നാപരാധ്യാമി തേ കിംചിദഹമദ്യ തപോധന। സംരമ്ഭാച്ച കിമര്ഥം മാമഭിഹംസി രുഷാന്വിതഃ
തപസ്സിന്റെ ധനമായോ, ഞാൻ ഇന്നലെക്കും നിനക്കൊന്നും തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ല. എങ്കിൽ, നീ ഇത്ര കോപത്തോടെ എന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
മമ പ്രാണസമാ ഭാര്യാ ദഷ്ടാസീദ്ഭുജഗേന ഹ। തത്ര മേ സമയോ ഘോര ആത്മനോരഗ വൈ കൃതഃ
എന്റെ പ്രാണനിലവരെയുള്ള ഭാര്യയെ ഒരു പാമ്പ് കടിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പാമ്പിനോടായി ഭയങ്കരമായ ഒരു പ്രതിജ്ഞ എടുത്തത്.
ഭുജംഗം വൈ സദാ ഹന്യാം യം യം പശ്യേയമിത്യുത। തതോഽഹം ത്വാം ജിഘാംസാമി ജീവിതേനാദ്യ മോക്ഷ്യസേ
എനിക്ക് കാണുന്ന ഓരോ പാമ്പിനെയും ഞാൻ കൊല്ലണമെന്ന് ഞാൻ പ്രതിജ്ഞയെടുത്തു. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇന്ന് നീ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടും.
അന്യേ തേ ഭുജഗാ ബ്രഹ്മന്യേ ദശ്തീഹ മാനവാന്। ഡുണ്ഡുഭാനഹിഗന്ധേന ന ത്വം ഹിംസിതുമര്ഹസി
മറ്റു പാമ്പുകൾ ഇവിടം മനുഷ്യരെ കടിച്ചിട്ടുണ്ട്, ḍുṇḍുഭനേ. പക്ഷേ, നീ ḍുṇḍുഭയുടെ ഗന്ധമുള്ളവനാണ്, നിന്നെ ഹാനിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല.
ഏകാനര്ഥാന്പൃഥഗ്ധര്മാനേകദുഃഖാന്പൃഥക്സുഖാന്। ഡുണ്ഡുഭാന്ധര്മവിദ്ഭൂത്വാ ന ത്വം ഹിംസിതുമര്ഹസി
ഒരുപാട് ദു:ഖങ്ങളും, വ്യത്യസ്തമായ ധർമ്മങ്ങളും, പലവിധ സുഖങ്ങളും, ദു:ഖങ്ങളും ഉണ്ട്. ḍുṇḍുഭനേ, നീ ധർമ്മം അറിയുന്നവനാണ്, നിന്നെ ഹാനിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല.
ഇതി ശ്രുത്വാ വചസ്തസ്യ ഡുണ്ഡുഭസ്യ രുരുസ്തദാ। നാവധീദ്ഭയസംവിഗ്നമൃഷിം മത്ത്വാഽഥ ഡുണ്ഡുഭമ്
അങ്ങനെ ḍുṇḍുഭന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രുരു, അവൻ ഒരു മഹർഷിയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ഭയത്തോടെ ഇരുന്നിട്ടും അവനെ കൊല്ലാതെ വിട്ടു.
ഉവാച ചൈനം ഭഗവാന്രുരുഃ സംശമയന്നിവ। കേന ത്വം ഭുജഗ ബ്രൂഹി കോഽസീമാം വിക്രിയാം ഗതഃ
ഭഗവാൻ രുരു അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻപോലെ പറഞ്ഞു: പാമ്പേ, നീ ഈ നിലയിലേക്കെത്താൻ കാരണമെന്താണ്? നീ ആരാണ് എന്നും പറയൂ.
