അക്രൂരഃ സാരണശ്ചൈവ ഗദോ ബഭ്രുര്വിദൂരഥഃ। നിശഠശ്ചാരുദേഷ്ണശ്ച പൃഥുര്വിപൃഥുരേവ ച
അക്രൂരൻ, സാരണൻ, ഗദൻ, ബഭ്രു, വിദൂരഥൻ, നിശഠൻ, ചാരുദേഷ്ണൻ, പൃഥു, വിപൃഥു എന്നിവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സത്യകഃ സാത്യകിശ്ചൈവ ഭങ്ഗകാരമഹാരവൌ। ഹാര്ദിക്യ ഉദ്ധവശ്ചൈവ യേ ചാന്യേ നാനുകീര്തിതാഃ
സത്യകൻ, സത്യകി, ഭംഗകാരൻ എന്ന മഹാശക്തൻ, ഹാർദിക്യൻ, ഉദ്ധവൻ, പേരുപറയാത്ത മറ്റു പലരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഏതേ പരിവൃതാഃ സ്ത്രീഭിര്ഗന്ധര്വൈശ്ച പൃഥക്പൃഥക്। തമുത്സവം രൈവതകേ ശോഭയാഞ്ചക്രിരേ തദാ
ഇവരൊക്കെയും സ്ത്രീകളാൽ, ഗാന്ധർവന്മാരാൽ വേറേ വേറെയായി ചുറ്റപ്പെട്ട്, ആ രൈവതകത്തിലെ ഉത്സവം ഭംഗിയായി ആക്കിയിരുന്നു.
വാസദേവോ യയൌ തത്ര സഹ സ്ത്രീഭിര്മുദാന്വിതഃ। ദത്ത്വാ ദാനം ദ്വിജാതിഭ്യഃ പരിവ്രാജമപശ്യത
വാസുദേവൻ സ്ത്രീകളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ അവിടെ എത്തി; ദ്വിജന്മാർക്ക് ദാനം നൽകി, സന്യാസികളെ കണ്ടു.
ചിത്രകൌതൂഹലേ തസ്മിന്വര്തമാനേ മഹാദ്ഭുതേ। വാസുദേവശ്ച പാര്ഥശ്ച സഹിതൌ പരിജഗ്മതുഃ
അവിടെ അത്ഭുതകരമായ കലാപരിപാടികളും കാഴ്ചകളും നടക്കുമ്പോൾ, വാസുദേവനും പാർത്തനും ചേർന്ന് ചുറ്റി നടന്നു.
തത്ര ചങ്ക്രമമാണൌ തൌ വസുദേവസുതാം ശുഭാമ്। അലങ്കൃതാം സഖീമധ്യേ ഭദ്രാം ദദൃശതുസ്തദാ
അവിടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, ഇരുവരും വാസുദേവന്റെ മനോഹരിയായ പുത്രി ഭദ്രയെ, സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഇടയിൽ അലങ്കരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടു.
ദൃഷ്ട്വൈവ താമര്ജുനസ്യ കന്ദര്പഃ സമജായത। തം തദൈകാഗ്രമനസം കൃഷ്ണഃ പാര്ഥമലക്ഷയത്
അവളെ കണ്ടയുടൻ അർജുനന്റെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം ഉണർന്നു; കൃഷ്ണൻ പാർഥന്റെ മനസ് മുഴുവൻ അവളിലേക്കാണ് എന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു.
അബ്രവീത്പുരുഷവ്യാഘ്രഃ പ്രസഹന്നിവ ഭാരത। വനേചരസ്യ കിമിദം കാമേനാലോഡ്യതേ മനഃ
പുരുഷശ്രേഷ്ഠനായ കൃഷ്ണൻ, ഭാരതാ, ഒരു വനംവാസിയുടെ മനസ്സ് ഇങ്ങനെ ആഗ്രഹത്തിൽ അലയുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ചോദിച്ചു.
മമൈഷാ ഭഗിനീ പാര്ഥ സാരണസ്യ സഹോദരീ। സുഭദ്രാ നാമ ഭദ്രം തേ പിതുര്മേ ദയിതാ സുതാ। യദി തേ വര്തതേ ബുദ്ധിര്വക്ഷ്യാമി പിതരം സ്വയമ്
പാർഥാ, ഇവൾ എന്റെ സഹോദരിയാണ്, സാരണന്റെ സഹോദരിയുമാണ്. ഇവളുടെ പേര് സുഭദ്രാ. എന്റെ അച്ഛന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മകളാണ് ഇവൾ. നിനക്ക് മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ തന്നെ അച്ഛനോട് ഈ കാര്യം പറയാം.
ദുഹിതാ വസുദേവസ്യ വാസുദേവസ്യ ച സ്വസാ। രൂപേണ ചൈഷാ സംപന്നാ കമിവൈഷാ ന മോഹയേത്
വസുദേവന്റെ മകളും വാസുദേവന്റെ സഹോദരിയുമാണ് ഇവൾ. അത്രയും സുന്ദരിയായ ഇവളെ ആരാണ് ആകർഷിക്കപ്പെടാതെ ഇരിക്കുക?
