സ തു തൈരഭ്യനുജ്ഞാതഃ കുന്തീപുത്രോ ധനഞ്ജയഃ। സഹായൈരല്പകൈഃ ശൂരഃ പ്രയയൌ യത്ര സാഗരഃ
അങ്ങനെ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ശേഷം, കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ അർജുനൻ, കുറച്ച് കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം, സമുദ്രം കാണാൻ യാത്ര തുടർന്നു.
സ കലിങ്ഗാനതിക്രമ്യ ദേശാനായതനാനി ച। ഹര്മ്യാണി രമണീയാനി പ്രേക്ഷണാണോ യയൌ പ്രഭുഃ
അർജുനൻ കലിംഗവും അതിലെ പ്രദേശങ്ങളും, പുണ്യസ്ഥലങ്ങളും കടന്ന്, മനോഹരമായ മഹലുകൾ കാണുമ്പോൾ മുന്നോട്ട് പോന്നു.
മഹേന്ദ്രപര്വതം ദൃഷ്ട്വാ താപസൈരുപശോഭിതമ്। `ഗോദാവര്യാം തതഃ സ്നാത്വാ താമതീത്യ മഹാബലഃ
അർജുനൻ, തപസ്സുകാരാൽ ഭാസ്വരമായ മഹേന്ദ്രപർവ്വതം കണ്ടു. അതിനുശേഷം, ഗോദാവരിയിൽ കുളിച്ച്, അതു കടന്ന് മുന്നോട്ട് പോയി.
കാവേരീം താം സമാസാദ്യ സങ്ഗമേ സാഗരസ്യ ച। സ്നാത്വാ സംപൂജ്യ ദേവാംശ്ച പിതൄംശ്ച മുനിഭിഃ സഹ
അർജുനൻ സമുദ്രത്തോടു ചേർന്ന കാവേരി നദിയിലെത്തിയപ്പോൾ, അവിടെ കുളിച്ച്, മുനിമാരോടൊപ്പം ദേവന്മാരെയും പിതാക്കളെയും ആരാധിച്ചു.
സമുദ്രതീരേണ ശനൈര്മണലൂരം ജഗാമ ഹ
അർജുനൻ സമുദ്രത്തോടൊപ്പം ശാന്തമായി നടന്ന് മണലൂർ നഗരത്തിലെത്തിച്ചു.
തത്ര സര്വാണി തീര്ഥാനി പുണ്യാന്യായതനാനി ച। അഭിഗമ്യ മഹാബാഹുരഭ്യഗച്ഛന്മഹീപതിമ്
അവിടെ എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും പുണ്യസ്ഥലങ്ങളും സന്ദർശിച്ച ശേഷം, ബലവാനായ അർജുനൻ രാജാവിനെ സമീപിച്ചു.
മണലൂരേശ്വരം രാജന്ധര്മജ്ഞം ചിത്രവാഹനമ്। തസ്യ ചിത്രാങ്ഗദാ നാമ ദുഹിതാ ചാരുദര്ശനാ
രാജാവേ, മണലൂരിന്റെ ഭരണാധികാരി ധർമ്മജ്ഞനായ ചിത്രവാഹനനായിരുന്നു. അവന്റെ മകൾ, സുന്ദരിയായ ചിത്രാംഗദയായിരുന്നു.
താം ദദര്ശ പുരേ തസ്മിന്വിചരന്തീം യദൃച്ഛയാ। ദൃഷ്ട്വാ ച താം വരാരോഹാം ചകമേ ചൈത്രവാഹനീമ്
ആ നഗരത്തിൽ അർജുനൻ അവളെ യാദൃശ്ചികമായി സഞ്ചരിക്കുന്നതും കണ്ടു. മനോഹരമായ കമരമുള്ള ആ യുവതിയെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൾയോടു മോഹം തോന്നി.
അഭിഗമ്യ ച രാജാനമവദത്സ്വം പ്രയോജനമ്। ദേഹി മേ ഖല്വിമാം രാജന്ക്ഷത്രിയായ മഹാത്മനേ
അർജുനൻ രാജാവിനെ സമീപിച്ച് തന്റെ ആഗ്രഹം പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, ഈ യുവതിയെ മഹാത്മാവായ ക്ഷത്രിയനു ദയവായി നൽകണം' എന്നു പറഞ്ഞു.
തച്ഛ്രുത്വാ ത്വബ്രവീദ്രാജാ കസ്യ പുത്രോഽസി നാമ കിമ്। ഉവാച തം പാണ്ഡവോഽഹം കുന്തീപുത്രോ ധനഞ്ജയഃ
അത് കേട്ട രാജാവ് ചോദിച്ചു: 'നീ ആരുടെ മകനാണ്? നിന്റെ പേര് എന്താണ്?' അർജുനൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ പാണ്ഡവൻ, കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ അർജുനൻ.'
തമുവാചാഥ രാജാ സ സാന്ത്വപൂര്വമിദം വചഃ। രാജാ പ്രഭഞ്ജനോ നാമ കുലേഽസ്മിന്സംബഭൂവ ഹ
അപ്പോൾ രാജാവ് സാന്ത്വനത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'ഈ വംശത്തിൽ പ്രഭഞ്ജനൻ എന്നൊരു രാജാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു.'
അപുത്രഃ പ്രസവേനാര്ഥീ തപസ്തേപേ സ ഉത്തമമ്। ഉഗ്രേണ തപസാ തേന ദേവദേവഃ പിനാകധൃക്
അവൻ മകനില്ലാതെ സന്താനാഗ്രഹത്തോടെ ഉഗ്രമായ തപസ്സു ചെയ്തു. ആ കഠിനമായ തപസ്സിനാൽ ദേവദേവനായ പിനാകധാരിയായ മഹാദേവൻ പ്രസന്നനായി.
ഈശ്വരസ്തോഷിതഃ പാര്ഥ ദേവദേവഃ ഉമാപതിഃ। സ തസ്മൈ ഭഘവാന്പ്രാദാദേകൈകം പ്രസവം കുലേ
പാർഥാ, ഉമയുടെ ഭർത്താവും ദേവന്മാരുടെ ദേവനും ആകുന്ന മഹേശ്വരൻ സന്തോഷത്തോടെ ഈ വംശത്തിലെ ഓരോരുത്തർക്കും ഒരൊറ്റ സന്താനമേ നൽകാമെന്ന് അനുഗ്രഹിച്ചു.
ഏകൈകഃ പ്രസവസ്തസ്മാദ്ഭവത്യസ്മിന്കുലേ സദാ। തേഷാം കുമാരാഃ സര്വേഷാം പൂര്വേഷാം മമ ജജ്ഞിരേ
അതുകൊണ്ട് ഈ കുടുംബത്തിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും ഓരോരുത്തർക്കും ഒരൊറ്റ മകനാണ് ജനിക്കുന്നത്. എന്റെ മുൻപത്തെ പിതാക്കന്മാരുടെ എല്ലാ പുത്രന്മാരും ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് ജനിച്ചത്.
ഏകാ ച മമ കന്യേയം കുലസ്യോത്പാദനീ ഭൃശമ്। പുത്രോ മമായമിതി മേ ഭാവനാ പുരുഷര്ഷഭ
എന്റെ ഈ ഒരു മകളാണ് ഈ വംശം തുടരാൻ ഏറ്റവും പ്രധാനമായത്. ഈ കുട്ടി എന്റെ മകനാണ് എന്നായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹം, പുരുഷശ്രേഷ്ഠ.
പുത്രികാഹേതുവിധിനാ സംജ്ഞിതാ ഭരതര്ഷഭ। തസ്മാദേകഃ സുതോ യോഽസ്യാം ജായതേ ഭാരത ത്വയാ
പുത്രികാ എന്ന ആചാരപ്രകാരം, ഭാരതശ്രേഷ്ഠാ, അവളിൽ നിന്നു ജനിക്കുന്ന ഒരൊറ്റ മകനാണ് നിന്റെ പുത്രനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.
ഏതച്ഛുല്കം ഭവത്വസ്യാഃ കുലകൃജ്ജായതാമിഹ। ഏതേന സമയേനേമാം പ്രതിഗൃഹ്ണീഷ്വ പാണ്ഡവ
ഇവളെ വിവാഹം ചെയ്യുന്നതിന് ഇതാണ് നിബന്ധന: ഈ വംശത്തിൽ ജനിക്കുന്ന മകനാണ് കുടുംബം തുടരേണ്ടത്. ഈ വ്യവസ്ഥയിൽ അവളെ നീ സ്വീകരിക്കണം, പാണ്ഡവാ.
സ തഥേതി പ്രതിജ്ഞായ താം കന്യാം പ്രതിഗൃഹ്യ ച। `മാസേ ത്രയോദശേ പാര്ഥഃ കൃത്വാ വൈവാഹികീം ക്രിയാമ്।' ഉവാസ നഗരേ തസ്മിന്മാസാംസ്ത്രീന്സ തയാ സഹ
അവൻ 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു സമ്മതിച്ച്, ആ പെൺകുട്ടിയെ സ്വീകരിച്ചു. പതിമൂന്നാം മാസത്തിൽ വിവാഹ ചടങ്ങുകൾ നടത്തി, ആ നഗരത്തിൽ അവളോടൊപ്പം മൂന്നു മാസം താമസിച്ചു.
തതഃ സമുദ്രേ തീര്ഥാനി ദക്ഷിമേ ഭരതര്ഷഭഃ। അഭ്യഗച്ഛത്സുപുണ്യാനി സോഭിതാനി തപസ്വിഭിഃ
അതിനുശേഷം, ഭാരതശ്രേഷ്ഠൻ ദക്ഷിണ ദിക്കിലുള്ള സമുദ്ര തീരത്തെ വിശുദ്ധതീർത്ഥങ്ങൾ, തപസ്സുകാരാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട അത്യന്തം പുണ്യമായ സ്ഥലങ്ങൾ, സന്ദർശിച്ചു.
വര്ജയന്തി സ്മ തീര്താനി തത്ര പഞ്ച സമ താപസാഃ। അവകീര്ണാനി യാന്യാസന്പുരസ്താത്തു തപസ്വിഭിഃ
അവിടെ അഞ്ചു തപസ്സുകാർ മുൻപ് മറ്റുതപസ്സുകാർ അശുദ്ധമാക്കിയ ചില തീർത്ഥങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി പോകാറുണ്ടായിരുന്നു.
അഗസ്ത്യതീര്ഥം സൌഭദ്രം പൌലോമം ച സുപാവനമ്। കാരന്ധമം പ്രസന്നം ച മഹമേധഫലം ച തത്
അഗസ്ത്യ തീർത്ഥം, സൗഭദ്രം, അത്യന്തം വിശുദ്ധമായ പോളോമം, ശാന്തമായ കാരന്ധമം, മഹാന്യാഗഫലം നൽകുന്ന ഒരു തീർത്ഥം എന്നിവയൊക്കെയും അവൻ കണ്ടു.
ഭാരദ്വാജസ്യ തീര്ഥം തു പാപപ്രശമനം മഹത്। ഏതാനി പഞ്ച തീര്ഥാനി ദദര്ശ കുരുസത്തമഃ
പാപം നീക്കുന്ന മഹത്തായ ഭാരദ്വാജതീർത്ഥവും അവൻ കണ്ടു. ഈ അഞ്ചു തീർത്ഥങ്ങളാണ് കുരുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠൻ അവിടെ കണ്ടത്.
വിവിക്താന്യുപലക്ഷ്യാഥ താനി തീര്ഥാനി പാണ്ഡവഃ। ദൃഷ്ട്വാ ച വര്ജ്യമാനാനി മുനിഭിര്ധര്മബുദ്ധിഭിഃ
അവിടെയുള്ള തീർത്ഥങ്ങൾ ശൂന്യമായിരിക്കുന്നു എന്ന് ശ്രദ്ധിച്ച പാണ്ഡവൻ, ധർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള മുനികൾ അവയെ ഒഴിവാക്കുന്നതും കണ്ടു.
തപസ്വിനസ്തതോഽപൃച്ഛത്പ്രാഞ്ജലിഃ കുരുനന്ദനഃ। തീര്ഥാനീമാനി വര്ജ്യന്തേ കിമര്ഥം ബ്രഹ്മവാദിഭിഃ
തുടർന്ന്, കുരുനന്ദനൻ കൈകൂപ്പി ആ തപസ്സുകാരോടു വിനയപൂർവ്വം ചോദിച്ചു: 'ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ ഈ തീർത്ഥങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?'
ഗ്രാഹാഃ പഞ്ച വസന്ത്യേഷു ഹരന്തി ച തപോധനാന്। തത ഏതാനി വര്ജ്യന്തേ തീര്ഥാനി കുരുനന്ദന
'അവിടെ അഞ്ചു മുത്തലയുകൾ താമസിക്കുന്നു. അവ തപസ്സിൽ സമ്പന്നരായ മുനികളെ പിടിച്ചുകൊള്ളുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്, കുരുനന്ദനാ, ഈ തീർത്ഥങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒഴിവാക്കുന്നത്.'
തേഷാം ശ്രുത്വാ മഹാബാഹുര്വാര്യമാണസ്തപോധനൈഃ। ജഗാമ താനി തീര്ഥാനി ദ്രഷ്ടും പുരുഷസത്തമഃ
ഇത് കേട്ടശേഷം, തപസ്സുകാരാൽ തടയപ്പെട്ടിട്ടും, ബലവാനായ പുരുഷശ്രേഷ്ഠൻ ആ തീർത്ഥങ്ങൾ കാണാൻ പോയി.
തതഃ സൌഭദ്രമാസാദ്യ മഹര്ഷേസ്തീര്ഥമുത്തമമ്। വിഗാഹ്യ സഹസാ ശൂരഃ സ്നാനം ചക്രേ പരന്തപഃ
പിന്നീട്, മഹർഷിയുടെ ഉത്തമമായ സൗഭദ്രതീർത്ഥം എത്തി, ധൈര്യശാലിയായ അവൻ ഉടൻ തന്നെ വെള്ളത്തിൽ കയറി സ്നാനം ചെയ്തു.
അഥ തം പുരുഷവ്യാഘ്രമന്തര്ജലചരോ മഹാന്। ജഗ്രാഹ ചരണേ ഗ്രാഹഃ കുന്തീപുത്രം ധനഞ്ജയമ്
അപ്പോൾ, വെള്ളത്തിൽ താമസിക്കുന്ന വലിയൊരു മുത്തല, പുരുഷസിംഹനായ കുന്തീപുത്രൻ ധനഞ്ജയന്റെ കാലിൽ പിടിച്ചു.
സ തമാദായ കൌന്തേയോ വിസ്ഫുരന്തം ജലേചരമ്। ഉദതിഷ്ഠന്മഹാബാഹുര്ബലേന ബലിനാം വരഃ
അത് പിടിച്ചു, വെള്ളത്തിൽ കുലുങ്ങുന്ന ആ ജലജീവിയെ കുന്തീപുത്രൻ, ശക്തനായവനും ബലവാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമായവനും, തന്റെ ബലപ്രയാസത്തോടെ ഉയർത്തി.
ഉത്കൃഷ്ട ഏവ ഗ്രാഹസ്തു സോഽര്ജുനേന യശസ്വിനാ। ബഭൂവ നാരീ കല്യാണീ സര്വാഭരണഭൂഷഇതാ
യശസ്സുള്ള അർജുനൻ അതിനെ പുറത്തേക്ക് വലിച്ചപ്പോൾ, ആ മുത്തല ഉടൻ തന്നെ എല്ലാ ആഭരണങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മനോഹരിയായ സ്ത്രീയായി മാറി.