ദൃഷ്ടവാന്സര്വലോകേശ അര്ജുനേന സമന്വിതഃ। പീതാമ്ബരധരോ ദേവസ്തദ്വനം ബഹുധാ ചരന്
ലോകങ്ങളുടെ അധിപൻ അർജ്ജുനനോടൊപ്പം ആ കാട് കണ്ടു; മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച ദേവൻ ആ കാട്ടിൽ പലവിധത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
സദ്രുമസ്യ സയക്ഷസ്യ സഭൂതഗണപക്ഷിണഃ। ഖാണ്ഡവസ്യ വിനാശം തം ദദര്ശ മധുസൂദനഃ
മധുസൂദനൻ ആ കാട്ടിലെ മരങ്ങളും യക്ഷന്മാരും ജീവികളും പക്ഷികളും അടങ്ങിയ ഖാണ്ഡവത്തിന്റെ നാശം കണ്ടു.
വിഹാരദേശം സംപ്രാപ്യ നാനാദ്രുമമനുത്തമമ്। ഗൃഹൈരുച്ചാവചൈര്യുക്തം പുരന്ദരപുരോപമമ്
അവൻമാർ അത്ഭുതകരമായ പലതരം വൃക്ഷങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, ഉയരവും താഴ്വാരവുമുള്ള വീടുകൾ നിറഞ്ഞ, ഇന്ദ്രന്റെ നഗരത്തെപ്പോലെയുള്ള ആ മനോഹരമായ സ്ഥലത്ത് എത്തി.
ഭക്ഷ്യൈര്ഭോജ്യൈശ്ച പേയൈശ്ച രസവദ്ബിര്മഹാധനൈഃ। മാല്യൈശ്ച വിവിധൈര്ഗന്ധൈസ്തഥാ വാര്ഷ്മേയപാണ്ഡവൌ
അവിടെ പൃഥയുടെ മക്കളും വാസുദേവനും പലവിധ ഭക്ഷണങ്ങളും പാനീയങ്ങളും രുചികരമായ വിഭവങ്ങളും, വിവിധതരം പൂമാലകളും സുഗന്ധങ്ങളും വലിയ ധനസമ്പത്തും ആസ്വദിച്ചു.
തദാ വിവിശതുഃ പൂര്ണം രത്നൈരുച്ചാവചൈഃ ശുഭൈഃ। യഥോപജോഷം സര്വശ്ച ജനശ്ചിക്രീഡ ഭാരത
അപ്പോൾ അവർ ഉയരവും താഴ്വാരവുമായ മനോഹരമായ രത്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആ സ്ഥലത്ത് കടന്നു; അവിടെയുള്ള എല്ലാവരും ഇഷ്ടം പോലെ കളിച്ചു, ഭാരത.
സ്ത്രിയശ്ച വിപുലശ്രോഷ്ണ്യശ്ചാരുപീനപയോധരാഃ। മദസ്ഖലിതഗാമിന്യശ്ചിക്രീഡുര്വാമലോചനാഃ
വിപുലമായ കമരും മനോഹരമായ നിറഞ്ഞ മുലകളും ഉള്ള സ്ത്രീകൾ, മദത്തിൽ കാൽ വഴറി നടന്ന്, ആകർഷകമായ കണ്ണുകളോടെ അവിടെയെത്തി സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു.
വനേ കാശ്ചിജ്ജലേ കാശ്ചിത്കാശ്ചിദ്വേശ്മസു ചാങ്ഗനാഃ। യഥാദേശം യഥാപ്രീതി ചിക്രീഡുഃ പാര്ഥകൃഷ്ണയോഃ
കാട്ടിലും വെള്ളത്തിലും വീടുകളിലും ചില സ്ത്രീകൾ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരവും സ്ഥലപ്രകാരവും പാർത്ഥനും കൃഷ്ണനും കൂടെ സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു.
