ശശംസ രാമായ യുധിഷ്ഠിരം സ ഭീമം സജിഷ്ണും ച യമൌ ച വീരൌ। ശനൈഃശനൈസ്താന്പ്രസമീക്ഷ്യ രാമോ ജനാര്ദനം പ്രീതമനാ ദദര്ശ ഹ
അവൻ രാമനോട് യുദ്ധിഷ്ഠിരനെയും ഭീമനെയും അർജുനനെയും ധർമ്മപുത്രന്മാരായ ഇരുവീരരെയും പരിചയപ്പെടുത്തി. രാമൻ ഓരോരുത്തരെയും ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കുമ്പോൾ, ജനാർദ്ദനനെ സന്തോഷപൂർവ്വം അവൻ കണ്ടു.
അന്യേ തു വീരാ നൃപപുത്രപൌത്രാഃ കൃഷ്ണാഗതൈര്നത്രമനഃസ്വഭാവൈഃ। വ്യായച്ഛമാനാ ദദൃശുര്ന താന്വൈ സന്ദഷ്ടദന്തച്ഛദതാമ്രനേത്രാഃ
മറ്റു വീരന്മാർ, രാജകുമാരന്മാരും രാജപൗത്രന്മാരും, കൃഷ്ണയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മനസ്സു അശാന്തരായി, എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അവരെ ശരിക്കും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല—പല്ല് കുരുക്കി, കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച് അവർ നോക്കി.
തഥൈവ പാര്ഥാഃ പൃഥുബാഹവസ്തേ വീരൌ യമൌ ചൈവ മഹാനുഭാവൌ। താം ദ്രൌപദീം പ്രേക്ഷ്യ തദാ സ്മ സര്വേ കന്ദര്പബാണാഭിഹതാ ബഭൂവുഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, വിശാലഭുജന്മാരായ പാർത്ഥന്മാരും ധർമ്മപുത്രന്മാരായ ഇരുവീരന്മാരും ആ സമയത്ത് ദ്രൗപദിയെ കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാവരും മനസ്സിൽ കാമന്റെ അമ്പുകൾ കുത്തിയതുപോലെ ആവേശഭരിതരായി.
ദേവര്ഷിഗന്ധര്വസമാകുലം ത- ത്സുപര്ണനാഗാസുരസിദ്ധജുഷ്ടമ്। ദിവ്യേന ഗന്ധേന സമാകുലം ച ദിവ്യൈശ്ച പുഷ്പൈരവകീര്യമാണമ്
അവിടം ദേവന്മാരും മഹർഷികളും ഗന്ധർവന്മാരും നിറഞ്ഞു, സൂപർണ്ണന്മാരും നാഗന്മാരും അസുരന്മാരും സിദ്ധന്മാരും അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്നു. ദിവ്യസുഗന്ധം നിറഞ്ഞു, ദിവ്യപുഷ്പങ്ങൾ മഴപോലെ വീണു.
മഹാസ്വനൈര്ദുന്ദുഭിനാദിതൈശ്ച ബഭൂവ തത്സങ്കുലമന്തരിക്ഷമ്। വിമാനസംബാധമഭൂത്സമന്താ- ത്സവേണുവീണാപണവാനുനാദമ്
വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ദുണ്ടുഭികളും മറ്റുചെണ്ടകളും മുഴങ്ങുമ്പോൾ ആകാശം മുഴുവൻ കലഹഭരിതമായി. ചുറ്റും വിഹായസയാനങ്ങൾ നിറഞ്ഞു, വേണുവും വീണയും പണവവും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
സമാജവാടോപരി സംസ്ഥിതാനാം മേഘൈഃ സമന്താദിവ ഗര്ജമാനൈഃ। തതസ്തു തേ രാജഗണാഃ ക്രമേണ കൃഷ്ണാനിമിത്തം കൃതവിക്രമാശ്ച। സകര്ണദുര്യോധനശാല്വശല്യ- ദ്രൌണായനിക്രാഥസുനീഥവക്രാഃ
സമാജവാടത്തിന് മുകളിൽ, ഇടതും വലതും ഇടിമുഴങ്ങുന്ന മേഘങ്ങൾ പോലെ, രാജാക്കന്മാരുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ഓരോരുത്തരായി കൃഷ്ണയെ 위해 തങ്ങളുടെ വീര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു—കർണ്ണൻ, ദുര്യോധനൻ, ശാൽവൻ, ശല്യൻ, ദ്രൗണിയൻ, നികൃതി, സുനീഥൻ, വക്രൻ എന്നിവരും.
