा कवच फोडून, आईशिवाय—जन्माला आला. त्याच्या जन्मात प्रचंड शक्ती आणि सामर्थ्य होते; तो सर्व दिशांना उजळवू शकत होता, इच्छेप्रमाणे कोणताही आकार धारण करू शकत होता, कुठेही जाऊ शकत होता आणि जे हवे ते करू शकत होता. तो जणू एक प्रज्वलित अग्निकांडासारखा चमकत होता; अतिशय भयानक, त्याच्या डोळ्यात विजेसारखी चमक, त्याचे तेज काळाच्या अंताच्या अग्नीसारखे होते. अचानक वाढलेला, महान शरीराचा तो पक्षी आकाशात झेपावला, भयानक गर्जना करत, समुद्रातील अग्नीसारखा प्रचंड आणि भयावह. त्याला पाहून सर्व देवांनी अग्नीकडे आश्रय घेतला आणि नम्र होऊन, सर्वव्यापी रूपात बसलेल्या अग्नीस सांगितले, “हे अग्नी, आणखी वाढू नको; तू आम्हाला जाळू इच्छित नाहीस ना? कारण त्या प्रचंड अग्निकांडाचा प्रवाह तुझ्याकडून येत आहे.” अग्नी म्हणाला, “हे असुरांचा संहार करणाऱ्यांनो, तसे नाही; हा गरुड माझ्या सामर्थ्याशी तुल्य आहे. हा विनतेचा आनंद, सर्वोच्च तेजाने जन्मलेला; तुम्ही सर्वजण याच्या तेजामुळे गोंधळात पडला आहात. हा सर्पांचा संहार करणारा, कश्यपाचा बलवान पुत्र, देवांच्या कल्याणासाठी आणि दैत्य-राक्षसांच्या अहितासाठी समर्पित आहे. येथे भीतीची गरज नाही; त्याला माझ्यासोबत पहा.” तेव्हा देवांनी गरुडाला स्तुती केली: “तू ऋषी आहेस, अत्यंत भाग्यवान आहेस, देव आहेस, पक्ष्यांचा अधिपती आहेस. तू प्रभू आहेस, प्रकाश देणारा, सूर्य आहेस, सर्वोच्च सृष्टीकर्ता आहेस, वंशाचा आद्य आहेस; तू इंद्र आहेस, घोड्यांचा अधिपती आहेस, शर्व आहेस, जगाचा स्वामी आहेस. तू कमळजन्माचा चेहरा आहेस, पुरोहित आहेस; तू अग्नी आहेस, वायू आहेस; तू पालनकर्ता आणि व्यवस्थापक आहेस, विष्णू आहेस, देवांमध्ये श्रेष्ठ आहेस. तू महान, अजिंक्य, शाश्वत, अमर आहेस; तू महान कीर्ती आहेस, तेज आहेस, इच्छित आहेस, आमचे सर्वोच्च रक्षण आहेस. जे काही येणार आहे आणि जे काही आले आहे—सर्व तू आहेस. तू सर्वोच्च आहेस; हे सर्व, चल-अचल, तुझ्या किरणांनी चमकते, जसे सूर्याच्या प्रकाशाने; प्रकाश पुन्हा पुन्हा मागे घेत, तू स्थिर-अस्थिर सर्वाचा अंत करणारा आहेस. जसा रागावलेला सूर्य प्राण्यांना जाळतो, तसा तू अग्नीच्या तेजाने जळतोस; प्रलयाच्या अग्नीप्रमाणे भयानक, तू युगाचा अंत आणतोस. आम्ही तुझ्याकडे, पक्ष्यांचा अधिपती, आश्रय घेण्यासाठी आलो आहोत; अग्नीच्या तेजाशी तुल्य, विजेसारखा उजळणारा, अंधार दूर करणारा, मेघांमध्ये फिरणारा, महान सामर्थ्याचा, आकाशात विहरणारा गरुड. तू वर देणारा