യഥാ വോ നാത്ര ഭേദഃ സ്യാത്സര്വേഷാം ദ്രൌപദീകൃതേ। തഥാ കുരുത ഭദ്രം വോ മമ ചേത്പ്രിയമിച്ഛഥ
ദ്രൗപദിയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്കിടയിൽ ഭേദം വരരുത്; നിങ്ങൾക്ക് എനിക്ക് ഇഷ്ടം ഉണ്ടെങ്കിൽ അങ്ങനെ തന്നെ പ്രവർത്തിക്കണം.
ഏവമുക്താ മഹാത്മാനോ നാരദേന മഹര്ഷിണാ। സമയം ചക്രിരേ രാജംസ്തേഽന്യോന്യവശമാഗതാഃ। സമക്ഷം തസ്യ ദേവര്ഷേര്നാരദസ്യാമിതൌജസഃ
നാരദൻ മഹർഷി ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ, മഹാത്മാക്കളായ അവർ പരസ്പരം സമ്മതിച്ച്, നാരദൻ ദേവർഷിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഒരു ഉടമ്പടി ഉണ്ടാക്കി.
ഏകൈകസ്യ ഗൃഹേ കൃഷ്ണാ വസേദ്വര്ഷമകല്മഷാ' ദ്രൌപദ്യാ നഃ സഹാസീനാനന്യോന്യം യോഽഭിദര്ശയേത്। സ നോ ദ്വാദശ മാസാനി ബ്രഹ്മചാരീ വനേ വസേത്
കൃഷ്ണാ, അകൃത്യങ്ങളില്ലാതെ ഓരോരുത്തരുടെയും വീട്ടിൽ ഒരു വർഷം വീതം താമസിക്കണം; ദ്രൗപദിയോടൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരുത്തനെ കാണുന്നവൻ പന്ത്രണ്ടു മാസം വനംവെച്ച് ബ്രഹ്മചാരിയായി കഴിയണം.
കൃതേ തു സമയേ തസ്മിന്പാണ്ഡവൈര്ധര്മചാരിഭിഃ। നാരദോഽപ്യഗമത്പ്രീത ഇഷ്ടം ദേശം മഹാമുനിഃ
ധർമ്മപരനായ പാണ്ഡവർ ആ ഉടമ്പടി ചെയ്തപ്പോൾ, മഹാമുനിയായ നാരദൻ സന്തോഷത്തോടെ തനിക്കിഷ്ടമായ സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
ഏവം തൈഃ സമയഃ പൂര്വം കൃതോ നാരദചോദിതൈഃ। ന ചാഭിദ്യന്ത തേ സര്വേ തദാന്യോന്യേന ഭാരത
ഇങ്ങനെ നാരദന്റെ പ്രേരണയിൽ അവർ മുൻകൂട്ടി ആ ഉടമ്പടി ചെയ്തു; അപ്പോൾ ആരും അതു ലംഘിച്ചില്ല, ഭാരത.
അഭ്യനന്ദന്ത തേ സര്വേ തദാന്യോന്യം ച പാണ്ഡവാഃ। ഏതദ്വിസ്തരശഃ സര്വമാഖ്യാതം തേ നരാധിപ
അപ്പോൾ പാണ്ഡവർ എല്ലാവരും പരസ്പരം സന്തോഷിച്ചു; രാജാവേ, ഇതെല്ലാം വിശദമായി നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
കാലേ ച തസ്മിന്സംപന്നേ യഥാവജ്ജനമേജയ
അങ്ങനെ ആ കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ജനമേജയ—
ഏവം തേ സമയം കൃത്വാ ന്യവസംസ്തത്ര പാണ്ഡവാഃ। വശേ ശസ്ത്രപ്രതാപേന കുര്വന്തോഽന്യാന്മഹീക്ഷിതഃ
ഇങ്ങനെ ആ ഉടമ്പടി ചെയ്ത് പാണ്ഡവർ അവിടെ താമസിച്ചു; ആയുധശക്തിയാൽ മറ്റു രാജാക്കന്മാരെ കീഴടക്കി.
തേഷാം മനുജസിംഹാനാം പഞ്ചാനാമമിതൌജസാമ്। ബഭൂവ കൃഷ്ണാ സര്വേഷാം പാര്ഥാനാം വശവര്തിനീ
അപരിമിതമായ ശക്തിയുള്ള ആഞ്ചു മനുഷ്യസിംഹന്മാരിൽ കൃഷ്ണാ എല്ലാവർക്കും വിധേയയായി.
തേ തയാ തൈശ്ച സാ വീരൈഃ പതിഭിഃ സഹ പഞ്ചഭിഃ। ബഭൂവ പരമപ്രീതാ നാഗൈരിവ സരസ്വതീ
അവൾ ആഞ്ചു വീരഭർത്താക്കന്മാരോടൊപ്പം പരമസന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു, സരസ്വതി പാമ്പുകളെപ്പോലെ.