അഹം പുരാ രുരോ നാമ്നാ ഋഷിരാസം സഹസ്രപാത്। സോഽഹം ശാപേന വിപ്രസ്യ ഭുജഗത്വമുപാഗതഃ
ഞാൻ മുമ്പ് രുരു എന്ന പേരിൽ ആയിരം കാലുള്ള ഒരു ഋഷിയായിരുന്നു. ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ ശാപം മൂലം ഞാൻ പാമ്പായി മാറി.
കിമര്ഥം ശപ്തവാന്കുദ്ധോ ദ്വിജസ്ത്വാം ഭുജഗോത്തമ। കിയന്തം ചൈവ കാലം തേ വപുരേതദ്ഭവിഷ്യസി
പാമ്പുകളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവാ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ കോപത്തോടെ നിന്നെ എന്തിനാണ് ശപിച്ചത്? നീ എത്രകാലം ഈ രൂപത്തിൽ തുടരും?
സഖാ ബഭൂവ മേ പൂര്വം ഖഗമോ നാമ വൈ ദ്വിജഃ। ഭൃശം സംശിതവാക്താത തപോബലസമന്വിതഃ
മുൻകാലത്ത് ഖഗമൻ എന്നൊരു ബ്രാഹ്മണൻ എന്റെ സുഹൃത്ത് ആയിരുന്നു. അവൻ വാക്കിൽ കർശനനും തപസ്സിൽ ഉറച്ചവനും ആയിരുന്നു.
സ മയാ ക്രീഡതാ ബാല്യേ കൃത്വാ താര്ണം ഭുജംഗമമ്। അഗ്നിഹോത്രേ പ്രസക്തസ്തു ഭീഷിതഃ പ്രമുമോഹ വൈ
കുട്ടിക്കാലത്ത് ഞാൻ കളിക്കുമ്പോൾ പുല്ലുകൊണ്ട് ഒരു പാമ്പ് ഉണ്ടാക്കി. അപ്പോൾ അഗ്നിഹോത്രത്തിൽ ലയിച്ചിരുന്ന അവൻ ഭയപ്പെട്ടു ബോധംകേടായി.
ലബ്ധ്വാ സ ച പുനഃ സംജ്ഞാം മാമുവാച തപോധനഃ। നര്ദഹന്നിവ കോപേന സത്യവാക്സംശിതവ്രതഃ
ബോധം തിരിച്ചുവന്ന ശേഷം ആ തപസ്സുകാരൻ, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവനും സത്യവാനുമായവൻ, കോപത്തോടെ എന്നോട് പറഞ്ഞു.
യഥാവീര്യസ്ത്വയാ സര്പഃ കൃതോഽയം മദ്ബിഭീഷയാ। തഥാവീര്യോ ഭുജംഗസ്ത്വം മമ ശാപാദ്ഭവിഷ്യസി
നീ എന്നെ ഭയപ്പെടുത്താൻ പാമ്പിനെ ഉണ്ടാക്കിയതുപോലെ, അതുപോലെയേ നീയും എന്റെ ശാപം മൂലം സമാനശക്തിയുള്ള ഒരു പാമ്പാവും.
തസ്യാഹം തപസോ വീര്യം ജാനന്നാസം തപോധന। ഭൃശമുദ്വിഗ്നഹൃദയസ്തമവോചമഹം തദാ
അവന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തി അറിയാമായിരുന്ന ഞാൻ, ഹൃദയം നിറഞ്ഞു ഭയപ്പെട്ട് അവനോട് അപ്പോൾ പറഞ്ഞു.
പ്രണതഃ സംഭ്രമാച്ചൈവ പ്രാഞ്ജലിഃ പുരതഃ സ്ഥിതഃ। സഖേതി ഹസതേദം തേ നര്മാര്ഥം വൈ കൃതം മയാ
ഉളുപ്പില്ലാതെ ഞാൻ കൈകൂപ്പി അവന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നു: 'സുഹൃത്തേ, ഇത് ഞാൻ തമാശയ്ക്കായി മാത്രം ചെയ്തതാണ്' എന്നു പറഞ്ഞു.
