ബ്രാഹ്മണാ ഹി സദാ രക്ഷ്യാഃ സാപരാധാഽപിനിത്യദാ। അഥൈനാനുപലഭ്യേഹ പുനര്യോത്സ്യാമ ഹൃഷ്ടവത്
ബ്രാഹ്മണന്മാരെ എപ്പോഴും, പിഴച്ചാലും, സംരക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്. ഇവരെ ഇവിടെ കാണാനില്ലെങ്കിൽ, പിന്നെ സന്തോഷത്തോടെ വീണ്ടും യുദ്ധം ചെയ്യും.
താംസ്തഥാവാദിനഃ സര്വാന്പ്രസമീക്ഷ്യ ക്ഷിതീശ്വരാന്। അഥാന്യാന്പുരുഷാംശ്ചാപി കൃത്വാ തത്കര്മ സംയുഗേ
അങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്ന എല്ലാ രാജാക്കളെയും കണ്ടു, അവൻ ആ യുദ്ധത്തിൽ ആ പ്രവർത്തി ചെയ്ത ശേഷം മറ്റു പുരുഷന്മാരെയും കൂട്ടി.
തത്കര്മ ഭീമസ്യ സമീക്ഷ്യ കൃഷ്ണഃ കുന്തീസുതൌ തൌ പരിശങ്കമാനഃ। നിവാരയാമാസ മഹീപതീംസ്താ- ന്ധര്മേണ ലബ്ധേത്യനുനീയ സര്വാന്
ഭീമന്റെ പ്രവൃത്തി കണ്ട കൃഷ്ണൻ, ആ രണ്ടു കുന്തിപുത്രന്മാരെ സംശയിച്ച്, രാജാക്കളെ തടഞ്ഞു, ഈ പെൺകുട്ടിയെ ധർമ്മപ്രകാരം നേടിയതാണെന്ന് അവരെ മനസ്സിലാക്കി സമാധാനിപ്പിച്ചു.
ഏവം തേ വിനിവൃത്താസ്തു യുദ്ധാദ്യുദ്ധവിശാരദാഃ। യഥാവാസം യയുഃ സര്വേ വിസ്മിതാ രാജസത്തമാഃ
അങ്ങനെ യുദ്ധത്തിൽ നിപുണരായവർ പിന്മാറി; എല്ലാ പ്രധാന രാജാക്കന്മാരും അത്ഭുതത്തോടെ തങ്ങളുടേതായ വീടുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.
വൃത്തോ ബ്രഹ്മോത്തരോ രങ്ഗഃ പാഞ്ചാലീ ബ്രാഹ്മണൈര്വൃതാ। ഇതി ബ്രുവന്തഃ പ്രയയുര്യേ തത്രാസന്സമാഗതാഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാർ ജയിച്ചുകൊണ്ട്, പാഞ്ചാലിയെ അവർ കൂട്ടി; അങ്ങനെ അവിടെ കൂടിയിരുന്നവർ പറഞ്ഞു, അവരവരുടേതായ വഴി പോയി.
ബ്രാഹ്മണൈസ്തു പ്രതിച്ഛന്നൌ രൌരവാജിനവാസിഭിഃ। കൃച്ഛ്രേണ ജഗ്മതുസ്തൌ തു ഭീമസേനധനഞ്ജയൌ
രുരുമൃഗത്തിന്റെ തോലുടുത്ത ബ്രാഹ്മണന്മാർ മറച്ച്, ഭീമസേനനും ധനഞ്ജയനും വലിയ കഷ്ടതയോടെ അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
വിമുക്തൌ ജനസംബാധാച്ഛത്രുഭിഃ പരിവിക്ഷതൌ। കൃഷ്ണയാനുഗതൌ തത്ര നൃവീരൌ തൌ വിരേജതുഃ
ജനക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായി, ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട്, കൃഷ്ണയെ അനുഗമിച്ച് ആ രണ്ടു വീരകുമാരന്മാർ അവിടെ പ്രകാശിച്ചു.
പൌര്ണമാസ്യാം ഘനൈര്മുക്തൌ ചന്ദ്രസൂര്യാവിവോദിതൌ। തേഷാം മാതാ ബഹുവിധം വിനാശം പര്യചിന്തയത്
പൗർണമി രാത്രിയിൽ, മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്തു വരുന്ന ചന്ദ്രനും സൂര്യനും പോലെ, അവരുടെ അമ്മ അവർക്കു പലവിധ ഭീഷണികൾ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു.