കലിങ്ഗവങ്ഗാധിപപാണ്ഡ്യപൌണ്ഡ്രാ വിദേഹരാജോ യവനാധിപശ്ച। അന്യേ ച നാനാനൃപപുത്രപൌത്രാ രാഷ്ട്രാധിപാഃ പങ്കജപത്രനേത്രാഃ
കലിംഗ, വംഗ, പാണ്ഡ്യ, പൊണ്ട്ര രാജാക്കന്മാർ, വിദേഹരാജാവും യവനാധിപനും, മറ്റു പല രാജകുമാരന്മാരും രാജപൗത്രന്മാരും, രാജ്യാധിപതികളും, താമരയിലുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്നു.
കിരീടഹാരാങ്ഗദചക്രവാലൈ- ര്വിഭൂഷിതാങ്ഗാഃ പൃഥുബാഹവസ്തേ। അനുക്രമം വിക്രമസത്വയുക്താ ബലേന വീര്യേണ ച നര്ദമാനാഃ
കിരീടം, ഹാരം, ആംഗദം, വളയങ്ങൾ എന്നിവ ധരിച്ച വിശാലഭുജന്മാർ, വീര്യവും ശക്തിയും നിറഞ്ഞ്, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ധൈര്യവും ശക്തിയും പ്രകടിപ്പിച്ച് ഗർജിച്ചു.
തത്കാര്മുകം സംഹനനോപപന്നം സജ്യം ന ശേകുര്മനസാഽപി കര്തുമ്। തേ വിക്രമന്തഃ സ്ഫുരതാ ദൃഢേന വിക്ഷിപ്യമാണാ ധനുഷാ നരേന്ദ്രാഃ
ആ മഹത്തായ പ്രവർത്തിക്ക് യോജ്യമായ വില്ല്, മനസ്സിൽ പോലും സജ്ജമാക്കാൻ അവർക്കു കഴിഞ്ഞില്ല; എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും, അതിന്റെ കുലുങ്ങുന്ന ശക്തിയിൽ രാജാക്കന്മാർ വിറച്ച് പിന്മാറി.
വിചേഷ്ടമാനാ ധരണീതലസ്ഥാ യഥാബലം ശൈക്ഷ്യഗുണക്രമാശ്ച। ഗതൌജസഃ സ്നസ്തകിരീടഹാരാ വിനിഃശ്വസന്തഃ ശമയാംബഭൂവുഃ
ഭൂമിയിൽ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ശക്തിയും കഴിവും അനുസരിച്ച് പരിശ്രമിച്ചു, ശക്തി ക്ഷയിച്ച അവർ കിരീടവും ഹാരവും ഇടിഞ്ഞു, ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ട് പിന്മാറി.
ഹഹാകൃതം തദ്ധനുഷാ ദൃഢേന വിസ്രസ്തഹാരാങ്ഗദചക്രവാലമ്। കൃഷ്ണാനിമിത്തം വിനിവൃത്തകാമം രാജ്ഞാം തദാ മണ്ഡലമാര്തമാസീത്
ആ ദൃഢമായ വില്ലിന്റെ ശബ്ദം വലിയ ആഹ്ലാദവും ആശങ്കയും ഉണ്ടാക്കി; ഹാരങ്ങളും ആംഗദങ്ങളും വളയങ്ങളും ഇടിഞ്ഞു വീണു. കൃഷ്ണയെ 위해 രാജാക്കന്മാരുടെ വട്ടം നിരാശയിലും വേദനയിലും ആകപ്പെട്ടു.
ഏവം തേഷു നിവൃത്തേഷു ക്ഷത്രിയേഷു സമന്തതഃ। ചേദീനാമധിപോ വീരോ ബലവാനന്തകോപമഃ
അങ്ങനെ ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ ക്ഷത്രിയന്മാരും പിന്മാറിയപ്പോൾ, അതിവിശാലശക്തിയുള്ള, യമനെപ്പോലെയുള്ള വീരനായ ചെദിരാജാവ് എഴുന്നേറ്റു.