കൃതമേവ തു കല്യാണം സര്വം മമ ഭവേദ്ധ്രുവമ്। യദി സ്യാന്മമ വാര്ഷ്ണേയീ മഹിഷീയം സ്വസാ തവ
വാർഷ്ണേയ കുടുംബത്തിൽ പെട്ട നിന്റെ സഹോദരി എന്റെ ഭാര്യയായാൽ, എനിക്ക് എല്ലാം നല്ലതായിരിക്കും.
പ്രാപ്തൌ തു ക ഉപായഃ സ്യാത്തം വ്രവീഹി ജനാര്ദന। ആസ്ഥാസ്യാമി തദാ സര്വം യദി ശക്യം നരേണ തത്
എന്താണ് അവളെ നേടാനുള്ള മാർഗം, ജനാർദ്ദനാ, നീ പറയൂ. മനുഷ്യനായി എനിക്ക് കഴിയുന്നതെന്തും ഞാൻ ചെയ്യാൻ തയ്യാറാണ്.
സ്വയം വരഃ ക്ഷത്രിയാണാം വിവാഹഃ പുരുഷര്ഷഭ। സ ച സംശയിതഃ പാര്ഥ സ്വഭാവസ്യാനിമിത്തതഃ
ക്ഷത്രിയർക്ക് സ്വയംവരമാണ് പതിവ് വിവാഹരീതി, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പാർഥാ. പക്ഷേ, സംഭവങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അനിശ്ചിതമായതിനാൽ അതിൽ ഉറപ്പില്ല.
പ്രസഹ്യ ഹരണം ചാപി ക്ഷത്രിയാണാം പ്രശസ്യതേ। വിവാഹഹേതുഃ ശൂരാണാമിതി ധര്മവിദോ വിദുഃ
ക്ഷത്രിയർക്ക് ശക്തിപ്രയോഗംകൊണ്ട് വിവാഹം നടത്തുന്നതും പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്ന രീതിയാണ്. ധർമ്മം അറിയുന്നവർ പറയുന്നു, വീരന്മാർക്ക് വിവാഹം നേടാനുള്ള മാർഗം ഇതാണെന്ന്.
സ ത്വമര്ജുന കല്യാണീം പ്രസഹ്യ ഭഗിനീം മമ। `യതിരൂപധരസ്തം തു യഥാ കാലവിപാകതാ।' ഹര സ്വയംവരേ ഹ്യസ്യാഃ കോ വൈ വേദ ചികീര്ഷിതമ്
അതിനാൽ, അർജുനാ, നീ യതിയായി വേഷം ധരിച്ചു, സമയമനുസരിച്ച് എന്റെ നല്ല സഹോദരിയെ ബലമായി കൊണ്ടുപോക്. അവളുടെ സ്വയംവരത്തിൽ ആരാണ് എന്ത് ചെയ്യുമെന്ന് ആര്ക്കറിയാം?
തതോഽര്ജുനശ്ച കൃഷ്ണശ്ച വിനിശ്ചിത്യേതികൃത്യതാമ്। ശീഘ്രഗാന്പുരുഷാനന്പ്രേഷയാമാസതുസ്തദാ
അർജുനനും കൃഷ്ണനും ഈ തീരുമാനം എടുത്തശേഷം, ഉടനെ ദൂതന്മാരെ വേഗത്തിൽ അയച്ചു.
ധര്മരാജായ തത്സര്വമിന്ദ്രപ്രസ്ഥഗതായ വൈ। ശ്രുത്വൈവ ച മഹാബാഹുരനുജജ്ഞേ സമാതൃകഃ
ഇത് എല്ലാം ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിൽ ഇരുന്ന യുധിഷ്ഠിരനോട് അറിയിച്ചു. കേട്ടയുടൻ തന്നെ, ശക്തനായ രാജാവും അമ്മയും ചേർന്ന് സമ്മതം നൽകി.
ഭീമസേനസ്തു തച്ഛ്രുത്വാ കൃതകൃത്യം സ്മ മന്യതേ। ഇത്യേവം മനുജൈരുക്തം കൃഷ്ണഃ ശ്രുത്വാ മഹാമതിഃ
ഭീമസേനൻ ഈ കാര്യം കേട്ടപ്പോൾ, കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയായെന്നു കരുതി. ഇങ്ങനെ മനുഷ്യർ പറഞ്ഞു, അതു മഹത്തായ ബുദ്ധിയുള്ള കൃഷ്ണൻ കേട്ടു.
അനുജ്ഞാപ്യ തദാ പാര്ഥം ഹൃദി സ്ഥാപ്യ ചികീര്ഷിതമ്। ഇത്യേവം മനുജൈഃ സാര്ധം ദ്വാരകാം സമുപേയിവാന്
പാർഥന്റെ സമ്മതം വാങ്ങി, മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം സൂക്ഷിച്ച്, കൃഷ്ണൻ ആ മനുഷ്യരോടൊപ്പം ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി.