അനാഗച്ഛത്സു പുത്രേഷു ഭൈക്ഷകാലേ ച ലിങ്ഘിതേ। ധാര്തരാഷ്ട്രൈര്ഹതാശ്ച സ്യുര്വിജ്ഞായ കുരുപുങ്ഗവാഃ
മക്കൾ തിരിച്ചെത്തിയില്ല, ഭിക്ഷയ്ക്കുള്ള സമയവും കഴിഞ്ഞു; അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു കുരുക്കന്മാർ അവരെ കൊല്ലിയിരിക്കാമെന്നു അമ്മ വിചാരിച്ചു.
മായാന്വിതൈര്വാ രക്ഷോഭിഃ സുഘോരൈര്ദൃഢവൈരിഭിഃ। വിപരീതം മതം ജാതം വ്യാസസ്യാപി മഹാത്മനഃ
മായയുള്ള ഭയങ്കരമായ ശത്രുക്കളായ രാക്ഷസന്മാർകൊണ്ടോ, മഹാത്മാവായ വ്യാസന്റെയും മനസ്സ് ദുർഭാഗ്യത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
ഇത്യേവം ചിന്തയാമാസം സുതസ്നേഹാവൃതാ പൃഥാ। തതഃ സുപ്തജനപ്രായേ ദുര്ദിനേ മേഘസംപ്ലുതേ
പുത്രന്മാരോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽ മുഴുകിയ കുന്തി ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചു. അതിനുശേഷം, മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് ആകാശം ഇരുണ്ടു, അധികം ആളുകൾ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഒരു ദിവസം—
മഹത്യഥാപരാഹ്ണേ തു ഘനൈഃ സൂര്യ ഇവാവൃതഃ। ബ്രാഹ്മണൈഃ പ്രാവിശത്തത്ര ജിഷ്ണുര്ഭാര്ഗവവേശ്മ തത്
വലിയ വൈകുന്നേരത്തിൽ, കനത്ത മേഘങ്ങൾ സൂര്യനെ മറച്ചപ്പോഴാണ്, അർജുനൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം ഭാർഗവന്റെ വീട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചത്.
ഗത്വാ തു താം ഭാര്ഗവകര്മശാലാം പാര്ഥൌ പൃഥാം പ്രാപ്യ മഹാനുഭാവൌ। താം യാജ്ഞസേനീം പരമപ്രതീതൌ ഭിക്ഷേത്യഥാവേദയതാം നരാഗ്ര്യൌ
അവൻ ഭാർഗവന്റെ പ്രവർത്തശാലയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, മഹാനുഭവരായ പൃഥയുടെ രണ്ട് മക്കളും അമ്മയെ കണ്ടു. യജ്ഞസേനിയെ വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട്, ആ മഹാപുരുഷന്മാർ 'ഭിക്ഷയ്ക് വന്നു' എന്ന് അറിയിച്ചു.
കുടീഗതാ സാ ത്വനവേക്ഷ്യ പുത്രൌ പ്രോവാച ഭുങ്ക്തേതി സമേത്യ സര്വേ। പശ്ചാച്ച കുന്തീ പ്രസമീക്ഷ്യ കൃഷ്ണാം കഷ്ടം മയാ ഭാഷിതമിത്യുവാച
കുടിലിനകത്ത് ഇരുന്ന കുന്തി, മക്കളെ നോക്കാതെ, എല്ലാവരും കൂടിയപ്പോൾ 'എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഭക്ഷിക്കൂ' എന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നീടാണ് കൃഷ്ണയെ കണ്ട കുന്തി, 'എന്ത് ദു:ഖകരമായ വാക്കാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്' എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയത്.
സാഽധര്മഭീതാ പരിചിന്തയന്തീ താം യാജ്ഞസേനീം പരമപ്രതീതാമ്। പാണൌ ഗൃഹീത്വോപജഗാമ കുന്തീ യുധിഷ്ഠിരം വാക്യമുവാച ചേദമ്
അധർമ്മം ഭയന്ന് ആഴമായി ചിന്തിച്ച കുന്തി, പൂര്ണമായും വിശ്വാസത്തോടെ നിന്ന യജ്ഞസേനിയുടെ കൈ പിടിച്ച്, യുദ്ധിഷ്ഠിരനോടു സമീപിച്ചു. അവളെ നോക്കി കുന്തി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ഇയം തു കന്യാ ദ്രുപദസ്യ രാജ്ഞ- സ്തവാനുജാഭ്യാം മയി സംനിസൃഷ്ടാ। യഥോചിതം പുത്ര മയാഽപി ചോക്തം സമേത്യ ഭുങ്ക്തേതി നൃപ പ്രമാദാത്
രാജാവായ ദ്രുപദന്റെ മകളായ ഈ പെൺകുട്ടിയെ, നിന്റെ രണ്ട് സഹോദരന്മാർ എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചു. ഞാൻ യോജിച്ചപോലെ 'എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഭക്ഷിക്കൂ' എന്ന് പറഞ്ഞു. രാജകുമാരാ, അതെല്ലാം എന്റെ അശ്രദ്ധ കൊണ്ടായിരുന്നു.