വാസുദേവപ്രിയാ നിത്യം സത്യഭാമാ ച ഭാമിനീ। ദ്രൌപദീ ച സുഭദ്രാ ച വാസാംസ്യാഭരണാനി ച। പ്രായച്ഛന്ത മഹാരാജ സ്ത്രീണാം താഃ സ്മ മദോത്കടാഃ
വാസുദേവന് പ്രിയപ്പെട്ട സത്യഭാമയും ഭംഗിയുള്ള ദ്രൗപദിയും സുഭദ്രയും, രാജാവേ, ആ സ്ത്രീകൾക്കു വസ്ത്രവും ആഭരണങ്ങളും സന്തോഷത്തോടെ നൽകി.
കാശ്ചിത്പ്രഹൃഷ്ടാ നനൃതുശ്ചുക്രുശുശ്ച തഥാ പരാഃ। ജഹസുശ്ച പരാ നാര്യഃ പപുശ്ചാന്യാ വരാസവമ്
ചില സ്ത്രീകൾ സന്തോഷത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു; മറ്റുചിലർ ആഹ്ലാദത്തോടെ വിളിച്ചു; ചിലർ ചിരിച്ചു; ചിലർ ഉത്തമമായ മദ്യം കുടിച്ചു.
രുരുധുശ്ചാപരാസ്തത്ര പ്രജഘ്നുശ്ച പരസ്പരമ്। മന്ത്രയാമാസുരന്യാശ്ച രഹസ്യാനി പരസ്പരമ്
അവിടെ ചില സ്ത്രീകൾ കരഞ്ഞു; മറ്റുചിലർ തമ്മിൽ അടിച്ചു; ചിലർ തമ്മിൽ രഹസ്യങ്ങൾ പറയുകയും ചെയ്തു.
വേണുവീണാമൃദങ്ഗാനാം മനോജ്ഞാനാം ച സര്വശഃ। ശബ്ദേന പൂര്യതേ ഹര്മ്യം തദ്വനം സുമഹര്ദ്ധിമത്
വെണു, വീണ, മൃദംഗം എന്നിവയുടെ മനോഹരമായ ശബ്ദം ആ മഹത്തായ അരമനയും കാടും മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു.
തസ്മിംസ്തദാ വര്തമാനോ കുരുദാശാര്ഹനന്ദനൌ। സമീപം ജഗ്മതുഃ കംചിദുദ്ദേശം സുമനോഹരമ്
അപ്പോൾ കുരുവും ദാശാർഹനും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ, അടുത്തുള്ള മനോഹരമായ ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് ചേർന്ന് പോയി.
തത്ര ഗത്വാ മഹാത്മാനൌ കൃഷ്ണൌ പരപുരഞ്ജയൌ। മഹാര്ഹാസനയോ രാജംസ്തതസ്തൌ സന്നിഷീദതുഃ
അവിടെ എത്തിയ ശേഷം, മഹാന്മാരായ കൃഷ്ണനും ശത്രുനഗരങ്ങൾ ജയിച്ചവനും വിലയേറിയ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരുന്നു, രാജാവേ.
തത്ര പൂര്വവ്യതീതാനി വിക്രാന്താനീതരാണി ച। ബഹൂനി കഥയിത്വാ തൌ രേമാതേ പാര്ഥമാധവൌ
അവിടെ ഇരുന്ന്, പൂർവ്വകാലത്തിലെ ധൈര്യപ്രദമായതും മറ്റും നിരവധി സംഭവങ്ങൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞ് പാർത്ഥനും മാധവനും സന്തോഷിച്ചു.
തത്രോപവിഷ്ടൌ മുദിതൌ നാകപൃഷ്ഠേഽശ്വിനാവിവ। അഭ്യാഗച്ഛത്തദാ വിപ്രോ വാസുദേവധനഞ്ജയൌ
അവിടെ ഇരുന്ന് സന്തോഷത്തോടെ സ്വർഗത്തിലെ അശ്വിനികളുപോലെ, വാസുദേവനും ധനഞ്ജയനും ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ അവരെ സമീപിച്ചു.