വര്തമാനേഷു ധര്മേണ പാണ്ഡവേഷു മഹാത്മസു। വ്യവര്ധന്കുരവഃ സര്വേ ഹീനദോഷാഃ സുഖാന്വിതാഃ
മഹാത്മാക്കളായ പാണ്ഡവർ ധർമ്മപാലനത്തിൽ കഴിയുമ്പോൾ, കുരുക്കൾ എല്ലാവരും ദോഷമില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ വളർന്നു.
അഥ ദീര്ഘേണ കാലേന ബ്രാഹ്മണസ്യ വിശാംപതേ। കസ്യചിത്തസ്കരാ ജഹ്രുഃ കേചിദ്ഗാ നൃപസത്തമ
പിന്നീട് ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, രാജാവേ, ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ പശുക്കളെ ചില കള്ളന്മാർ മോഷ്ടിച്ചു.
ഹ്രിയമാണേ ധനേ തസ്മിന്ബ്രാഹ്മണഃ ക്രോധമൂര്ച്ഛിതഃ। ആഗമ്യ ഖാണ്ഡവപ്രസ്ഥമുദക്രോശത്സ പാണ്ഡവാന്
അവന്റെ സമ്പത്ത് കവർച്ച ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ ഖാണ്ഡവപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് വന്ന് പാണ്ഡവന്മാരെ വിളിച്ചു കരഞ്ഞു.
ഹ്രിയതേ ഗോധനം ക്ഷുദ്രൈര്നൃശംസൈരകൃതാത്മഭിഃ। പ്രസഹ്യ ചാസ്മദ്വിഷയാദഭ്യധാവത പാണ്ഡവാഃ
നമ്മുടെ പശുക്കളെ ദുഷ്ടരും ക്രൂരരും ധർമ്മമില്ലാത്തവരും കവർന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്; പാണ്ഡവന്മാർ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ നിന്ന് ബലമായി പുറത്ത് പോയിരിക്കുന്നു.
ബ്രാഹ്മണസ്യ പ്രശാന്തസ്യ ഹവിര്ധ്വാങ്ക്ഷൈഃ പ്രലുപ്യതേ। ശാര്ദൂലസ്യ ഗുഹാം ശൂന്യാം നീചഃ ക്രോഷ്ടാഭിമര്ദതി
ശാന്തനായ ബ്രാഹ്മണന്റെ ഹോമസാമഗ്രികൾ കള്ളന്മാർ നശിപ്പിക്കുന്നു; അതുപോലെ ഒരു ചീത്ത നായ്ക്കളി ശൂന്യമായ കടുവയുടെ ഗുഹ തകർക്കുന്നു.
അരക്ഷിതാരം രാജാനം ബലിഷദ്ഭാഗഹാരിണമ്। തമാഹുഃ സര്വലോകസ്യ സമഗ്രം പാപചാരിണമ്
രക്ഷിക്കാത്ത രാജാവും ഭാരം വാങ്ങി കടമ പാലിക്കാത്തവനും എല്ലാവരും പൂർണ്ണമായ ദുഷ്ടനെന്ന് ലോകം വിളിക്കും.
ബ്രാഹ്മണസ്വേ ഹൃതേ ചോരൈര്ധര്മാര്ഥേ ച വിലോപിതേ। രോരൂയമാണേ ച മയി ക്രിയതാം ഹസ്തധാരണാ
ബ്രാഹ്മണന്റെ സമ്പത്ത് കള്ളന്മാർ കവർന്നപ്പോൾ, ധർമ്മം ഇല്ലാതായപ്പോൾ, ഞാൻ കരയുമ്പോൾ, ആരെങ്കിലും ആയുധം എടുക്കണം.
രോരൂയമാണസ്യാഭ്യാശേ ഭൃശം വിപ്രസ്യ പാണ്ഡവഃ। താനി വാക്യാനി ശുശ്രാവ കുന്തീപുത്രോ ധനഞ്ജയഃ
കരയുന്ന ബ്രാഹ്മണന്റെ അടുത്ത് പാണ്ഡവൻ കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ ധനഞ്ജയൻ ആ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
ശ്രുത്വൈവ ച മഹാബാഹുര്മാ ഭൈരിത്യാഹ തം ദ്വിജമ്। ആയുധാനി ച യത്രാസന്പാണ്ഡവാനാം മഹാത്മനാം
അത് കേട്ട ഉടൻ ശക്തനായവൻ ബ്രാഹ്മണനോട് 'ഭയപ്പെടേണ്ട' എന്ന് പറഞ്ഞു; മഹാത്മാക്കളായ പാണ്ഡവന്മാരുടെ ആയുധങ്ങൾ എവിടെയുണ്ടെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞു.
കൃഷ്ണയാ സഹ തത്രാസ്തേ ധര്മരാജോ യുധിഷ്ഠിരഃ। സംപ്രവേശായ ചാശക്തോ ഗമനായ ച പാണ്ഡവഃ
അവിടെ കൃഷ്ണയോടൊപ്പം ധർമ്മരാജാവായ യുദിഷ്ഠിരനും ഉണ്ടായിരുന്നു; പക്ഷേ പാണ്ഡവൻ അകത്തേക്ക് കടക്കാനും പുറത്തേക്ക് പോകാനും കഴിയാതെ നിന്നു.
