ന തു ധര്മസ്യ സൂക്ഷ്മത്വാദ്ഗതിം വിദ്മഃ കഥംചന। അധര്മോ ധര്മ ഇതി വാ വ്യവസായോ ന ശക്യതേ
ധർമ്മം വളരെ സൂക്ഷ്മമായതിനാൽ, അതിന്റെ വഴി എങ്ങനെയെന്ന് നമുക്ക് അറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല. എന്താണ് ധർമ്മം, എന്താണ് അധർമ്മം എന്ന് ഉറപ്പാക്കാനും കഴിയുന്നില്ല.
കര്തുമസ്മദ്വിധൈര്ബ്രഹ്മംസ്തതോഽയം ന വ്യവസ്യതേ। പഞ്ചാനാം മഹിഷീ കൃഷ്ണാ ഭവത്വിതി കഥംചന
അതുകൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണനേ, ഞങ്ങളൊക്കെ പോലുള്ളവർക്ക് കൃഷ്ണയെ അഞ്ചുപേരുടെയും മഹിഷിയായി തീരുമാനിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ന മേ വാഗനൃതം പ്രാഹ നാധര്മേ ധീയതേ മതിഃ। വര്തതേ ഹി മനോ മേഽത്ര നൈഷോഽധര്മഃ കഥംചന
എന്റെ വാക്കുകൾ ഒരിക്കലും അസത്യമല്ല, എന്റെ മനസ്സും അധർമ്മത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നില്ല. എന്റെ മനസ്സ് ഇതിലാണു നിലനിൽക്കുന്നത്, ഇതൊന്നും അധർമ്മമല്ല.
ശ്രൂയതേ ഹി പുരാണേഽപി ജടിലാ നാമ ഗൌതമീ। ഋഷീനധ്യാസിതവതീ സപ്ത ധര്മഭൃതാം വരാ
പുരാണത്തിൽ പറയുന്നതുപോലെ, ജടില എന്ന ഗൗതമിയുടെ കഥ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അവൾ ഒരിക്കൽ ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ച ഏഴു ഋഷിമാരോടൊപ്പം പാർത്തിരുന്നു.
തഥൈവ മുനിജാ വാര്ക്ഷീ തപോഭിര്ഭാവിതാത്മനഃ। സംഗതാഭൂദ്ദശ ഭ്രാതൄനകേന്മ്നഃ പ്രചേതസഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, തപസ്സിലൂടെ മനസ്സു ശുദ്ധമായിരുന്ന മുനിയുടെ മകളെ, പ്രചേതസിന്റെ പത്ത് മക്കളുമായി ഐക്യമായിരിക്കുന്നു.
ഗുരോര്ഹി വചനം പ്രാഹുര്ധര്മ്യം ധര്മജ്ഞസത്തമ। ഗുരൂണാം ചൈവ സര്വേഷാം മാതാ പരമകോ ഗുരുഃ
ധർമ്മത്തെ ഏറ്റവും നല്ലവനേ, ഗുരുവിന്റെ വാക്ക് തന്നെയാണ് ധർമ്മം എന്ന് പറയുന്നു. എല്ലാ ഗുരുക്കന്മാരിലും അമ്മയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഗുരു.
സാ ചാപ്യുക്തവതീ വാചം ഭൈക്ഷവദ്ഭുജ്യതാമിതി। തസ്മാദേതദഹം മന്യേ പരം ധര്മം ദ്വിജോത്തമ
അവളും അപ്പോൾ പറഞ്ഞു: 'ഭിക്ഷയായി ഈ ഭക്ഷണം കഴിക്കട്ടെ.' അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, ഇതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ധർമ്മം എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
ഏതമേതദ്യഥാ പ്രാഹ ധര്മചാരീ യുധിഷ്ഠിരഃ। ഭുജ്യതാം ഭ്രാതൃഭിഃ സാര്ധമിത്യര്ജുനമചോദയമ്। അനൃതാന്മേ ഭയം തീവ്രം മുച്യേഽഹമനൃതാത്കഥമ്
യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ ധർമ്മനിഷ്ഠനായവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഞാൻ അർജുനനോട് പറഞ്ഞു: 'സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം കഴിക്കട്ടെ.' കള്ളം പറയുന്നതിൽ എനിക്ക് വലിയ ഭയം ഉണ്ട്—എങ്ങനെ ഞാൻ കള്ളത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാവും?