ചൈരാഃ സംചാരിതേ തസ്മിന്നനുജ്ഞാതേ യുധിഷ്ഠിരേ। വാസുദേവാഭ്യനുജ്ഞാതഃ കഥയിത്വേതികൃത്യതാമ്
ചാരന്മാരെ അയച്ച ശേഷം, യുധിഷ്ഠിരൻ സമ്മതം നൽകിയപ്പോൾ, വാസുദേവൻ പദ്ധതി വിശദീകരിച്ച് അനുമതി നേടി.
കൃഷ്ണസ്യ മതമാസ്ഥായ പ്രയയൌ ഭരതര്ഷഭഃ। ദ്വാരകായാ ഉപവനേ തസ്ഥൌ വൈ കാര്യസാധനഃ
കൃഷ്ണന്റെ ഉപദേശം അനുസരിച്ച്, ഭാരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠൻ ദ്വാരകയുടെ സമീപത്തുള്ള ഒരു വനത്തിൽ പോയി, അവിടെയിരുന്ന് തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ തയ്യാറായി.
നിവൃത്തേ ഹ്യുത്സവേ തസ്മിന്ഗിരൌ രൈവതകേ തദാ। വൃഷ്ണയോഽപ്യഗമന്സര്വേ പുരീം ദ്വാരവതീമനു
രൈവതകപർവതത്തിൽ ഉത്സവം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, എല്ലാ വൃഷ്ണികളും ദ്വാരക നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ചിന്തയാനസ്തതോ ഭദ്രാമുപവിഷ്ടഃ ശിലാതലേ। രമണീയേ വനോദ്ദേശേ ബഹുപാദപസംവൃതേ
സുന്ദരമായ വനഭാഗത്ത്, വലിയ മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞിടത്ത്, കല്ലിൻമേൽ ഇരുന്ന് സുഭദ്രയെ ഓർത്ത് അർജുനൻ ആലോചിച്ചു.
സാലതാലാശ്വകര്ണൈശ്ച ബകുലൈരര്ജുനൈസ്തഥാ। ചമ്പകാശോകപുന്നാഗൈഃ കേതകൈഃ പാടലൈസ്തഥാ
അവിടെ ശാല, താള, അശ്വകർണ, ബകുല, അർജുന, ചംപക, അശോക, പുന്നാഗം, കേതകം, പാടലമരങ്ങൾ എന്നിവയുണ്ടായിരുന്നു.
കര്ണികാരൈരശോകൈശ്ച അങ്കോലൈരതിമുക്തകൈഃ। ഏവമാദിഭിരന്യൈശ്ച സംവൃതേ സ ശിലാതലേ
കർണികാരം, അശോകം, അങ്കോലം, അതിമുക്തം തുടങ്ങിയ മറ്റു മരങ്ങളും ആ കല്ലിൻ ചുറ്റും വളർന്നു നിന്നു.
പുനഃപുനശ്ചിന്തയാനഃ സുഭദ്രാം ഭദ്രഭാഷിണീമ്। യദൃച്ഛയാ ചോപപന്നാന്വൃഷ്ണിവീരാന്ദദര്ശ സഃ
മധുരഭാഷിണിയായ സുഭദ്രയെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർത്തുകൊണ്ടിരിക്കെ, അർജുനൻ യാദൃശ്ചികമായി വൃഷ്ണിവീരന്മാരെ സമീപത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു.
ബലദേവം ച ഹാര്ദിക്യം സാമ്ബം സാരണമേവ ച। പ്രദ്യുമ്നം ച ഗദം ചൈവ ചാരുദേഷ്ണം വിദൂരഥമ്
ബലരാമനും ഹാർദിക്യപുത്രനും സാംബനും സാരണമെന്നവനും, പ്രദ്യുമ്നനും ഗദനും ചാരുദേഷ്ണനും വിദൂരഥനും,
ഭാനും ച ഹരിതം ചൈവ വിപൃഥും പൃഥുമേവ ച। തഥാന്യാംശ്ച ബഹൂന്പശ്യന്ഹൃദി ശോകമധാരയത്
ഭാനു, ഹരിത, വിപൃതു, പൃതു ഇവരെയും, മറ്റു പലരെയും കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഹൃദയത്തിൽ ദു:ഖം നിറച്ചു.
തതസ്തേ സഹിതാഃ സര്വേ യതിം ദൃഷ്ട്വാ സമുത്സുകാഃ। വൃഷ്ണയോ വിനയോപേതാഃ പരിവാര്യോപതസ്ഥിരേ
അപ്പോൾ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ആ യതിയെ കണ്ടപ്പോൾ ആകാംക്ഷയോടെ, വിനയത്തോടെ വൃഷ്ണികൾ ചുറ്റി വന്നു സമീപിച്ചു.
തതോഽര്ജുനഃ പ്രീതമനാഃ സ്വാഗതം വ്യാജഹാര സഃ। ആസ്യതാമാസ്യതാം സര്വൈ രമണീയേ ശിലാതലേ
അപ്പോൾ അർജുനൻ സന്തോഷത്തോടെ സ്വാഗതം പറഞ്ഞു: 'എല്ലാവരും ഈ മനോഹരമായ കല്ലിൻമേൽ ഇരിക്കൂ.'