തസ്യൈ ഭര്താ വരം പ്രാദാദീദൃസൌ തേ ഭവിഷ്യതഃ। ഏവമസ്ത്വിതി തം ചാഹ കശ്യപം വിനതാ തദാ
അവളെ ഭർത്താവ് അനുഗ്രഹിച്ച് പറഞ്ഞു: 'അങ്ങനെയുള്ള പുത്രന്മാർ നിനക്കു ജനിക്കും.' വിനതാ അപ്പോൾ കശ്യപനോട് പറഞ്ഞു: 'അങ്ങനെയാകട്ടെ'.
യഥാവത്പ്രാര്ഥിതം ലബ്ധ്വാ വരം തുഷ്ടാഭവത്തദാ। കൃതകൃത്യാ തു വിനതാ ലബ്ധ്വാ വീര്യാധികൌ സുതൌ
താൻ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ വരം ലഭിച്ച വിനതാ സന്തോഷിച്ചു; ശക്തിയിൽ മേൽപിടിച്ച രണ്ടു പുത്രന്മാർ ലഭിച്ചതിൽ അവൾ തൃപ്തിയായി.
കദ്രൂശ്ച ലബ്ധ്വാ പുത്രാണാം സഹസ്രം തുല്യവര്ചസാമ്। ധാര്യൌ പ്രയത്നതോ ഗര്ഭാവിത്യുക്ത്വാ സ മഹാതപാഃ
കട്രൂ ആയിരം തുല്യമായ തേജസ്സുള്ള പുത്രന്മാരെ ലഭിച്ചു; മഹാതപസ്സുകാരനായ കശ്യപൻ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഗർഭം ശ്രദ്ധയോടെ ധരിക്കണം'.
തേ ഭാര്യേ വരസംതുഷ്ടേ കശ്യപോ വനമാവിശത്
വരങ്ങൾകൊണ്ടു തൃപ്തരായ കശ്യപന്റെ രണ്ടു ഭാര്യമാർ കാടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
ജനയാമാസ വിപ്രേന്ദ്ര ദ്വേ ചാണ്ഡേ വിനതാ തദാ। തയോരണ്ഡാനി നിദധുഃ പ്രഹൃഷ്ടാഃ പരിചാരികാഃ
അന്നവസരത്തിൽ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, വിനതാ രണ്ടു മുട്ടയിട്ടു; സന്തോഷത്തോടെ സേവകരികൾ ആ മുട്ടകൾ സൂക്ഷിച്ചു.
സോപസ്വേദേഷു ഭാണ്ഡേഷു പഞ്ചവര്ഷശതാനി ച। തതഃ പഞ്ചശതേ കാലേ കദ്രൂപുത്രാ വിനിഃസൃതാഃ
ചൂടും ഈരപ്പുമുള്ള പാത്രങ്ങളിൽ അഞ്ചു നൂറ്റാണ്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ സമയത്ത് കട്രുവിന്റെ പുത്രന്മാർ പുറത്തുവന്നു.
അണ്ഡാഭ്യാം വിനതായാസ്തു മിഥുനം ന വ്യദൃശ്യത। തതഃ പുത്രാര്ഥിനീ ദേവീ വ്രീഡിതാ ച തപസ്വിനീ
വിനതയുടെ രണ്ടു മുട്ടകളിൽ നിന്നുമൊന്നും കുഞ്ഞുങ്ങൾ പുറത്തുവന്നില്ല. അതുകൊണ്ട്, മകനുണ്ടാകണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ, ലജ്ജിച്ച ദേവി കഠിനതപം ആരംഭിച്ചു.