ബൃഹച്ഛാലപ്രതീകാശഃ പ്രതപ്തകനകപ്രഭഃ। ഹരിപിങ്ഗോജ്ജ്വലശ്മശ്രുഃ പ്രമാണായാമതഃ സമഃ
അവൻ വലിയ വൃക്ഷംപോലെയും ഉരുക്കിയ പൊന്നുപോലെയും തിളങ്ങി, കറുത്ത മഞ്ഞ നിറമുള്ള ദാഡിയും ശരീരവും തുല്യമായ ഉയരവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
തരുണാദിത്യസങ്കാശശ്ചീരവാസാ ജടാധരഃ। പദ്മപത്രാനനഃ പിങ്ഗസ്തേജസാ പ്രജ്വലന്നിവ
അവൻ യുവസൂര്യനെപ്പോലെ, ചീരധാരിയും ജടാധാരിയും, താമരയിലുപോലെയുള്ള മുഖവും കറുത്ത മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള തേജസ്സും ഉള്ളവനായിരുന്നു.
ജഗാമ തൌ കൃഷ്ണപാര്ഥൌ ദിധക്ഷുഃ ഖാണ്ഡവം വനമ്। ഉപസൃഷ്ടം തു തം കൃഷ്ണോ ഭ്രാജമാനം ദ്വിജോത്തമമ്। അര്ജനോ വാസുദേവശ്ച തൂര്ണമുത്പത്യ തസ്ഥതുഃ
അവൻ ഖാണ്ഡവവനം കത്തിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് കൃഷ്ണനും പാർത്ഥനും സമീപിച്ചു. ആ പ്രകാശമുള്ള ബ്രാഹ്മണൻ അടുത്തെത്തുമ്പോൾ കൃഷ്ണനും അർജ്ജുനനും ഉടൻ എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു.
സോഽബ്രവീദര്ജുനം ചൈവ വാസുദേവം ച സാത്വതമ്। ലോകപ്രവീരൌ തിഷ്ഠന്തൌ കാണ്ഡവസ്യ സമീപതഃ
അവൻ അർജ്ജുനനോടും വാസുദേവനോടും, ലോകത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠരായ ഇരുവരോടും, ഖാണ്ഡവവനം സമീപം നിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ബ്രാഹ്മണോ ബഹുഭോക്താഽസ്മി ബുഞ്ജേഽപരിമിതം സദാ। ഭിക്ഷേ വാര്ഷ്ണേയപാര്ഥൌ വാമേകാം തൃപ്തിം പ്രയച്ഛതമ്
ഞാൻ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ, എല്ലായ്പ്പോഴും അനന്തമായ വിഭവങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുന്നവൻ. വൃഷ്ണി, പാർത്ഥ, നിങ്ങൾ ഒരു തൃപ്തി എന്നെക്കായി ഭിക്ഷയായി നൽകണം.
ഏവമുക്തോ തമബ്രൂതാം തതസ്തൌ കൃഷ്ണപാണ്ഡവൌ। കേനാന്നേന ഭവാംസ്തൃപ്യേത്തസ്യാന്നസ്യ യതാവഹേ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, കൃഷ്ണനും പാണ്ഡവനും അവനോട് ചോദിച്ചു: 'ഏത് അഹാരം നിങ്ങൾക്ക് തൃപ്തി നൽകും? നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ള അഹാരം പറയൂ.'
ഏവമുക്തഃ സ ഭഗവാനബ്രവീത്താവുഭൌ തതഃ। ഭാഷമാണൌ തദാ വീരൌ കിമന്നം ക്രിയതാമിതി
അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആ മഹാനായവൻ ഇരുവർക്കും മറുപടി പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതുപോലെ, ഏത് അഹാരം ഒരുക്കണം?'
നാഹമന്നം ബുഭുക്ഷേ വൈ പാവകം മാം നിബോധതമ്। യദന്നമനുരൂപം മേ തദ്യുവാം സംപ്രയച്ഛതമ്
എനിക്ക് സാധാരണ ഭക്ഷണം ആവശ്യമില്ല; എന്നെ അഗ്നിയെന്നായി അറിയൂ. എനിക്ക് യോജിച്ച ഭക്ഷ്യം നിങ്ങൾ നൽകണം.