ക്ഷന്തുമര്ഹസി മേ ബ്രഹ്മഞ്ശാപോഽയം വിനിവര്ത്യതാമ്। സോഽഥ മാമബ്രവീദ്ദൃഷ്ട്വാ ഭൃശമുദ്വിഗ്നചേതസമ്
ബ്രാഹ്മണാ, നീ എന്നെ ക്ഷമിക്കണം; ഈ ശാപം പിൻവലിക്കണം എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, എനിക്ക് വലിയ ദുഃഖം കാണുമ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു.
മുഹുരുഷ്ണം വിനിഃശ്വസ്യ സുസംഭ്രാന്തസ്തപോധനഃ। നാനൃതം വൈ മയാ പ്രോക്തം ഭവിതേദം കഥംചന
ആ തപസ്സുകാരൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ചൂടോടെ ശ്വാസം വിട്ട്, വലിയ ഉളുപ്പോടെ പറഞ്ഞു: ഞാൻ കള്ളം പറഞ്ഞിട്ടില്ല; ഇത് തീർച്ചയായും സംഭവിക്കും.
യത്തു വക്ഷ്യാമി തേ വാക്യം ശൃണു തന്മേ തപോധന। ശ്രുത്വാ ച ഹൃദി തേ വാക്യമിദമസ്തു സദാഽനഘ
എന്നാൽ ഞാൻ പറയുന്ന വാക്കുകൾ നീ കേൾക്കണം, തപസ്സുകാരാ. ഈ വാക്കുകൾ എന്നും നിന്റെ മനസ്സിൽ നിലനില്ക്കട്ടെ, പാപരഹിതനേ.
ഉത്പത്സ്യതി രുരുര്നാമ പ്രമതേരാത്മജഃ ശുചിഃ। തം ദൃഷ്ട്വാ ശാപമോക്ഷസ്തേ ഭവിതാ നചിരാദിവ। `ഏവമുക്തസ്തു തേനാഹമുരഗത്വമവാപ്തവാന്
പ്രമതിയുടെ പുത്രനായ രുരു എന്നൊരു വിശുദ്ധൻ ജനിക്കും; അവനെ കണ്ടാൽ നിന്റെ ശാപം ഉടൻ തന്നെ അവസാനിക്കും. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഞാൻ പാമ്പാവുകയായിരുന്നു.
സ ത്വം രുരുരിതി ഖ്യാതഃ പ്രമതേരാത്മജോഽപി ച। സ്വരൂപം പ്രതിപദ്യാഹമദ്യ വക്ഷ്യാമി തേ ഹിതമ്
നീ പ്രമതിയുടെ പുത്രനായ രുരു എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനാണ്. ഇന്ന് ഞാൻ എന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം തിരിച്ചുകിട്ടി, നിന്റെ ഭാവിക്ക് ഉപകാരമായത് പറയും.
സ ഡൌണ്ഡുഭം പരിത്യജ്യ രൂപം വിപ്രര്ഷഭസ്തദാ। സ്വരൂപം ഭാസ്വരം ഭൂയഃ പ്രതിപേദേ മഹായശാഃ
അപ്പോൾ ദൗണ്ടുഭ എന്ന രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, ആ മഹാശയൻ ബ്രാഹ്മണർഷി തന്റെ പ്രകാശമുള്ള യഥാർത്ഥ രൂപം വീണ്ടും നേടി.
ഇദം ചോവാച വചനം രുരുമപ്രതിമൌജസമ്। അഹിംസാ പരമോ ധര്മഃ സര്വപ്രാണഭൃതാം വര
അവൻ അപരിമിതമായ ശക്തിയുള്ള രുരുവിനോട് പറഞ്ഞു: എല്ലാ ജീവികൾക്കും അഹിംസയാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ധർമ്മം.