आहेस, दूर आणि जवळचा अधिपती आहेस, अजिंक्य पराक्रमाचा; तुझ्या ऊर्जेने हे सर्व तापले आहे, हे जगाचा स्वामी, सुवर्णासारखा तेजस्वी; सर्व देवांचे रक्षण कर, हे महात्मा. आकाशात प्रवास करणारे, भयाने भरलेले, तुझ्यामुळे मार्गभ्रष्ट होतात; तू ऋषीपुत्र आहेस, दयाळू प्रभू, महात्मा, पक्ष्यांमध्ये श्रेष्ठ, कश्यपाचा पुत्र. आमच्यावर रागावू नकोस; जगावर सर्वोच्च दया दाखव; तू प्रभू आहेस, शांत हो आणि आमचे रक्षण कर; तुझ्या गर्जनाने दिशा, आकाश, स्वर्ग आणि पृथ्वी थरथरतात. हे शुभस्वरूपा, आम्हाला शुभता आणि आनंद दे.” देव आणि ऋषींच्या स्तुतीने सुर्पणाने—गरुडाने—आपले तेज मागे घेतले. त्यानंतर, इच्छेप्रमाणे कुठेही जाण्याची क्षमता असलेला, महान शक्ती आणि सामर्थ्याचा पक्षी, गरुड, महासागराच्या दूर किनाऱ्यावर आपल्या आईकडे गेला. तिथे विनता, दाव्यामुळे पराजित, शोकाने ग्रस्त, दासी झाली होती. त्या वेळी विनता, आपल्या पुत्राच्या समोर नम्र होऊन उभी राहिली, आणि कद्रूने तिला बोलावले व म्हणाली, “हे सौम्य विनता, मला नागांच्या निवासस्थानी घेऊन जा, जे महासागराच्या तळाशी आहे आणि मनोहारी आहे.” तेव्हा सुर्पणाची माता विनता, सर्पांची माता कद्रूला घेऊन गेली; आणि गरुडाने, आपल्या आईच्या शब्दाने प्रेरित होऊन, सर्पांनाही उचलून नेले. वैनतेय गरुड सूर्याजवळ गेला; आणि सूर्याच्या किरणांनी सर्प अगदी झळाळून गेले, अशक्त झाले. कद्रूने आपल्या पुत्रांना त्या अवस्थेत पाहून इंद्राची स्तुती केली: “सर्व देवांचा प्रभू, बलवान शत्रूंचा संहार करणारा, नमुचीचा संहारकर्ता, शचीपती, हजार डोळ्यांचा प्रभू, तुझ्या नमस्कार. सर्प सूर्याच्या किरणांनी झळाळून गेले आहेत; त्यांना जलाने भरलेली जाळी (तराफा) हो. तूच आमचा सर्वोच्च रक्षक आहेस, अमरांमध्ये श्रेष्ठ; तू प्रभू आहेस, बलवान आहेस, सृष्टीकर्ता आहेस, पुरंदर आहेस. तू मेघ आहेस, वायू आहेस, अग्नी आहेस, आकाशातील वीज आहेस; तू मेघांचा वितरक आहेस, आणि तूच महान मेघ म्हणवतोस. तू अद्वितीय, भयानक वज्र आहेस, गर्जना करणारा; तू पर्जन्य आहेस; तूच जगांचा सृष्टीकर्ता आणि अजिंक्य संहारकर्ता आहेस. तू सर्व प्राण्यांचा प्रकाश आहेस, तू सूर्य आहेस, प्रज्वलित अग्नी आहेस; तू महान आणि अद्भुत आहेस, राजा आहेस, देवांमध्ये श्रेष्ठ आहेस.” अशा प्रकारे, महासागर, घोडा, विनता-कद्रूचा दाव्याचा परिणाम, गरुडाचा जन्म, त्याचे तेज, देवांची स्तुती, आणि कद्रू-गरुड-विनता-सर्पांचा प्रवास, ही महाभारतातील कथा पुढे सरकते.