ഇദമിന്ദ്രഃ സദാ ദാവം ഖാണ്ഡവം പരിരക്ഷതി। ന ച ശക്നോമ്യഹം ദഗ്ധും രക്ഷ്യമാണം മഹാത്മനാ
ഇന്ദ്രൻ എപ്പോഴും ഖാണ്ഡവവനം കാത്തിരിക്കുന്നു; ആ മഹാത്മാവ് കാത്തിരിക്കുന്നതിനാൽ ഞാൻ അതു കത്തിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
വസത്യത്ര സഖാ തസ്യ തക്ഷകഃ പന്നഗഃ സദാ। സഗണസ്തത്കൃതേ ദാവം പരിരക്ഷതി വജ്രഭൃത്
ഇവിടെ അവന്റെ സുഹൃത്ത് തക്ഷകൻ എന്ന പാമ്പ് തന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം സ്ഥിരമായി താമസിക്കുന്നു. അവനെ രക്ഷിക്കാൻ വജ്രം കൈവശമുള്ള ഇന്ദ്രൻ ഈ കാടിനെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു.
തത്ര ഭൂതാന്യനേകാനി രക്ഷ്യന്തേഽസ്യ പ്രസങ്ഗതഃ। തം ദിധക്ഷുര്ന ശക്നോമി ദഗ്ധും ശക്രസ്യ തേജസാ
അവനുമായി ബന്ധമുണ്ടായതുകൊണ്ട് അവിടെ അനേകം ജീവികൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഞാൻ ഈ കാട് കത്തിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചാലും, ഇന്ദ്രന്റെ ശക്തിയാൽ അതിന് കഴിയുന്നില്ല.
സ മാം പ്രജ്വലിതം ദൃഷ്ട്വാ മേഘാമ്ഭോഭിഃ പ്രവര്ഷതി। തതോ ദഗ്ധും ന ശക്നോമി ദിധക്ഷുര്ദാവമീപ്സിതമ്
എനിക്ക് തീപിടിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടാൽ, ഇന്ദ്രൻ മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് മഴ പെയ്യിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഞാൻ എത്ര ആഗ്രഹിച്ചാലും, ഈ കാട് എന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം കത്തിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
സ യുവാഭ്യാം സഹായാഭ്യാമസ്ത്രവിദ്ഭ്യാം സമാഗതഃ। ദഹേയം ഖാണ്ഡവം ദാവമേതദന്നം വൃതം മയാ
നിങ്ങൾ ഇരുവരും ആയുധവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള സഹായി എന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് കൂടെ ചേരുന്നുവെങ്കിൽ, ഞാൻ ഭക്ഷ്യമായി തിരഞ്ഞെടുത്ത ഈ ഖാണ്ഡവവനം കത്തിക്കാൻ കഴിയും.
യുവാം ഹ്യുദകധാരാസ്താ ഭൂതാനി ച സമന്തതഃ। ഉത്തമാസ്ത്രവിദൌ സമ്യക്സര്വതോ വാരയിഷ്യഥഃ
നിങ്ങൾ ഇരുവരും ഉത്തമമായ ആയുധങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ ആകയാൽ, എല്ലാ ദിശകളിലെയും വെള്ളപ്പൊക്കവും ജീവികളും നിങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി തടയാൻ കഴിയും.
കിമര്ഥം ഭഗവാനഗ്നിഃ ഖാണ്ഡവം ദഗ്ധുമിച്ഛതി। രക്ഷ്യമാണം മഹേന്ദ്രേണ നാനാസത്വസമായുതമ്
മഹാശക്തനായ ഇന്ദ്രൻ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതും വിവിധ ജീവജാലങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമായ ഖാണ്ഡവവനം ദൈവമായ അഗ്നി എന്തിനാണ് കത്തിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?