സര്വശസ്ത്രൈരനാധൃഷ്യം സര്വശസ്ത്രപ്രമാഥി ച। സര്വായുധമഹാമാത്രം പരസൈന്യപ്രധര്ഷണമ്
എല്ലാ ആയുധങ്ങൾക്കും അതിജയിക്കാനാവാത്തത്, എല്ലാ ആയുധങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നത്, എല്ലാ ആയുധങ്ങളുടെയും മഹാശക്തിയുള്ളത്, ശത്രുസൈന്യങ്ങളെ കീഴടക്കാൻ കഴിയുന്നതും.
ഏകം ശതസഹസ്രേണ സംമിതം രാഷ്ട്രവര്ധനമ്। ചിത്രമുച്ചാവചൈര്വര്ണൈഃ ശോഭിതം ശ്ലക്ഷ്ണമവ്രണമ്
നൂറായിരം വില്ലുകൾക്ക് തുല്യമായ ഒറ്റ വില്ല്, രാജ്യത്തെ വളർത്തുന്നതും, വിവിധ നിറങ്ങളിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, മൃദുവും മുറിവില്ലാത്തതും അതിയായി ഭംഗിയുള്ളതും.
ദേവദാനവഗന്ധര്വൈഃ പൂജിതം ശാശ്വതീഃ സമാഃ। പ്രാദാച്ചൈവ ധനൂരത്നമക്ഷയ്യൌ ച മഹേഷുധീ
ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും അനവധി കാലം ആദരപൂർവ്വം ആരാധിച്ചിരുന്ന അതുല്യമായ വില്ലും, രണ്ട് അക്ഷയമായ അമ്പച്ചൂണ്ടുകളും അവൻ അർപ്പിച്ചു.
രഥം ച ദിവ്യാശ്വയുജം കപിപ്രവരകേതനമ്। ഉപേതം രാജതൈരശ്വൈര്ഗാന്ധര്വൈര്ഹേമമാലിഭിഃ
ദിവ്യശക്തിയുള്ള കുതിരകൾ കെട്ടിയ, കപിശ്രേഷ്ഠന്റെ പതാകയുയർത്തിയ, വെള്ളി നിറമുള്ള ഗന്ധർവകുതിരകൾ പൊന്നുപൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച രഥവും അവൻ നൽകി.
പാണ്ഡുരാഭ്രപ്രതീകാശൈര്മനോവായുസമൈര്ജവേ। സര്വോപകരണൈര്യുക്തമജയ്യം ദേവദാനവൈഃ
പാണ്ടുരം പോലെ വെളുത്ത, മനസ്സിനെയും കാറ്റിനെയും പോലെ വേഗമുള്ള, എല്ലാ ആയുധങ്ങളാലും സജ്ജമായ, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത രഥമായിരുന്നു അത്.
ഭാവുമന്തം മഹാഘോഷം സര്വരത്നമനോരമമ്। സസര്ജ യം സുതപസാ ഭൌമനോ ഭുവനപ്രഭുഃ
അദ്ഭുതകരമായ ശബ്ദവും, എല്ലാ രത്നങ്ങളാലും അലങ്കരിച്ച മനോഹരമായ ആ രഥം ഭൗമനെന്ന ലോകനാഥൻ കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ സൃഷ്ടിച്ചു.
പ്രജാപതിരനിര്ദേശ്യം യസ്യ രൂപം രവേരിവ। യം സ്മ സോമഃ സമാരുഹ്യ ദാനവാനജയത്പ്രഭുഃ
അത് സൂര്യന്റെ പോലെ വിവരണം ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത രൂപം; അതിൽ കയറി സോമദേവൻ അസുരന്മാരെ ജയിച്ചിരുന്നു.
നവമേഘപ്രതീകാശം ജ്ലലന്തമിവ ച ശ്രിയാ। ആശ്രിതൌ തം രഥശ്രേഷ്ഠം ശക്രായുധസമാവുഭൌ
പുതിയ മഴമേഘം പോലെയുള്ള, ഭംഗിയാൽ പ്രകാശിക്കുന്ന ആ ശ്രേഷ്ഠമായ രഥം, ഇന്ദ്രായുധങ്ങൾ കൈവശമുള്ള ഇരുവരും സ്വീകരിച്ചു.
താപനീയാ സുരുചിരാ ധ്വജയഷ്ടിരനുത്തമാ। തസ്യാം തു വാനരോ ദിവ്യഃ സിംഹശാര്ദൂലകേതനഃ
താപനീയ സ്വർണ്ണത്തിൽ നിർമിച്ച അതുല്യമായ മനോഹരമായ പതാകയിലായിരുന്നു സിംഹവും കടുവയും ചിഹ്നങ്ങളുമായി ദിവ്യമായ വാനരൻ.
ഹനൂമാന്നാമ തേജസ്വീ കാമരൂപീ മഹാബലഃ।' ദിധക്ഷന്നിവ തത്ര സ്മ സംസ്ഥിതോ മൂര്ധ്ന്യശോഭത। ധ്വജേ ഭൂതാനി തത്രാസന്വിവിധാനി മഹാന്തി ച
ഹനുമാൻ എന്ന അതിവിശേഷ ശക്തിയുള്ള, ഇഷ്ടരൂപം എടുക്കുന്ന, പ്രകാശമുള്ള വാനരൻ അവിടെ തീപോലെ ദഹിക്കാൻ തയാറായി പതാകയുടെ മുകളിൽ തിളങ്ങി; പതാകയിൽ പലവിധ വലുതും വിവിധതുമായ ജീവികളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
നാദേന രിപുസൈന്യാനാം യേഷാം സംജ്ഞാ പ്രണശ്യതി। സ തം നാനാപതാകാഭിഃ ശോഭിതം രഥസത്തമമ്
അവന്റെ ഗർജ്ജനത്തിൽ ശത്രുസൈന്യങ്ങൾ വഴിതെറ്റി ഭയപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ പല പതാകകൾകൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ആ ശ്രേഷ്ഠരഥം അതിശയകരമായി തിളങ്ങി.
പ്രദക്ഷിണമുപാവൃത്യ ദൈവതേഭ്യഃ പ്രണമ്യ ച। സന്നദ്ധഃ കവചീ ഖഡ്ഗീ ബദ്ധഗോധാങ്ഗുലിത്രകഃ
അത് വലതുവശം ചുറ്റി ദേവന്മാരെ വന്ദിച്ച്, കവർച്ചയും വാൾയും ധരിച്ച്, കൈകളിൽ കാവലും കെട്ടി അർജ്ജുനൻ സജ്ജനായി.
ആരുരോഹ തദാ പാര്ഥോ വിമാനം സുകൃതീ യഥാ। തച്ച ദിവ്യം ധനുഃ ശ്രേഷ്ഠം ബ്രഹ്മണാ നിര്മിതം പുരാ
അപ്പോൾ പാർഥൻ ആ രഥത്തിൽ കയറി, ഒരു പുണ്യവാൻ ദിവ്യവിമാനത്തിൽ കയറുന്നതുപോലെ; ബ്രഹ്മാവു പഴയകാലത്ത് നിർമ്മിച്ച ദിവ്യമായ ശ്രേഷ്ഠവില്ലും അവൻ എടുത്തു.
ഗാണ്ഡീവമുപസംഗൃഹ്യ ബഭൂവ മുദിതോഽര്ജുനഃ। ഹുതാശനം പുരസ്കൃത്യ തതസ്തദപി വീര്യവാന്
ഗാണ്ഡീവം കൈവശമാക്കി അർജ്ജുനൻ സന്തോഷത്തോടെ നില്ക്കുന്നു; പിന്നെ അഗ്നിയെ പ്രാർത്ഥിച്ച് ആ വീരൻ തയാറായി.
ജഗ്രാഹ ബലമാസ്ഥായ ജ്യയാ ച യുയുജേ ധനുഃ। മൌര്വ്യാം തു യോജ്യമാനായാം ബലിനാ പാണ്ഡവേന ഹ
ശക്തി സമാഹരിച്ച് വില്ലിൽ വിത്ത് കെട്ടി; ശക്തനായ പാണ്ഡവൻ വില്ലിൽ വിത്ത് കെട്ടുമ്പോൾ അതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടവർക്ക് മനസ്സിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു.
യേഽശൃഷ്വന്കൂജിതം യത്ര തേഷാം വൈ വ്യഥിതം മനഃ। ലബ്ധ്വാ രഥം ധനുശ്ചൈവ തഥാഽക്ഷയ്യേ മഹേഷുധീ
ആ ശബ്ദം കേട്ടവർ ഭയത്തോടെ വിറച്ചു; അങ്ങനെ രഥവും വില്ലും രണ്ട് അക്ഷയമായ അമ്പച്ചൂണ്ടുകളും ലഭിച്ചപ്പോൾ,
ബഭൂവ കല്യഃ കൌന്തേയഃ പ്രഹൃഷ്ടഃ സാഹ്യകര്മണി। വജ്രനാഭം തതശ്ചക്രം ദദൌ കൃഷ്ണായ പാവകഃ
കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ അത്യന്തം ഉജ്ജ്വലനും സന്തോഷവാനുമായിത്തീർന്നു; അപ്പോൾ അഗ്നി കൃഷ്ണന് വജ്രംപോലുള്ള ചക്രവും നൽകി.
ആഗ്നേയമസ്ത്രം ദയിതം സ ച കല്യോഽഭവത്തദാ। അബ്രവീത്പാവകശ്ചൈവമേതേന മധുസൂദന
അഗ്നിയുടെ പ്രിയമായ അസ്ത്രവും അപ്പോൾ നൽകി; അപ്പോൾ കൃഷ്ണനും അത്യന്തം പ്രകാശവാനായി.
അമാനുഷാനപി രണേ ജേഷ്യസി ത്വമസംശയമ്। അനേന തു മനുഷ്യാണാം ദേവാനാമപി ചാഹവേ
അഗ്നി പറഞ്ഞു: 'മധുസൂദനാ, ഇതുകൊണ്ട് നീ യുദ്ധത്തിൽ മനുഷ്യരെയും ദേവന്മാരെയും മാത്രമല്ല, അതിജീവശക്തിയുള്ളവരെയും നിർഭാഗ്യമായി ജയിക്കും.'
രക്ഷഃപിശാചദൈത്യാനാം നാഗാനാം ചാധികസ്തഥാ। ഭവിഷ്യസി ന സന്ദേഹഃ പ്രവരോഽപി നിബര്ഹണേ
രാക്ഷസന്മാരെയും പിശാചുകളെയും ദൈത്യന്മാരെയും പാമ്പുകളെയും പോലും നീ അതിജയിക്കാൻ കഴിയുന്നവനാകും; അവരെ സംഹരിക്കലിൽ നീ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനാകും എന്നതിൽ സംശയമില്ല.
ക്ഷിപ്തം ക്ഷിപ്തം രണേ ചൈതത്ത്വയാ മാധവ ശത്രുഷു। ഹത്വാഽപ്രതിഹതം സങ്ഖ്യേ പാണിമേഷ്യതി തേ പുനഃ
മാധവാ, നീ യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെതിരെ എത്രത്തവണ എറിയുന്ന ആയുധം ആയാലും, അവരെ സംഹരിച്ച ശേഷം അതു പരാജയപ്പെടാതെ വീണ്ടും നിന്റെ കൈയിൽ തിരികെ വരും.
വരുണശ്ച ദദൌ തസ്മൈ ഗദാമശനിനിഃസ്വനാമ്। ദൈത്യാന്തകരണീം ഘോരാം നാമ്നാ കൌമോദകീം പ്രഭുഃ
വരുണൻ അവനു ഇടിമുഴങ്ങുന്ന പോലെ ശബ്ദമുള്ള, ഭയങ്കരമായ, ദാനവന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്ന, കൗമോദകി എന്ന പേരിലുള്ള ഗദയും നൽകി.
തതഃ പാവകമബ്രൂതാം പ്രഹൃഷ്ടാവര്ജുനാച്യുതൌ। കൃതാസ്ത്രൌ ശസ്ത്രസംപന്നൌ രഥിനൌ ധ്വജിനാവപി
അപ്പോൾ ആനന്ദത്തോടെ ആയുധവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള അർജുനനും അച്യുതനും, ആയുധങ്ങളും കൊടികളും അണിഞ്ഞ്, അഗ്നിയോട്这样 പറഞ്ഞു.