മയാ കഥം നാനൃതമുക്തമദ്യ ഭവേത്കുരൂണാമൃഷഭ ബ്രവീഹി। പഞ്ചാലരാജസ്യ സുതാമധര്മോ ന ചോപവര്തേത ന വിഭ്രമേച്ച
ഇന്ന് ഞാൻ എങ്ങനെ അസത്യം പറഞ്ഞു എന്നു വരാം? കുരുവംശത്തിലെ മഹാപുരുഷാ, നീ പറയണം. പാഞ്ചാലരാജാവിന്റെ മകളെക്കുറിച്ച് അധർമ്മമോ ആശയക്കുഴപ്പമോ ഉണ്ടാകരുത്.
സ ഏവമുക്തോ മതിമാന്നൃവീരോ മാത്രാ മുഹൂര്തം തു വിചിന്ത്യ രാജാ। കുന്തീം സമാശ്വാസ്യ കുരുപ്രവീരോ ധനഞ്ജയം വാക്യമിദം ബഭാഷേ
അമ്മ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ബുദ്ധിമാനായ ധീരനായ രാജാവ് കുറച്ചു നേരം ആലോചിച്ചു. അവൻ കുന്തിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, ധനഞ്ജയനോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ത്വയാ ജിതാ ഫാല്ഗുന യാജ്ഞസേനീ ത്വയൈവ ശോഭിഷ്യതി രാജപുത്രീ। പ്രജ്വാല്യതാമഗ്നിരമിത്രസാഹ ഗൃഹാണ പാണിം വിധിവത്ത്വമസ്യാഃ
ഫാൽഗുനാ, നീയാണല്ലോ യജ്ഞസേനിയെ ജയിച്ചത്. രാജകുമാരിയെക്കൊണ്ട് നീ തന്നെ പ്രസിദ്ധനാകും. ശത്രുക്കളെ ജയിച്ചവനേ, അഗ്നി തെളിയിക്കൂ, ആചാരപ്രകാരം അവളുടെ കൈ പിടിക്കൂ.
മാ മാം നരേന്ദ്ര ത്വമധര്മഭാജം കൃഥാ ന ധര്മോഽയമശിഷ്ടദൃഷ്ടഃ। ഭവാന്നിവേശ്യഃ പ്രഥമം തതോഽയം ഭീമോ മഹാബാഹുരചിന്ത്യകര്മാ
രാജാവേ, എന്നെ അധർമ്മം ചെയ്യുന്നവനാക്കരുത്. ഇതല്ല ധർമ്മം, നല്ലവരുടെ വഴിയും ഇതല്ല. ആദ്യം നീയാണു മുൻപിൽ നിൽക്കേണ്ടത്, പിന്നെ മഹാബലശാലിയായ ഭീമനും.
അഹം തതോ നകുലോഽനന്തരം മേ പശ്ചാദയം സഹദേവസ്തരസ്വീ। വൃകോദരോഽഹം ച യമൌ ച രാജ- ന്നിയം ച കന്യാ ഭവതോ നിയോജ്യാഃ
അതിനുശേഷം ഞാനും, പിന്നെ എന്റെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന നകുലനും, പിന്നെ വേഗശാലിയായ സഹദേവനും. രാജാവേ, ഭീമനും ഞാനും ഇരട്ട സഹോദരന്മാരും—ഈ പെൺകുട്ടിയെ നമ്മളൊക്കെയും പങ്കിടണം.
ഏവം ഗതേ യത്കരണീയമത്ര ധര്മ്യം യശസ്യം കുരു തദ്വിചിന്ത്യ। പാഞ്ചാലരാജസ്യ ഹിതം ച യത്സ്യാ- ത്പ്രശാധി സര്വേ സ്മ വശേ സ്ഥിതാസ്തേ
ഇപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെ എത്തിയപ്പോൾ, ഇവിടെ ചെയ്യേണ്ടത് എന്താണെന്ന്, ധർമ്മവും മാന്യതയും ഉള്ളതും, പാഞ്ചാലരാജാവിന് ഉത്തമമായതും ആലോചിച്ച് തീരുമാനിക്കൂ. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്.