തസ്മാത്പ്രാണഭൃതഃ സര്വാന്ന ഹിംസ്യാദ്ബ്രാഹ്മണഃ ക്വചിത്। ബ്രാഹ്മണഃ സൌമ്യ ഏവേഹ ഭവതീതി പരാ ശ്രുതിഃ
അതിനാൽ, ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ഒരിക്കലും ജീവികളെ ഹാനിക്കരുത്. ബ്രാഹ്മണൻ സ്നേഹപൂർവ്വകനാണെന്നതാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ഉപദേശം.
വേദവേദാങ്ഗവിന്നാമ സര്വഭൂതാഭയപ്രദഃ। അഹിംസാ സത്യവചനം ക്ഷമാ ചേതി വിനിശ്ചിതമ്
വേദവും അതിന്റെ ശാഖകളും അറിയുന്നവൻ എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഭയരഹിതത്വം നൽകുന്നവനാണ്; അഹിംസ, സത്യവാക്ക്, ക്ഷമ — ഇതാണ് അവന്റെ സവിശേഷതകൾ.
ബ്രാഹ്മണസ്യ പരോ ധര്മോ വേദാനാം ധാരണാപി ച। ക്ഷത്രിയസ്യ ഹി യോ ധര്മഃ സ നേഹേഷ്യേത വൈ തവ
ബ്രാഹ്മണന്റെ പ്രധാന കര്ത്തവ്യം വേദങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കലാണ്; പക്ഷേ, ക്ഷത്രിയന്റെ കര്ത്തവ്യം അതുപോലെയല്ല.
ദണ്ഡധാരണമുഗ്രത്വം പ്രജാനാം പരിപാലനമ്। തദിദം ക്ഷത്രിയസ്യാസീത്കര്മ വൈ ശൃണു മേ രുരോ
അധികാരത്തിന്റെ ചുവടുപിടിച്ച് കഠിനതയും ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതും ക്ഷത്രിയന്റെ കര്മ്മങ്ങളാണ്. രുരു, നീ എന്റെ വാക്കുകള് ശ്രദ്ധിക്കണം.
ജനമേജയസ്യ യജ്ഞേഽസ്മിന്സര്പാണാം ഹിംസനം പുരാ। പരിത്രാണം ച ഭീതാനാം സര്പാണാം ബ്രാഹ്മണാദപി
ജനമേജയന്റെ യാഗത്തില് ഒരിക്കല് പാമ്പുകള് നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതും, ഭയപ്പെട്ട പാമ്പുകളെ ഒരു ബ്രാഹ്മണന് രക്ഷിച്ചതും ഉണ്ടായിരുന്നു.
തപോവീര്യബലോപേതാദ്വേദവേദാങ്ഗപാരഗാത്। ആസ്തീകാദ്ദ്വിജമുഖ്യാദ്വൈ സര്പസത്രേ ദ്വിജോത്തമ
തപസ്സും വീര്യവും ബലവും ഉള്ളവനും വേദങ്ങളിലും അതിന്റെ ശാഖകളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവനുമായ ആസ്തീകന്, ബ്രാഹ്മണന്മാരില് ശ്രേഷ്ഠനായവന്, പാമ്പ് യാഗത്തില് രക്ഷ നല്കി.
കഥം ഹിംസിതവാന്സര്പാന്സ രാജാ ജനമേജയഃ। സര്പാ വാ ഹിംസിതാസ്തത്ര കിമര്ഥം ദ്വിജസത്തമ
രാജാവ് ജനമേജയന് എങ്ങനെ പാമ്പുകളെ ഹാനിച്ചുവെന്ന്, അവിടെ പാമ്പുകള് എന്തുകൊണ്ട് നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് പറയൂ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ.
കിമര്ഥം മോക്ഷിതാശ്ചൈവ പന്നഗാസ്തേന ധീമതാ। ആസ്തീകേന ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ ശ്രോതുമിച്ഛാമ്യശേഷതഃ
ധീരനായ ആസ്തീകന് എന്തുകൊണ്ട് പാമ്പുകളെ മോചിപ്പിച്ചുവെന്ന് ഞാന് മുഴുവന് വിശദമായി അറിയാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ.