കൃതമേവ തു കല്യാണം സര്വം മമ ഭവേദ്ധ്രുവമ്। യദി സ്യാന്മമ വാര്ഷ്ണേയീ മഹിഷീയം സ്വസാ തവ
വാർഷ്ണേയ കുടുംബത്തിൽ പെട്ട നിന്റെ സഹോദരി എന്റെ ഭാര്യയായാൽ, എനിക്ക് എല്ലാം നല്ലതായിരിക്കും.
പ്രാപ്തൌ തു ക ഉപായഃ സ്യാത്തം വ്രവീഹി ജനാര്ദന। ആസ്ഥാസ്യാമി തദാ സര്വം യദി ശക്യം നരേണ തത്
എന്താണ് അവളെ നേടാനുള്ള മാർഗം, ജനാർദ്ദനാ, നീ പറയൂ. മനുഷ്യനായി എനിക്ക് കഴിയുന്നതെന്തും ഞാൻ ചെയ്യാൻ തയ്യാറാണ്.
സ്വയം വരഃ ക്ഷത്രിയാണാം വിവാഹഃ പുരുഷര്ഷഭ। സ ച സംശയിതഃ പാര്ഥ സ്വഭാവസ്യാനിമിത്തതഃ
ക്ഷത്രിയർക്ക് സ്വയംവരമാണ് പതിവ് വിവാഹരീതി, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പാർഥാ. പക്ഷേ, സംഭവങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അനിശ്ചിതമായതിനാൽ അതിൽ ഉറപ്പില്ല.
പ്രസഹ്യ ഹരണം ചാപി ക്ഷത്രിയാണാം പ്രശസ്യതേ। വിവാഹഹേതുഃ ശൂരാണാമിതി ധര്മവിദോ വിദുഃ
ക്ഷത്രിയർക്ക് ശക്തിപ്രയോഗംകൊണ്ട് വിവാഹം നടത്തുന്നതും പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്ന രീതിയാണ്. ധർമ്മം അറിയുന്നവർ പറയുന്നു, വീരന്മാർക്ക് വിവാഹം നേടാനുള്ള മാർഗം ഇതാണെന്ന്.
സ ത്വമര്ജുന കല്യാണീം പ്രസഹ്യ ഭഗിനീം മമ। `യതിരൂപധരസ്തം തു യഥാ കാലവിപാകതാ।' ഹര സ്വയംവരേ ഹ്യസ്യാഃ കോ വൈ വേദ ചികീര്ഷിതമ്
അതിനാൽ, അർജുനാ, നീ യതിയായി വേഷം ധരിച്ചു, സമയമനുസരിച്ച് എന്റെ നല്ല സഹോദരിയെ ബലമായി കൊണ്ടുപോക്. അവളുടെ സ്വയംവരത്തിൽ ആരാണ് എന്ത് ചെയ്യുമെന്ന് ആര്ക്കറിയാം?
തതോഽര്ജുനശ്ച കൃഷ്ണശ്ച വിനിശ്ചിത്യേതികൃത്യതാമ്। ശീഘ്രഗാന്പുരുഷാനന്പ്രേഷയാമാസതുസ്തദാ
അർജുനനും കൃഷ്ണനും ഈ തീരുമാനം എടുത്തശേഷം, ഉടനെ ദൂതന്മാരെ വേഗത്തിൽ അയച്ചു.
ധര്മരാജായ തത്സര്വമിന്ദ്രപ്രസ്ഥഗതായ വൈ। ശ്രുത്വൈവ ച മഹാബാഹുരനുജജ്ഞേ സമാതൃകഃ
ഇത് എല്ലാം ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിൽ ഇരുന്ന യുധിഷ്ഠിരനോട് അറിയിച്ചു. കേട്ടയുടൻ തന്നെ, ശക്തനായ രാജാവും അമ്മയും ചേർന്ന് സമ്മതം നൽകി.
ഭീമസേനസ്തു തച്ഛ്രുത്വാ കൃതകൃത്യം സ്മ മന്യതേ। ഇത്യേവം മനുജൈരുക്തം കൃഷ്ണഃ ശ്രുത്വാ മഹാമതിഃ
ഭീമസേനൻ ഈ കാര്യം കേട്ടപ്പോൾ, കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയായെന്നു കരുതി. ഇങ്ങനെ മനുഷ്യർ പറഞ്ഞു, അതു മഹത്തായ ബുദ്ധിയുള്ള കൃഷ്ണൻ കേട്ടു.
അനുജ്ഞാപ്യ തദാ പാര്ഥം ഹൃദി സ്ഥാപ്യ ചികീര്ഷിതമ്। ഇത്യേവം മനുജൈഃ സാര്ധം ദ്വാരകാം സമുപേയിവാന്
പാർഥന്റെ സമ്മതം വാങ്ങി, മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം സൂക്ഷിച്ച്, കൃഷ്ണൻ ആ മനുഷ്യരോടൊപ്പം ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി.
ചൈരാഃ സംചാരിതേ തസ്മിന്നനുജ്ഞാതേ യുധിഷ്ഠിരേ। വാസുദേവാഭ്യനുജ്ഞാതഃ കഥയിത്വേതികൃത്യതാമ്
ചാരന്മാരെ അയച്ച ശേഷം, യുധിഷ്ഠിരൻ സമ്മതം നൽകിയപ്പോൾ, വാസുദേവൻ പദ്ധതി വിശദീകരിച്ച് അനുമതി നേടി.
കൃഷ്ണസ്യ മതമാസ്ഥായ പ്രയയൌ ഭരതര്ഷഭഃ। ദ്വാരകായാ ഉപവനേ തസ്ഥൌ വൈ കാര്യസാധനഃ
കൃഷ്ണന്റെ ഉപദേശം അനുസരിച്ച്, ഭാരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠൻ ദ്വാരകയുടെ സമീപത്തുള്ള ഒരു വനത്തിൽ പോയി, അവിടെയിരുന്ന് തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ തയ്യാറായി.
നിവൃത്തേ ഹ്യുത്സവേ തസ്മിന്ഗിരൌ രൈവതകേ തദാ। വൃഷ്ണയോഽപ്യഗമന്സര്വേ പുരീം ദ്വാരവതീമനു
രൈവതകപർവതത്തിൽ ഉത്സവം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, എല്ലാ വൃഷ്ണികളും ദ്വാരക നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ചിന്തയാനസ്തതോ ഭദ്രാമുപവിഷ്ടഃ ശിലാതലേ। രമണീയേ വനോദ്ദേശേ ബഹുപാദപസംവൃതേ
സുന്ദരമായ വനഭാഗത്ത്, വലിയ മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞിടത്ത്, കല്ലിൻമേൽ ഇരുന്ന് സുഭദ്രയെ ഓർത്ത് അർജുനൻ ആലോചിച്ചു.
സാലതാലാശ്വകര്ണൈശ്ച ബകുലൈരര്ജുനൈസ്തഥാ। ചമ്പകാശോകപുന്നാഗൈഃ കേതകൈഃ പാടലൈസ്തഥാ
അവിടെ ശാല, താള, അശ്വകർണ, ബകുല, അർജുന, ചംപക, അശോക, പുന്നാഗം, കേതകം, പാടലമരങ്ങൾ എന്നിവയുണ്ടായിരുന്നു.
കര്ണികാരൈരശോകൈശ്ച അങ്കോലൈരതിമുക്തകൈഃ। ഏവമാദിഭിരന്യൈശ്ച സംവൃതേ സ ശിലാതലേ
കർണികാരം, അശോകം, അങ്കോലം, അതിമുക്തം തുടങ്ങിയ മറ്റു മരങ്ങളും ആ കല്ലിൻ ചുറ്റും വളർന്നു നിന്നു.
പുനഃപുനശ്ചിന്തയാനഃ സുഭദ്രാം ഭദ്രഭാഷിണീമ്। യദൃച്ഛയാ ചോപപന്നാന്വൃഷ്ണിവീരാന്ദദര്ശ സഃ
മധുരഭാഷിണിയായ സുഭദ്രയെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർത്തുകൊണ്ടിരിക്കെ, അർജുനൻ യാദൃശ്ചികമായി വൃഷ്ണിവീരന്മാരെ സമീപത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു.
ബലദേവം ച ഹാര്ദിക്യം സാമ്ബം സാരണമേവ ച। പ്രദ്യുമ്നം ച ഗദം ചൈവ ചാരുദേഷ്ണം വിദൂരഥമ്
ബലരാമനും ഹാർദിക്യപുത്രനും സാംബനും സാരണമെന്നവനും, പ്രദ്യുമ്നനും ഗദനും ചാരുദേഷ്ണനും വിദൂരഥനും,
ഭാനും ച ഹരിതം ചൈവ വിപൃഥും പൃഥുമേവ ച। തഥാന്യാംശ്ച ബഹൂന്പശ്യന്ഹൃദി ശോകമധാരയത്
ഭാനു, ഹരിത, വിപൃതു, പൃതു ഇവരെയും, മറ്റു പലരെയും കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഹൃദയത്തിൽ ദു:ഖം നിറച്ചു.
തതസ്തേ സഹിതാഃ സര്വേ യതിം ദൃഷ്ട്വാ സമുത്സുകാഃ। വൃഷ്ണയോ വിനയോപേതാഃ പരിവാര്യോപതസ്ഥിരേ
അപ്പോൾ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ആ യതിയെ കണ്ടപ്പോൾ ആകാംക്ഷയോടെ, വിനയത്തോടെ വൃഷ്ണികൾ ചുറ്റി വന്നു സമീപിച്ചു.
തതോഽര്ജുനഃ പ്രീതമനാഃ സ്വാഗതം വ്യാജഹാര സഃ। ആസ്യതാമാസ്യതാം സര്വൈ രമണീയേ ശിലാതലേ
അപ്പോൾ അർജുനൻ സന്തോഷത്തോടെ സ്വാഗതം പറഞ്ഞു: 'എല്ലാവരും ഈ മനോഹരമായ കല്ലിൻമേൽ ഇരിക്കൂ.'