അണ്ഡം ബിഭേദ വിനതാ തത്ര പുത്രമപശ്യത। പൂര്വാര്ധകായസംപന്നമിതരേണാപ്രകാശതാ
വിനത ഒരു മുട്ട പൊട്ടിച്ചു. അകത്ത് അവൾക്ക് ഒരു മകൻ കാണപ്പെട്ടു, പക്ഷേ അവന്റെ ശരീരം പകുതിയേ രൂപം കൊണ്ടിരുന്നുള്ളു; മറ്റേ ഭാഗം പുറത്തു വരാതെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സ പുത്രഃ ക്രോധസംരബ്ധഃ ശശാപൈനാമിതി ശ്രുതിഃ। യോഽഹമേവം കൃതോ മാതസ്ത്വയാ ലോഭപരീതയാ
ആ മകൻ കോപത്തോടെ അമ്മയെ ശപിച്ചു: 'അമ്മേ, നീ അത്യന്തം ലാഭലോഭം കൊണ്ടാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ ചെയ്തതെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു.'
ശരീരേണാസമഗ്രേണ തസ്മാദ്ദാസീ ഭവിഷ്യസി। പഞ്ച വര്ഷശതാന്യസ്യാ യയാ വിസ്പര്ധസേ സഹ
'എന്റെ ശരീരം പൂർണ്ണമല്ലാത്തതിനാൽ, നീ അഞ്ചു നൂറ് വർഷം നീ മത്സരിക്കുന്ന ആൾക്കൊപ്പം ദാസിയായി ജീവിക്കേണ്ടി വരും.'
ഏഷ ച ത്വാം സുതോ മാതര്ദാസീത്വാന്മോചയിഷ്യതി। യദ്യേനമപി മാതസ്ത്വം മാമിവാണ്ഡവിഭേദനാത്
'എന്നാൽ അമ്മേ, നീ എന്റെ ഈ സഹോദരന്റെ മുട്ടയും എനിക്ക് ചെയ്തതുപോലെ പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിച്ചില്ലെങ്കിൽ, അവൻ നിന്നെ ദാസ്യത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കും.'
ന കരിഷ്യസ്യനങ്ഗം വാ വ്യങ്ഗം വാപി തപസ്വിനമ്। പ്രതിപാലയിതവ്യസ്തേ ജന്മകാലോഽസ്യ ധീരയാ
'അവനെ നീ അപൂർണ്ണനായോ, വൈകല്യമുള്ളവനോ ആക്കരുത്. ധൈര്യത്തോടെ അവന്റെ ജനനസമയത്തെ കാത്തിരിക്കണം.'
വിശിഷ്ടം ബലമീപ്സന്ത്യാ പഞ്ചവര്ഷശതാത്പരഃ। ഏവം ശപ്ത്വാ തതഃ പുത്രോ വിനതാമന്തരിക്ഷഗഃ
'നല്ല ശക്തിയുള്ള മകൻ വേണമെങ്കിൽ, നീ അഞ്ചു നൂറ് വർഷം കഴിഞ്ഞ് മാത്രമേ കാത്തിരിക്കാവൂ.' അങ്ങനെ ശപിച്ച് ആ മകൻ ആകാശത്തിലേക്ക് പറന്നു പോയി.
അരുണോഽദൃശ്യത ബ്രഹ്മന്പ്രഭാതസമയേ തദാ। `ഉദ്യന്നഥ സഹസ്രാംശുര്ദൃഷ്ട്വാ തമരുണം പ്രഭുഃ
അപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണനേ, അരുൺ പുലരിക്കാലത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവനെ കണ്ടു, ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ള പ്രകാശസ്വരൂപൻ ഉദിച്ചു.
സ്വതേജസാ പ്രജ്വലന്തമാത്മനഃ സമതേജസമ്। സാരഥ്യേ കല്പയാമാസ പ്രീയമാണസ്തമോനുദഃ
സ്വന്തം തേജസ്സിൽ പ്രകാശിച്ച, തനിക്കു തുല്യമായ ഭാസ്വരതയുള്ള അരുൺ, അന്ധകാരത്തെ നീക്കുന്ന ദേവൻ സന്തോഷത്തോടെ അവനെ രഥസാരഥിയായി നിയമിച്ചു.
