തതസ്തേ പാണ്ഡവാഃ സര്വേ പാഞ്ചാല്യശ്ച മഹായശാഃ। പ്രത്യുഥായ മഹാത്മാനം കൃഷ്ണം സര്വേഽഭ്യവാദയന്
അതിനുശേഷം പാണ്ഡവർ എല്ലാവരും, മഹത്വം നേടിയ പാഞ്ചാലിയും, മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണനെ ആദരിച്ച് എഴുന്നേറ്റ്, എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ വിനയപൂർവ്വം അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.
പ്രതിനന്ദ്യ സ താം പൂജാം പൃഷ്ട്വാ കുശലമന്തതഃ। ആസനേ കാഞ്ചനേ ശുദ്ധേ നിഷസാദ മഹാമനാഃ
അവരുടെ ആദരം സ്വീകരിച്ച്, ആ മഹാന്മാർ്റെ കുശലം അന്വേഷിച്ച ശേഷം, മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ ശുദ്ധവും പൊന്നുകൊണ്ടുള്ളതുമായ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു.
അനുജ്ഞാതാസ്തു തേ സര്വേ കൃഷ്ണേനാമിതതേജസാ। ആസനേഷു മഹാര്ഹേഷു നിഷേദുര്ദ്വിപദാം വരാഃ
അപരിമിതമായ തേജസ്സുള്ള കൃഷ്ണൻ അനുമതി നൽകിയതോടെ, ആ മഹാപുരുഷന്മാർ എല്ലാവരും വിലയേറിയ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരുന്നു.
തതോ മുഹൂര്താന്മധുരാം വാണീമുച്ചാര്യ പാര്ഷതഃ। പപ്രച്ഛ തം മഹാത്മാനം ദ്രൌപദ്യര്ഥം വിശാംപതേ
അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ്, മധുരമായ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ച്, പാർഷതൻ ആ മഹാത്മാവിനോട്, ദ്രൗപദിയുടെ കാര്യത്തിൽ, രാജാവേ, ചോദിച്ചു.
കഥമേകാ ബഹൂനാം സ്യാന്ന ച സ്യാദ്ധര്മസംകരഃ। ഏതന്മേ ഭഗവാന്സര്വം പ്രബ്രവീതു യഥാതഥമ്
ഒരു സ്ത്രീ എങ്ങനെ പല പുരുഷന്മാരുടെ ഭാര്യയാവാൻ കഴിയും, അതും ധർമ്മം കലക്കമില്ലാതെ? ഈ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങിനെയാണ് എന്ന് ഭഗവാൻ ദയവായി വിശദീകരിക്കണം.
അസ്മിന്ധര്മേ വിപ്രലബ്ധേ ലോകവേദവിരോധകേ। യസ്യ യസ്യ മതം യദ്യച്ഛ്രോതുമിച്ഛാമി തസ്യ തത്
ഈ വിഷയത്തിൽ ധർമ്മം ലംഘിക്കപ്പെടുകയും ലോകരീതിക്കും വേദത്തിനും വിരുദ്ധവുമാകുമ്പോൾ, ഓരോരുത്തരുടെയും അഭിപ്രായം ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അധര്മോഽയം മമ മതോ വിരുദ്ധോ ലോകവേദയോഃ। ന ഹ്യേകാ വിദ്യതേ പത്നീ ബഹൂനാം ദ്വിജസത്തമ
ഇത് എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ അധർമ്മവും ലോകരീതിക്കും വേദത്തിനും വിരുദ്ധവുമാണ്. കാരണം, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ഒരൊറ്റ സ്ത്രീ പല പുരുഷന്മാരുടെ ഭാര്യയായതായി എവിടെയും കണ്ടിട്ടില്ല.
ന ചാപ്യാചരിതഃ പൂര്വൈരയം ധര്മോ മഹാത്മഭിഃ। ന ചാപ്യധര്മോ വിദ്വദ്ഭിശ്ചരിതവ്യഃ കഥംചന
മുന്പത്തെ മഹാത്മാക്കൾ ഈ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ചിട്ടില്ല. പണ്ഡിതന്മാർക്ക് ഒരിക്കലും അധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കാനും പാടില്ല.
തതോഽഹം ന കരോമ്യേനം വ്യവസായം ക്രിയാം പ്രതി। ധര്മഃ സദൈവ സംദിഗ്ധഃ പ്രതിഭാതി ഹി മേ ത്വയമ്
അതിനാൽ, ഞാൻ ഈ പ്രവർത്തി ചെയ്യാൻ തീരുമാനിക്കുന്നില്ല. ഈ കാര്യത്തിൽ ധർമ്മം എപ്പോഴും സംശയാസ്പദമായാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്.
യവീയസഃ കഥം ഭാര്യാം ജ്യേഷ്ഠോ ഭ്രാതാ ദ്വിജര്ഷഭ। ബ്രഹ്മന്സമഭിവര്തേത സദ്വൃത്തഃ സംസ്തപോധന
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനേ, എങ്ങനെ ഇളയവന്റെ ഭാര്യയെ മൂത്ത സഹോദരൻ സമീപിക്കും? നല്ല സ്വഭാവവും തപസ്സിലും നിലനിൽക്കുന്നവൻ അങ്ങനെ ചെയ്യരുത്.
ന തു ധര്മസ്യ സൂക്ഷ്മത്വാദ്ഗതിം വിദ്മഃ കഥംചന। അധര്മോ ധര്മ ഇതി വാ വ്യവസായോ ന ശക്യതേ
ധർമ്മം വളരെ സൂക്ഷ്മമായതിനാൽ, അതിന്റെ വഴി എങ്ങനെയെന്ന് നമുക്ക് അറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല. എന്താണ് ധർമ്മം, എന്താണ് അധർമ്മം എന്ന് ഉറപ്പാക്കാനും കഴിയുന്നില്ല.
കര്തുമസ്മദ്വിധൈര്ബ്രഹ്മംസ്തതോഽയം ന വ്യവസ്യതേ। പഞ്ചാനാം മഹിഷീ കൃഷ്ണാ ഭവത്വിതി കഥംചന
അതുകൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണനേ, ഞങ്ങളൊക്കെ പോലുള്ളവർക്ക് കൃഷ്ണയെ അഞ്ചുപേരുടെയും മഹിഷിയായി തീരുമാനിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ന മേ വാഗനൃതം പ്രാഹ നാധര്മേ ധീയതേ മതിഃ। വര്തതേ ഹി മനോ മേഽത്ര നൈഷോഽധര്മഃ കഥംചന
എന്റെ വാക്കുകൾ ഒരിക്കലും അസത്യമല്ല, എന്റെ മനസ്സും അധർമ്മത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നില്ല. എന്റെ മനസ്സ് ഇതിലാണു നിലനിൽക്കുന്നത്, ഇതൊന്നും അധർമ്മമല്ല.
ശ്രൂയതേ ഹി പുരാണേഽപി ജടിലാ നാമ ഗൌതമീ। ഋഷീനധ്യാസിതവതീ സപ്ത ധര്മഭൃതാം വരാ
പുരാണത്തിൽ പറയുന്നതുപോലെ, ജടില എന്ന ഗൗതമിയുടെ കഥ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അവൾ ഒരിക്കൽ ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ച ഏഴു ഋഷിമാരോടൊപ്പം പാർത്തിരുന്നു.
തഥൈവ മുനിജാ വാര്ക്ഷീ തപോഭിര്ഭാവിതാത്മനഃ। സംഗതാഭൂദ്ദശ ഭ്രാതൄനകേന്മ്നഃ പ്രചേതസഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, തപസ്സിലൂടെ മനസ്സു ശുദ്ധമായിരുന്ന മുനിയുടെ മകളെ, പ്രചേതസിന്റെ പത്ത് മക്കളുമായി ഐക്യമായിരിക്കുന്നു.
ഗുരോര്ഹി വചനം പ്രാഹുര്ധര്മ്യം ധര്മജ്ഞസത്തമ। ഗുരൂണാം ചൈവ സര്വേഷാം മാതാ പരമകോ ഗുരുഃ
ധർമ്മത്തെ ഏറ്റവും നല്ലവനേ, ഗുരുവിന്റെ വാക്ക് തന്നെയാണ് ധർമ്മം എന്ന് പറയുന്നു. എല്ലാ ഗുരുക്കന്മാരിലും അമ്മയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഗുരു.
സാ ചാപ്യുക്തവതീ വാചം ഭൈക്ഷവദ്ഭുജ്യതാമിതി। തസ്മാദേതദഹം മന്യേ പരം ധര്മം ദ്വിജോത്തമ
അവളും അപ്പോൾ പറഞ്ഞു: 'ഭിക്ഷയായി ഈ ഭക്ഷണം കഴിക്കട്ടെ.' അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, ഇതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ധർമ്മം എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
ഏതമേതദ്യഥാ പ്രാഹ ധര്മചാരീ യുധിഷ്ഠിരഃ। ഭുജ്യതാം ഭ്രാതൃഭിഃ സാര്ധമിത്യര്ജുനമചോദയമ്। അനൃതാന്മേ ഭയം തീവ്രം മുച്യേഽഹമനൃതാത്കഥമ്
യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ ധർമ്മനിഷ്ഠനായവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഞാൻ അർജുനനോട് പറഞ്ഞു: 'സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം കഴിക്കട്ടെ.' കള്ളം പറയുന്നതിൽ എനിക്ക് വലിയ ഭയം ഉണ്ട്—എങ്ങനെ ഞാൻ കള്ളത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാവും?
അനൃതാന്മോക്ഷ്യസേ ഭദ്രേ ധര്മശ്ചൈവ സനാതനഃ। നനു വക്ഷ്യാമി സര്വേഷാം പാഞ്ചാല ശൃമു മേ സ്വയമ്
നല്ലവളേ, നീ കള്ളത്തിൽ നിന്ന് മോചിതയാകും, ശാശ്വതമായ ധർമ്മവും ലഭിക്കും. പാഞ്ചാല, ഞാൻ എല്ലാം പറയാം, നീ സ്വയം കേൾക്കൂ.
യഥാഽയം വിഹിതോ ധര്മോ യതശ്ചായം സനാതനഃ। യഥാ ച പ്രാഹ കൌന്തേയസ്തഥാ ധര്മോ ന സംശയഃ
ഈ ധർമ്മം എങ്ങനെ സ്ഥാപിതമായതും എങ്ങനെ ശാശ്വതമാണെന്നും, കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ പറഞ്ഞതുപോലെയാണ് ധർമ്മം—ഇതിൽ ഒരു സംശയവും ഇല്ല.
തത ഉത്ഥായ ഭഗവാന്വ്യാസോ ദ്വൈപായനഃ പ്രഭുഃ। കരേ ഗൃഹീത്വാ രാജാനം രാജവേശ്മ സമാവിശത്
അപ്പോൾ ദ്വൈപായനനായ മഹാനായ വ്യാസൻ എഴുന്നേറ്റു, രാജാവിന്റെ കൈ പിടിച്ച് രാജമന്ദിരത്തിലേക്ക് കടന്നു入り.
പാണ്ഡവാശ്ചാപി കുന്തീ ച ധൃഷ്ടദ്യുമ്നശ്ച പാര്ഷതഃ। വിവിശുസ്തേഽപി തത്രൈവ പ്രതീക്ഷന്തേ സ്മ താവുഭൌ
പാണ്ഡവരും കുന്തിയും പൃഷതപുത്രനായ ധൃഷ്ടദ്യുമ്നനും അവിടെ പ്രവേശിച്ചു, ആ ഇരുവരെയും കാത്തുനിന്നു.
തതോ ദ്വൈപായനസ്ത്സമൈ നരേന്ദ്രായ മഹാത്മനേ। ആചഖ്യൌ തദ്യഥാ ധര്മോ ബഹൂനാമേകപത്നിതാ
അപ്പോൾ ദ്വൈപായനൻ ആ മഹാത്മാവായ രാജാവിനോട്, ഒരൊറ്റ ഭാര്യയ്ക്കായി ധർമ്മം എങ്ങനെ പലർക്കും സ്ഥാപിതമായതെന്ന് വിവരിച്ചു.
യഥാ ച തേ ദദുശ്ചൈവ രാജപുത്ര്യാഃ പുരാ വരമ്। ധര്മാദ്യാസ്തപസാ തുഷ്ടാഃ പഞ്ചപത്നീത്വമീശ്വരാഃ
പണ്ടുകാലത്ത്, രാജകുമാരിയെ ദേവന്മാർ തപസ്സിൽ സന്തോഷിച്ച്, അഞ്ചു ഭർത്താക്കന്മാർ ലഭിക്കട്ടെ എന്ന വരം നൽകിയതും അവൻ പറഞ്ഞു.
മാ ഭൂദ്രാജംസ്തവ താപോ മനസ്ഥഃ പഞ്ചാനാം ഭാര്യാ ദുഹിതാ മമേതി। മാതുരേഷാ പ്രാര്ഥിതാ സ്യാത്തദാനീം പഞ്ചാനാം ഭാര്യാ ദുഹിതാ മമേതി
രാജാവേ, എന്റെ മകൾ അഞ്ചു പേരുടെ ഭാര്യയായതിൽ മനസ്സിൽ ദു:ഖം വരുത്തേണ്ട. അപ്പോൾ അമ്മ തന്നെയാണ്, 'എന്റെ മകൾ അഞ്ചു പേരുടെ ഭാര്യയാകണം' എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചത്.
യാജോപയാജൌ ധര്മരതൌ തപോഭ്യാം തൌ ചക്രതുഃ പഞ്ചപതിത്വമസ്യാഃ। തത്പഞ്ചഭിഃ പാണ്ഡുസുതൈരവാപ്താ ഭാര്യാ കൃഷ്ണാ മോദതാം വൈ കുലം തേ
യാജനും ഉപയാജനും, ധർമ്മത്തിലും തപസ്സിലും ലയിച്ചവർ, അവളെ അഞ്ചു ഭർത്താക്കന്മാർക്കായി ഒരുക്കി. അതുകൊണ്ട് കൃഷ്ണാ പാണ്ഡുപുത്രന്മാരുടെ ഭാര്യയായി. നിന്റെ വംശം സന്തോഷിക്കട്ടെ.
ലോകേ നാന്യോ വിദ്യതേ ത്വദ്വിശിഷ്ടഃ സര്വാരീണാമപ്രധൃഷ്യോഽസി രാജന്। ഭൂയസ്ത്വിദം ശൃണു മേ ത്വം വിശോകോ യഥാഽഽഗതം പഞ്ചപത്നീത്വമസ്യാഃ
ലോകത്തിൽ നിന്നേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠൻ ആരുമില്ല, രാജാവേ, നീ എല്ലാ ശത്രുക്കൾക്കും ജയിക്കാനാവാത്തവനാണ്. ഇനി ദു:ഖം ഇല്ലാതെ കേൾക്കൂ, അവൾക്ക് അഞ്ചു ഭർത്താക്കന്മാർ ലഭിച്ചതെങ്ങനെ എന്നത്.
ഏഷാ നാലായനീ പൂര്വം മൌദ്ഗല്യം സ്ഥവിരം പതിമ്। ആരാധയാമാസ തദാ കുഷ്ഠിനം തമനിന്ദിതാ
ഈ സ്ത്രീ മുമ്പ് നാളായനി ആയിരുന്നു. അവൾ അപരാധമില്ലാത്തവളായി, വയസ്സായ, കുഷ്ഠരോഗിയായ മൗദ്ഗല്യനെ ഭർത്താവായി ആരാധിച്ചു.
ത്വഗസ്ഥിഭൂതം കടുകം ലോലമീര്ഷ്യും സുകോപനമ്। സുഗന്ധേതരഗന്ധാഢ്യം വലീപലിതമൂര്ധജമ്
അവൻ ത്വക്ക്, അസ്ഥി മാത്രം ശേഷിച്ചവൻ, കഠിനസ്വഭാവം, ചഞ്ചലൻ, അസൂയയുള്ളവൻ, എളുപ്പത്തിൽ കോപം വരുന്നവൻ, ദുർഗന്ധം നിറഞ്ഞവൻ, ചുരുണ്ടതും ചാരനിറമുള്ളതുമായ മുടിയുള്ളവൻ ആയിരുന്നു.
സ്ഥവിരം വികൃതാകാരം ശീര്യമാണനഖത്വചമ്। ഉച്ഛിഷ്ടമുപഭുഞ്ജാനാ പര്യുപാസ്തേ മഹാമുനിമ്
വയസ്സായവനും രൂപം കുഴച്ചവനും, നഖവും ത്വക്കും ചീർന്നവനും ആയ ഭർത്താവിന്റെ ശേഷിച്ച ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, മഹാമുനിയെ സേവിച്ചു.