ജിഷ്ണോര്വചനമാജ്ഞായ ഭക്തിസ്നേഹസമന്വിതമ്। ദൃഷ്ടിം നിവേശയാമാസുഃ പാഞ്ചാല്യാം പാണ്ഡുനന്ദനാഃ
ഭക്തിയും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ ജിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, പാണ്ഡുവിന്റെ മക്കൾ ദ്രൗപദിയെ നോക്കി.
ദൃഷ്ട്വാ തേ തത്ര പശ്യന്തീം സര്വേ കൃഷ്ണാം യശസ്വിനീമ്। സംപ്രേക്ഷ്യാന്യോന്യമാസീനാ ഹൃദയൈസ്താമധാരയന്
അവിടെ ഇരുന്ന എല്ലാവരെയും നോക്കുന്ന യശസ്സുള്ള കൃഷ്ണയെ കണ്ടപ്പോൾ, അവർ പരസ്പരം നോക്കി, അവളെ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചു.
തേഷാം തു ദ്രൌപദീം ദൃഷ്ട്വാ സര്വേഷാമമിതൌജസാമ്। സംപ്രമഥ്യേന്ദ്രിയഗ്രാമം പ്രാദുരാസീന്മനോഭവഃ
അവരിൽ എല്ലാവരിലും പ്രകാശം നിറഞ്ഞ ദ്രൗപദിയെ കണ്ടപ്പോൾ, അതി ശക്തിയുള്ള ആ പുരുഷന്മാരുടെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം ഉണർന്നു, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അലയടിച്ചു.
കാമ്യം ഹി രൂപം പാഞ്ചാല്യാ വിധാത്രാ വിഹിതം സ്വയമ്। ബഭൂവാധികമന്യാഭ്യഃ സര്വഭൂതമനോഹരമ്
സൃഷ്ടാവ് തന്നെ പാഞ്ചാലിയുടെ സൗന്ദര്യം ആഗ്രഹിക്കാവുന്നതായിട്ടാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. അവളുടെ ഭംഗി മറ്റെല്ലാവരെയും മറികടന്ന്, എല്ലാ ജീവികളെയും ആകർഷിക്കുന്നതായിരുന്നു.
തേഷാമാകാരഭാവജ്ഞഃ കുന്തീപുത്രോ യുധിഷ്ഠിരഃ। ദ്വൈപായനവചഃ കൃത്സ്നം സസ്മാര മനുജര്ഷഭഃ
അവരുടെ മനസ്സും ഭാവവും മനസ്സിലാക്കിയ കുന്തിപുത്രനായ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, ദ്വൈപായനൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ മുഴുവനും ഓർത്തു.
അബ്രവീത്സഹിതാന്ഭ്രാതൄന്മിഥോ ഭേദഭയാന്നൃപഃ। സര്വേഷാം ദ്രൌപദീ ഭാര്യാ ഭവിഷ്യതി ഹി നഃ ശുഭാ
ഭിന്നതയെന്ന ഭയത്തിൽ രാജാവ് സഹോദരന്മാരോടൊത്ത് പറഞ്ഞു: 'ദ്രൗപദി, ഈ ഭാഗ്യശാലി, നമ്മളൊക്കെയുടെയും ഭാര്യയാകും.'
സതാഽപി ശക്തേന ച കേശവേന സജ്യം ധനുസ്തന്ന കൃതം കിമര്ഥമ്। വിദ്ധം ച ലക്ഷ്യം ന ച കസ്യ ഹേതോ- രാചക്ഷ്വ തന്മേ ദ്വിപദാം വരിഷ്ഠ
ശക്തനായും കേശവൻ ആ വില്ല് ചൊല്ലിയില്ലേ, അതെന്തുകൊണ്ടാണ്? ലക്ഷ്യം തൊട്ടിട്ടും അതു സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നതെന്തുകൊണ്ടാണ്? ഈ കാര്യം എനിക്കു പറയൂ, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ.
ശക്തേന കൃഷ്ണേന ച കാര്മുകം ത- ന്നാരോപിതം ജ്ഞാതുകാമേന പാര്ഥാന്। പരിശ്രവാദേവ ബഭൂവ ലോകേ ജീവന്തി പാര്ഥാ ഇതി നിശ്ചയോഽസ്യ
കേശവൻക്ക് കഴിവുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, പാണ്ഡവന്മാരെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്, ആ വില്ല് ചൊല്ലിയില്ല. ലോകത്ത് വ്യാപിച്ചുപോയ വാർത്ത കേട്ടു, പാണ്ഡവർ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.