സോഽപി തം രഥമാരുഹ്യ ഭാനോരമിതതേജസഃ। സര്വലോകപ്രദീപസ്യ ഹ്യമരോഽപ്യരുണോഽഭവത്
അവനും അതിവിശാലമായ ഊർജ്ജമുള്ള സൂര്യന്റെ രഥത്തിൽ കയറി, എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന സൂര്യന്റെ അമരനായ സാരഥിയായ അരുൺ ആയി.
ഗരുഡോഽപി യഥാകാലം ജജ്ഞേ പന്നഗഭോജനഃ। സ ജാതമാത്രോ വിനതാം പരിത്യജ്യ ഖമാവിശത്
ഗരുഡനും സമയമെത്തിയപ്പോൾ ജനിച്ചു; പാമ്പുകളെ ഭക്ഷിക്കുന്നവനായി. ജനിച്ച ഉടൻ തന്നെ ഗരുഡൻ വിനതയെ വിട്ട് ആകാശത്തിലേക്ക് പറന്നു.
ആദാസ്യന്നാത്മനോ ഭോജ്യമന്നം വിഹിതമസ്യ യത്। വിധാത്രാ ഭൃഗുശാര്ദൂല ക്ഷുധിതഃ പതഗേശ്വരഃ
സ്വന്തം ഭക്ഷണമായി സ്രഷ്ടാവൻ നിർണ്ണയിച്ച അന്നം നേടാൻ, ഭൃഗുവംശത്തിലെ മഹാശക്തനായ പക്ഷിരാജാവ്, വിശപ്പോടെ പുറപ്പെട്ടു.
ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു ഭഗിന്യൌ തേ തപോധന। അപശ്യതാം സമായാന്തമുച്ചൈഃ ശ്രവസമന്തികാത്
അത് തന്നെയായിരുന്ന സമയത്ത്, മഹാതപസ്സുള്ള സഹോദരിമാർ ഉച്ചൈശ്രവസെന്ന അശ്വം അടുത്ത് വരുന്നത് കണ്ടു.
യം തു ദേവഗണാഃ സര്വേ ഹൃഷ്ടരൂപമപൂജയന്। മഥ്യമാനേഽമൃതേ ജാതമശ്വരത്നമനുത്തമമ്
ദേവതാസമൂഹം സന്തോഷത്തോടെ ആരാധിച്ച, അമൃതം മഥിക്കുമ്പോൾ ജനിച്ച അതുല്യമായ അശ്വരത്നമായിരുന്നു അവൻ.
അമോഘബലമശ്വാനാമുത്തമം ജവിനാം വരമ്। ശ്രീമന്തമജരം ദിവ്യം സര്വലക്ഷണപൂജിതമ്
കുതിരകളിൽ അപരാജിതശക്തിയുള്ള, വേഗത്തിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ള, ഭംഗിയുള്ള, വൃദ്ധിയില്ലാത്ത, ദിവ്യസ്വഭാവമുള്ള, എല്ലാ ലക്ഷണങ്ങളും നിറഞ്ഞവൻ.
കഥം തദമൃതം ദേവൈര്മഥിതം ക്വ ച ശംസ മേ। `കാരണം ചാത്ര മഥനേ സംജാതമമൃതാത്പരമ്।।' യത്ര ജജ്ഞേ മഹാവീര്യഃ സോഽശ്വരാജോ മഹാദ്യുതിഃ
'ദേവന്മാർ ആ അമൃതം എങ്ങനെ മഥിച്ചു? എവിടെ, എന്തുകൊണ്ടാണ് അതിനേക്കാൾ വലിയ കാര്യം സംഭവിച്ചത്? അവിടെ ആ മഹാവീര്യശാലിയായ അശ്വരാജാവ് എങ്ങനെ ജനിച്ചു?'