അനൃതാന്മോക്ഷ്യസേ ഭദ്രേ ധര്മശ്ചൈവ സനാതനഃ। നനു വക്ഷ്യാമി സര്വേഷാം പാഞ്ചാല ശൃമു മേ സ്വയമ്
നല്ലവളേ, നീ കള്ളത്തിൽ നിന്ന് മോചിതയാകും, ശാശ്വതമായ ധർമ്മവും ലഭിക്കും. പാഞ്ചാല, ഞാൻ എല്ലാം പറയാം, നീ സ്വയം കേൾക്കൂ.
യഥാഽയം വിഹിതോ ധര്മോ യതശ്ചായം സനാതനഃ। യഥാ ച പ്രാഹ കൌന്തേയസ്തഥാ ധര്മോ ന സംശയഃ
ഈ ധർമ്മം എങ്ങനെ സ്ഥാപിതമായതും എങ്ങനെ ശാശ്വതമാണെന്നും, കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ പറഞ്ഞതുപോലെയാണ് ധർമ്മം—ഇതിൽ ഒരു സംശയവും ഇല്ല.
തത ഉത്ഥായ ഭഗവാന്വ്യാസോ ദ്വൈപായനഃ പ്രഭുഃ। കരേ ഗൃഹീത്വാ രാജാനം രാജവേശ്മ സമാവിശത്
അപ്പോൾ ദ്വൈപായനനായ മഹാനായ വ്യാസൻ എഴുന്നേറ്റു, രാജാവിന്റെ കൈ പിടിച്ച് രാജമന്ദിരത്തിലേക്ക് കടന്നു入り.
പാണ്ഡവാശ്ചാപി കുന്തീ ച ധൃഷ്ടദ്യുമ്നശ്ച പാര്ഷതഃ। വിവിശുസ്തേഽപി തത്രൈവ പ്രതീക്ഷന്തേ സ്മ താവുഭൌ
പാണ്ഡവരും കുന്തിയും പൃഷതപുത്രനായ ധൃഷ്ടദ്യുമ്നനും അവിടെ പ്രവേശിച്ചു, ആ ഇരുവരെയും കാത്തുനിന്നു.
തതോ ദ്വൈപായനസ്ത്സമൈ നരേന്ദ്രായ മഹാത്മനേ। ആചഖ്യൌ തദ്യഥാ ധര്മോ ബഹൂനാമേകപത്നിതാ
അപ്പോൾ ദ്വൈപായനൻ ആ മഹാത്മാവായ രാജാവിനോട്, ഒരൊറ്റ ഭാര്യയ്ക്കായി ധർമ്മം എങ്ങനെ പലർക്കും സ്ഥാപിതമായതെന്ന് വിവരിച്ചു.
യഥാ ച തേ ദദുശ്ചൈവ രാജപുത്ര്യാഃ പുരാ വരമ്। ധര്മാദ്യാസ്തപസാ തുഷ്ടാഃ പഞ്ചപത്നീത്വമീശ്വരാഃ
പണ്ടുകാലത്ത്, രാജകുമാരിയെ ദേവന്മാർ തപസ്സിൽ സന്തോഷിച്ച്, അഞ്ചു ഭർത്താക്കന്മാർ ലഭിക്കട്ടെ എന്ന വരം നൽകിയതും അവൻ പറഞ്ഞു.
മാ ഭൂദ്രാജംസ്തവ താപോ മനസ്ഥഃ പഞ്ചാനാം ഭാര്യാ ദുഹിതാ മമേതി। മാതുരേഷാ പ്രാര്ഥിതാ സ്യാത്തദാനീം പഞ്ചാനാം ഭാര്യാ ദുഹിതാ മമേതി
രാജാവേ, എന്റെ മകൾ അഞ്ചു പേരുടെ ഭാര്യയായതിൽ മനസ്സിൽ ദു:ഖം വരുത്തേണ്ട. അപ്പോൾ അമ്മ തന്നെയാണ്, 'എന്റെ മകൾ അഞ്ചു പേരുടെ ഭാര്യയാകണം' എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചത്.
യാജോപയാജൌ ധര്മരതൌ തപോഭ്യാം തൌ ചക്രതുഃ പഞ്ചപതിത്വമസ്യാഃ। തത്പഞ്ചഭിഃ പാണ്ഡുസുതൈരവാപ്താ ഭാര്യാ കൃഷ്ണാ മോദതാം വൈ കുലം തേ
യാജനും ഉപയാജനും, ധർമ്മത്തിലും തപസ്സിലും ലയിച്ചവർ, അവളെ അഞ്ചു ഭർത്താക്കന്മാർക്കായി ഒരുക്കി. അതുകൊണ്ട് കൃഷ്ണാ പാണ്ഡുപുത്രന്മാരുടെ ഭാര്യയായി. നിന്റെ വംശം സന്തോഷിക്കട്ടെ.
ലോകേ നാന്യോ വിദ്യതേ ത്വദ്വിശിഷ്ടഃ സര്വാരീണാമപ്രധൃഷ്യോഽസി രാജന്। ഭൂയസ്ത്വിദം ശൃണു മേ ത്വം വിശോകോ യഥാഽഽഗതം പഞ്ചപത്നീത്വമസ്യാഃ
ലോകത്തിൽ നിന്നേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠൻ ആരുമില്ല, രാജാവേ, നീ എല്ലാ ശത്രുക്കൾക്കും ജയിക്കാനാവാത്തവനാണ്. ഇനി ദു:ഖം ഇല്ലാതെ കേൾക്കൂ, അവൾക്ക് അഞ്ചു ഭർത്താക്കന്മാർ ലഭിച്ചതെങ്ങനെ എന്നത്.
ഏഷാ നാലായനീ പൂര്വം മൌദ്ഗല്യം സ്ഥവിരം പതിമ്। ആരാധയാമാസ തദാ കുഷ്ഠിനം തമനിന്ദിതാ
ഈ സ്ത്രീ മുമ്പ് നാളായനി ആയിരുന്നു. അവൾ അപരാധമില്ലാത്തവളായി, വയസ്സായ, കുഷ്ഠരോഗിയായ മൗദ്ഗല്യനെ ഭർത്താവായി ആരാധിച്ചു.
ത്വഗസ്ഥിഭൂതം കടുകം ലോലമീര്ഷ്യും സുകോപനമ്। സുഗന്ധേതരഗന്ധാഢ്യം വലീപലിതമൂര്ധജമ്
അവൻ ത്വക്ക്, അസ്ഥി മാത്രം ശേഷിച്ചവൻ, കഠിനസ്വഭാവം, ചഞ്ചലൻ, അസൂയയുള്ളവൻ, എളുപ്പത്തിൽ കോപം വരുന്നവൻ, ദുർഗന്ധം നിറഞ്ഞവൻ, ചുരുണ്ടതും ചാരനിറമുള്ളതുമായ മുടിയുള്ളവൻ ആയിരുന്നു.
സ്ഥവിരം വികൃതാകാരം ശീര്യമാണനഖത്വചമ്। ഉച്ഛിഷ്ടമുപഭുഞ്ജാനാ പര്യുപാസ്തേ മഹാമുനിമ്
വയസ്സായവനും രൂപം കുഴച്ചവനും, നഖവും ത്വക്കും ചീർന്നവനും ആയ ഭർത്താവിന്റെ ശേഷിച്ച ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, മഹാമുനിയെ സേവിച്ചു.
തതഃ കദാചിദങ്ഗുഷ്ഠോ ഭുഞ്ജാനസ്യ വ്യശീര്യത। അന്നാദുദ്ധൃത്യ തച്ചാന്നമുപഭുങ്ക്തേഽവിശങ്കിതാ
ഒരു ദിവസം, അവൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ അങ്ങൂഷ്ഠം വീണുപോയി. ആ അന്നം എടുത്ത്, യാതൊരു സംശയവും കൂടാതെ അവൾ കഴിച്ചു.
തേന തസ്യാഃ പ്രസന്നേന കാമവ്യാഹാരിണാ തദാ। വരം വൃണീഷ്വേത്യസകൃദുക്താ വവ്രേ വരം തദാ
അപ്പോൾ, ആ മുനി സന്തോഷത്തോടെ, ആവശ്യം പറയുന്നവനായി, പലതവണ 'വരമൊന്ന് ചോദിക്കൂ' എന്ന് പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ അവൾ വരം ചോദിച്ചു.
നാഹം വൃദ്ധോ ന കടുകോ നേര്വ്യാവാന്നൈവ കോപനഃ। ന ച ദുര്ഗന്ധവദനോ ന കൃശോ ന ച ലോലുപഃ
ഞാൻ വയസ്സായവനുമല്ല, കഠിനസ്വഭാവിയുമല്ല, ദുർബലനുമല്ല, എളുപ്പം കോപിക്കുന്നവനുമല്ല; എന്റെ വായിൽ ദുർഗന്ധമില്ല, ഞാനൊരുപാട് ക്ഷീണിച്ചവനുമല്ല, അത്രയും അത്യാഗ്രഹിയുമല്ല.
കഥം ത്വാം രമയാമീഹ കഥം ത്വാം വാസയാമ്യഹമ്। വദ കല്യാണി ഭദ്രം തേ യഥാ ത്വം മനസേച്ഛസി
ഇവിടെ നിന്നെ എങ്ങനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാം, എങ്ങനെ നിന്നോടൊപ്പം കഴിയാം എന്ന് പറയൂ, സുമംഗളിയേ, നിന്റെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ ഞാൻ ചെയ്യട്ടെ. നിനക്ക് എല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും നേരുന്നു.
സാ തമക്ലിഷ്ടകര്മാണം വരദം സര്വകാമദമ്। ഭര്താരമനവദ്യാങ്ഗീ പ്രസന്നം പ്രത്യുവാച ഹ
കുറവൊന്നുമില്ലാത്ത അവളെ, കഷ്ടമില്ലാതെ സകല ഇഷ്ടങ്ങളും നല്കുന്ന ഭർത്താവിനെ, സന്തോഷത്തോടെ അവൾ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
പഞ്ചധാ പ്രവിഭക്താത്മാ ഭഗവാംല്ലോകവിശ്രുതഃ। രമയ ത്വമചിന്ത്യാത്മന്പുനശ്ചൈകത്വമാഗതഃ
ലോകമെങ്ങും പ്രശസ്തനായ ഭഗവാൻ, അംശങ്ങൾ ആയി അഞ്ചായി വിഭജിച്ച ആത്മാവും, പിന്നെയും ഒറ്റയാളായി ഒന്നിച്ചവനും, അജ്ഞേയനായവനേ, നീ എന്നെ ആനന്ദിപ്പിക്കണം.
താം തഥേത്യബ്രവീദ്ധീമാന്മഹര്ഷിര്വൈ മഹാതപാഃ। സ പഞ്ചധാ തു ഭൂത്വാ താം രമയാമാസ സര്വതഃ
വളരെ ധൈര്യശാലിയും മഹാതപസ്സുകാരനുമായ മഹർഷി അവളോടു 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നെ അഞ്ചു രൂപങ്ങൾ എടുത്ത് അവളെ എല്ലാ വിധത്തിലും സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
നാലായനീം സുകേശാന്താം മൌദ്ഗല്യശ്ചാരുഹാസിനീമ്। ആശ്രമേഷ്വധികം ചാപി പൂജ്യമാനോ മഹര്ഷിഭിഃ
സുന്ദരമായ മുടിയും മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയും ഉള്ള നാളായനിയോടൊപ്പം, മൗദ്ഗല്യൻ അശ്രമങ്ങളിൽ മഹർഷിമാരാൽ ഏറ്റവും ആദരിക്കപ്പെട്ടവനായി താമസിച്ചു.
സ ചചാര യഥാകാമം കാമരൂപവപുഃ പുനഃ। യദാ യയൌ ദിവം ചാപി തത്ര ദേവര്ഷിഭിഃ സഹ
അവൻ ഇഷ്ടംപോലെ സഞ്ചരിച്ചു, വീണ്ടും ഇഷ്ടാനുസൃതമായി രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു; ദിവിലേക്കു പോയപ്പോൾ ദേവർഷിമാരോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്തു.
ചചാര സോഽമൃതാഹാരഃ സുരലോകേ ചചാര ഹ। പൂജ്യമാനസ്തഥാ ശച്യാ ശക്രസ്യ ഭവനേഷ്വപി
അവൻ ദേവലോകത്ത് അമൃതം ഭക്ഷിച്ച് സഞ്ചരിച്ചു; ശചിയും ഇന്ദ്രന്റെ ഭവനങ്ങളിലും അവനെ ആദരിച്ചു.