തസ്യ ചാര്തസ്യ തൈര്വാക്യൈശ്ചോദ്യമാനഃ പുനഃപുനഃ। ആക്രന്ദേ തത്ര കൌന്തേയശ്ചിന്തയാമാസ ദുഃഖിതഃ
ആ ദു:ഖിത ബ്രാഹ്മണന്റെ വാക്കുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും കേട്ട്, കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ ആ നിലവിളികളിൽ ദു:ഖത്തോടെ ആലോചിച്ചു.
ഹ്രിയമാണേ ധനേ തസ്മിന്ബ്രാഹ്മണസ്യ തപസ്വിനഃ। അശ്രുപ്രമാര്ജനം തസ്യ കര്തവ്യമിതി നിശ്ചയഃ
തപസ്സുകാരനായ ബ്രാഹ്മണന്റെ സമ്പത്ത് കവർച്ച ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണീർ തുടയ്ക്കേണ്ടത് തന്റെ കടമയാണെന്ന് അവൻ ഉറപ്പാക്കി.
ഉപര്രേക്ഷണജോഽധര്മഃ സുമഹാന്സ്യാന്മഹീപതേഃ। യദ്യസ്യ രുദതോ ദ്വാരി ന കരോമ്യദ്യ രക്ഷണമ്
ഇന്ന് കരയുന്ന ഒരാളുടെ വാതിലിൽ ഞാൻ രക്ഷ നൽകാതെ ഇരുന്നതിൽ രാജാവിന് വലിയ അധർമ്മം ഉണ്ടാകും.
അനാസ്തിക്യം ച സര്വേഷാമസ്മാകമപി രക്ഷണേ। പ്രതിതിഷ്ഠേത ലോകേഽസ്മിന്നധര്മശ്ചൈവ നോ ഭവേത്
നാം രക്ഷ നൽകാതെ ഇരുന്നാൽ, എല്ലാവരിലും വിശ്വാസം ഇല്ലാതാവും; ഈ ലോകത്ത് അധർമ്മം വളരും.
അനാപൃച്ഛയ തു രാജാനം ഗതേ മയി ന സംശയഃ। അജാതശത്രോര്നൃപതേര്മയി ചൈവാനൃതം ഭവേത്
രാജാവിനോട് അനുവാദം ചോദിക്കാതെ ഞാൻ പോയാൽ, അജാതശത്രുവിനും എനിക്കും കള്ളം ചൊല്ലിയെന്ന അപവാദം വരും.
അനുപ്രവേശേ രാജ്ഞസ്തു വനവാസോ ഭവേന്മമ। സര്വമന്യത്പരിഹൃതം ധര്ഷണാത്തു മഹീപതേഃ
രാജാവിന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ അകത്തേക്ക് കടന്നാൽ എനിക്ക് വനവാസം വേണം; മറ്റൊന്നും ഒഴിവാക്കാമെങ്കിലും രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ ലംഘിക്കരുത്.
അധര്മോ വൈ മഹാനസ്തു വനേ വാ മരണം മമ। ശരീരസ്യ വിനാശേന ധര്മ ഏവ വിശിഷ്യതേ
അങ്ങനെ ചെയ്താൽ വലിയ അധർമ്മം സംഭവിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് വനത്തിൽ മരണം വരാം; എങ്കിലും ശരീരം നശിച്ചാലും ധർമ്മം ഏറ്റവും പ്രധാനമാണ്.
ഏവം വിനിശ്ചിത്യ തതഃ കുന്തീപുത്രോ ധനഞ്ജയഃ। അനുപ്രവിശ്യ രാജാനമാപൃച്ഛയ ച വിശാംപതേ
ഇങ്ങനെ ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷം, കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ ധനഞ്ജയൻ അകത്തു കടന്ന് ജനങ്ങളുടെ രാജാവിനോട് അനുവാദം ചോദിച്ചു.
മുഖമാച്ഛാദ്യ നിബിഡമുത്തരീയേണ വാസസാ। അഗ്രജം ചാര്ജുനോ ഗേഹാദഭിവാദ്യാശു നിഃസൃതഃ
മുഖം വസ്ത്രത്തിൽ മൂടി, അർജുനൻ തന്റെ മൂത്ത സഹോദരനോട് നമസ്കരിച്ച് വേഗത്തിൽ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി.
ധനുരാദായ സംഹൃഷ്ടോ ബ്രാഹ്മണം പ്രത്യഭാഷത। ബ്രാഹ്മണാ ഗമ്യതാം ശീഘ്രം യാവത്പരധനൈര്ഷിണഃ
വില്ലെടുത്ത് സന്തോഷത്തോടെ, അർജുനൻ ബ്രാഹ്മണനോട് പറഞ്ഞു: 'ബ്രാഹ്മണനേ, കള്ളന്മാർ ഇപ്പോഴും നിന്റെ സമ്പത്ത് കൈവശം വച്ചിരിക്കുമ്പോൾ നാം വേഗത്തിൽ പോകാം.'