കല്യൌ സ്വോ ഭഗവന്യോദ്ധുമപി സര്വൈഃ സുരാസുരൈഃ। കിം പുനര്വജ്രിണൈകേന പന്നഗാര്ഥേ യുയുത്സതാ
പ്രഭോ, ഇന്ന് ഞങ്ങൾ ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും ഒന്നിച്ച് നേരിടാനും കഴിയുന്നു; പിന്നെ പന്നഗങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ഒരുവൻ മാത്രം വരുന്ന ഇന്ദ്രനെ നേരിടാൻ എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ട്?
ചക്രപാണിര്ഹൃഷീകേശോ വിചരന്യുധി വീര്യവാന്। ചക്രേണ ഭസ്മസാത്സര്വം വിസൃഷ്ടേന തു വീര്യവാന്। ത്രിഷു ലോകേഷു തന്നാസ്തി യന്ന കുര്യാജ്ജനാര്ദനഃ
ചക്രം കൈവശമുള്ള ഹൃഷീകേശൻ യുദ്ധത്തിൽ ധൈര്യത്തോടെ ചക്രം എറിയുമ്പോൾ എല്ലാം ചിതയാക്കാൻ കഴിയും; ജനാർദ്ദനൻ ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തത് മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഒന്നുമില്ല.
ഗാണ്ഡീവം ധനുരാദായ തഥാഽക്ഷയ്യേ മഹേഷുധീ। അഹമപ്യുത്സഹേ ലോകാന്വിജേതും യുധി പാവക
ഗാണ്ഡീവം എന്ന വില്ലും അക്ഷയമായ അമ്പുകളും എടുത്ത്, അഗ്നേ, ഞാൻ പോലും ലോകങ്ങളെ യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാൻ കഴിയും.
സര്വതഃ പരിവാര്യൈവം ദാവമേതം മഹാപ്രഭോ। കാമം സംപ്രജ്വലാദ്യൈവ കല്യൌ സ്വഃ സാഹ്യകര്മണി
ഇങ്ങനെ എല്ലാ ദിക്കുകളും ചുറ്റി ഈ കാട്ടുതീ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു, മഹാപ്രഭോ, ഇന്ന് അതു ഇഷ്ടം പോലെ കത്തട്ടെ; സഹായത്തിനായി ഞങ്ങൾ സജ്ജമാണ്.
യദി ഖാണ്ഡവമേഷ്യതി പ്രമാദാ- ത്സഗണോ വാ പരിരക്ഷിതും മഹേന്ദ്രഃ। ശരതാഡിതഗാത്രകുണ്ഡലാനാം കദനം ദ്രക്ഷ്യതി ദേവവാഹിനീനാമ്
മഹേന്ദ്രൻ തന്നെ കൂട്ടരോടൊപ്പം അനാസ്ഥയോടെ ഖാണ്ഡവത്തെ രക്ഷിക്കാൻ വരുമെങ്കിൽ, ഞങ്ങളുടെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ദേവസേനകളുടെ ശരീരങ്ങൾ തുളച്ചു, കുണ്ഡലങ്ങൾ അണിഞ്ഞ അവരെ സംഹരിക്കുന്നതും അവൻ കാണും.
ഏവമുക്തഃ സ ഭഗവാന്ദാശാര്ഹേണാര്ജുനേന ച। തൈജസം രപമാസ്ഥായ ദാവം ദഗ്ധും പ്രചക്രമേ
ദാശാർഹനും അർജുനനും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദൈവം അഗ്നിരൂപം ധരിച്ച് കാട് കത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.
സര്വതഃ പരിവാര്യാഥ സപ്താര്ചിര്ജ്വലനസ്തഥാ। ദദാഹ ഖാണ്ഡവം ദാവം യുഗാന്തമിവ ദര്ശയന്
എല്ലാ ദിക്കുകളും ചുറ്റി ഏഴു ജ്വാലകളോടെ കത്തുന്ന അഗ്നി ഖാണ്ഡവവനം യുക്താന്തത്തിലെ അഗ്നിപോലെ കത്തിച്ചു.