ജ്വലന്തമചലം മേരും തേജോരാശിമനുത്തമമ്। ആക്ഷിപന്തം പ്രഭാം ഭാനോഃ സ്വശൃങ്ഗൈഃ കാഞ്ചനോജ്ജ്വലൈഃ
അചഞ്ചലമായ മെരു പർവ്വതം, അതുല്യമായ പ്രകാശത്തിന്റെ ആകാരം, സ്വർണ്ണം പോലെ തിളങ്ങുന്ന കൊടുമുടികളാൽ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ പോലെ പ്രകാശം ചിതറിച്ചു.
കനകാഭരണം ചിത്രം ദേവഗന്ധര്വസേവിതമ്। അപ്രമേയമനാധൃഷ്യമധര്മബഹുലൈര്ജനൈഃ
പൊന്നാലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ച, അത്ഭുതകരമായ, ദേവന്മാരും ഗാന്ധർവന്മാരും സേവിക്കുന്ന, അളക്കാനാവാത്ത, അധർമം നിറഞ്ഞവർക്കു കീഴടങ്ങാത്ത പർവ്വതമായിരുന്നു അത്.
വ്യാലൈരാവാരിതം ഘോരൈര്ദിവ്യൌഷധിവിദീപിതമ്। നാകമാവൃത്യ തിഷ്ഠന്തമുച്ഛ്രയേണ മഹാഗിരിമ്
ഭയങ്കരമായ പാമ്പുകൾ ചുറ്റി, ദൈവിക ഔഷധങ്ങളുടെ പ്രകാശത്തിൽ മിന്നി, ആ മഹാ പർവ്വതം ആകാശം മറച്ചു നിൽക്കുന്ന പോലെ ഉയർന്നുനിന്നു.
അഗമ്യം മനസാപ്യന്യൈര്നദീവൃക്ഷസമന്വിതമ്। നാനാപതഗസങ്ഘൈശ്ച നാദിതം സുമനോഹരൈഃ
മറ്റുള്ളവർക്ക് ചിന്തിക്കാനും കഴിയാത്തത്ര അപ്രാപ്യമായതും, നദികളും വൃക്ഷങ്ങളും അലങ്കരിച്ചതും, അനേകം മനോഹരമായ പക്ഷികളുടെ കുരലിൽ മുഴങ്ങുന്നതുമായിടമായിരുന്നു അത്.
തസ്യ ശൃങ്ഗമുപാരുഹ്യ ബഹുരത്നാചിതം ശുഭമ്। അനന്തകല്പമദ്വന്ദ്വം സുരാഃ സര്വേ മഹൌജസഃ
അനേകം രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ആ മനോഹരമായ പർവ്വതശിഖരത്തിൽ, വൈരമില്ലാതെ, അനന്തമായ ശക്തിയോടെ എല്ലാ ദേവന്മാരും ഒന്നിച്ചു ചേരുകയുണ്ടായി.
തേ മന്ത്രയിതുമാരബ്ധാസ്തത്രാസീനാ ദിവൌകസഃ। അമൃതായ സമാഗമ്യ തപോനിയമസംയുതാഃ
അവിടെ ദൈവങ്ങൾ, തപസ്സിലും നിയന്ത്രണത്തിലും ഏകോപിതരായി, അമൃതം നേടാൻ ഒരുമിച്ച് ഇരുന്ന് ആലോചനം ആരംഭിച്ചു.
തത്ര നാരായണോ ദേവോ ബ്രഹ്മാണമിദമബ്രവീത്। ചിന്തയത്സു സുരേഷ്വേവം മന്ത്രയത്സു ച സര്വശഃ
അവിടെ ദേവന്മാർ ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ, നാരായണൻ ബ്രഹ്മാവിനോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.
ദേവൈരസുരസങ്ഘൈശ്ച മഥ്യതാം കലശോദധിഃ। ഭവിഷ്യത്യമൃതം തത്ര മഥ്യമാനേ മഹോദധൌ
ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ചേർന്ന് പർവ്വതം ഉപയോഗിച്ച് സമുദ്രം കുലുക്കട്ടെ; മഹാസമുദ്രം കുലുക്കുമ്പോൾ അവിടെ അമൃതം ഉദിക്കും.