ഇത്യേവമുക്താ യതിനാ പ്രീതാസ്തേ യാദവര്ഷഭാഃ। ഉപോപവിവിശുഃ സര്വേ തേ സ്വാഗതമിതി ബ്രുവന്
യതി ഇങ്ങനെ വിളിച്ചപ്പോൾ, യാദവശ്രേഷ്ഠന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ 'സ്വാഗതം' എന്നു പറഞ്ഞു എല്ലാവരും ഇരുന്നു.
പരിതഃ സന്നിവിഷ്ടേഷു വൃഷ്ണിവീരേഷു പാണ്ഡവഃ। ആകാരം ഗൂഹമാനസ്തു കുശലപ്രശ്നമബ്രവീത്
വൃഷ്ണിവീരന്മാർ ചുറ്റും ഇരിക്കുമ്പോൾ, പാണ്ഡവൻ തന്റെ രൂപം മറച്ചു വെച്ച് അവരോടു ക്ഷേമം ചോദിച്ചു.
സര്വത്ര കുശലം ചോക്ത്വാ ബലദേവോഽബ്രവീദിദമ്। പ്രസാദം കുരു മേ വിപ്ര കുതസ്ത്വം ചാഗതോ ഹ്യസി
എല്ലാം സുഖമാണെന്ന് പറഞ്ഞശേഷം, ബലരാമൻ പറഞ്ഞു: 'സ്വാമീ, ദയവായി അനുഗ്രഹിക്കണം; എവിടുനിന്നാണ് നിങ്ങൾ വന്നത്?'
ത്വയാ ദൃഷ്ടാനി പുണ്യാനി വദ ത്വം വദതാംവര। പര്വതാംശ്ചൈവ തീര്ഥാനി വനാന്യായതനാനി ച
'നിങ്ങൾ തിരുനാടുകളെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്; പരമോത്തമനേ, പർവ്വതങ്ങളും തീർത്ഥങ്ങളും കാടുകളും ക്ഷേത്രങ്ങളും ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ.'
തീര്ഥാനാം ദര്ശനം ചൈവ പര്വതാനാം ച ഭാരത। ആപഗാനാം വനാനാം ച കഥയാമാസ താഃ കഥാഃ
അവൻ തീർത്ഥങ്ങൾ, പർവ്വതങ്ങൾ, നദികൾ, കാടുകൾ എന്നിവയുടെ കഥകൾ പറഞ്ഞു, ഭാരത.
ശ്രുത്വാ ധര്മകഥാഃ പുണ്യാ വൃഷ്ണിവീരാ മുദാന്വിതാഃ। അപൂജയംസ്തദാ ഭിക്ഷും കഥാന്തേ ജനമേജയ
ആ ധർമ്മകഥകൾ കേട്ടപ്പോൾ, വൃഷ്ണിവീരന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ ആ ഭിക്ഷുവിനെ കഥകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആദരിച്ചു, ജനമേജയ.
തതസ്തു യാദവാഃ സര്വേ മന്ത്രയന്തി സ്മ ഭാരത। അയം ദേശാതിഥിഃ ശ്രീമാന്യതിലിങ്ഗധരോ ദ്വിജഃ
അതിനുശേഷം എല്ലാ യാദവരും ആലോചിച്ചു, ഭാരത: 'ഈ അതിഥി, യതിചിഹ്നങ്ങളുള്ള ഈ ബ്രാഹ്മണൻ, മഹത്വമുള്ളവനാണ്.'
ആവാസം കമുപാശ്രിത്യ വസേത നിരുപദ്രവഃ। ഇത്യേവം പ്രബ്രുവന്തസ്തു രൌഹിണേയം ച യാദവാഃ
'ഇവൻ ഇവിടെ അഭയം തേടി നിർഭയമായി താമസിക്കട്ടെ,' എന്നിങ്ങനെ യാദവർ രോഹിണിപുത്രനോടു പറഞ്ഞു.
ദദൃശുഃ കൃഷ്ണമായാന്തം സര്വേ യാദവനന്ദനമ്। ഏഹി കേശവ താതേതി രൌഹിണേയോ വചോഽബ്രവീത്
എല്ലാ യാദവരും യാദവരുടെ പ്രിയനായ കൃഷ്ണൻ വരുന്നത് കണ്ടു; രോഹിണിപുത്രൻ പറഞ്ഞു: 'വാ, കേശവ, പ്രിയനേ.'
യതിലിങ്ഗധരോ വിദ്വാന്ദേശാതിഥിരയം ദ്വിജഃ। വര്ഷമാസനിവാസാര്ഥമാഗതോ നഃ പുരം പ്രതി। സ്ഥാനേ യസ്മിന്നിവസതു തന്മേ ബ്രൂഹി ജനാര്ദന
'യതിചിഹ്നങ്ങളുള്ള ഈ പണ്ഡിതൻ നമ്മുടെ അതിഥിയാണ്; നാലു മാസത്തേക്ക് ഇവിടെ താമസിക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; അവൻ എവിടെ താമസിക്കണമെന്ന് ദയവായി പറയൂ, ജനാർദ്ദന.'