ദമഘോഷാത്മജോ ധീമാഞ്ശിശുപാലോ മഹാദ്യുതിഃ। ധനുഷോഽഭ്യാശമാഗമ്യ തസ്ഥൌ രാജ്ഞാം സമക്ഷതഃ
ദമഘോഷന്റെ പുത്രനായ, ധീരനും മഹാതേജസ്സുള്ള ശിശുപാലൻ, വില്ലിന് സമീപം ചെന്നു, രാജാക്കന്മാരുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.
തദപ്യാരോപ്യമാണം തു മാഷമാത്രേഽഭ്യതാഡയത്। ധനുഷാ പീഡ്യമാനസ്തു ജാനുഭ്യാമഗമന്മഹീമ്
അവൻ വില്ല് സജ്ജമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, നൂലിന്റെ അറ്റം ഒരു മഞ്ഞളിന്റെ അളവിൽ മാത്രം എത്തിയപ്പോൾ അതിനെ അടിച്ചു; എന്നാൽ വില്ലിന്റെ ഭാരം സഹിക്കാതെ, അവൻ മുട്ടുകുത്തി നിലത്തുവീണു.
തത ഉത്ഥായ രാജാ സ സ്വരാഷ്ട്രാണ്യഭിജഗ്മിവാന്। തതോ രാജാ ജരാസന്ധോ മഹാവീര്യോ മഹാബലഃ
അതിനുശേഷം രാജാവ് എഴുന്നേറ്റ് സ്വന്തം രാജ്യത്തേക്ക് മടങ്ങി. അതിന് ശേഷം മഹാശക്തിയുള്ള, മഹാവീര്യശാലിയായ ജരാസന്ധൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
കമ്ബുഗ്രീവഃ പൃഥുവ്യംസോ മത്തവാരണവിക്രമഃ। മത്തവാരണതാമ്രാക്ഷോ മത്തവാരണവേഗവാന്
ശംഖാകൃതിയായ കഴുത്തും, വിശാലമായ വക്ഷസ്സും, മദംപൊങ്ങിയ ആനയുടെ ശക്തിയും നടയും, മദംപൊങ്ങിയ ആനയുടെ ചുവന്ന കണ്ണുകളും അതിവേഗവും ഉള്ള ജരാസന്ധൻ അവിടെ നിന്നു.
ധനുഷോഽഭ്യാശമാഗത്യ തസ്ഥൌ ഗിരിരിവാചലഃ। ധനുരാരോപ്യമാണം തു സര്ഷമാത്രേഽഭ്യതാഡയത്
അവൻ വില്ലിനടുത്ത് വന്ന്, അചലമായ ഒരു പർവതത്തെപ്പോലെ ഉറച്ചുനിന്നു; വില്ല് കയറ്റുമ്പോൾ, ഒരു കടുക് വിത്തിന്റെ അളവിൽ അതിനെ തട്ടി.
തതഃ ശല്യോ മഹാവീര്യോ മദ്രരാജോ മഹാബലഃ। ധനുരാരോപ്യമാണം തു മുദ്ഗമാത്രേഽഭ്യതാഡയത്
അപ്പോൾ മഹാശക്തിയുള്ള മദ്രരാജാവ് ശല്യൻ, വല്ല്യ ബലംകൊണ്ടു, വില്ല് വലിച്ചു കെട്ടുമ്പോൾ, അതിനെ ഒരു ഉഴുന്ന് പരുത്തളളവിൽ അടിച്ചു നോക്കി.
തദൈവാഗാത്സ്വയം രാജ്യം പശ്ചാദനവലോകയന്। ഇദം ധനുര്വരം കോഽദ്യ സജ്യം കുര്വീത പാര്ഥിവഃ
അത് കണ്ടു, രാജാവ് താനെത്തി, പിന്നോട്ട് നോക്കാതെയും, 'ഇന്ന് ഈ ഉത്തമമായ വില്ല് ആരാണ് കെട്ടാൻ പോകുന്നത്?' എന്ന് ചോദിച്ചു.
ഇതി നിശ്ചിത്യ മനസാ ഭൂയ ഏവ സ്ഥിതസ്തദാ। തതോ ദുര്യോധനോ രാജാ ധാര്തരാഷ്ട്രഃ പരന്തപഃ
അങ്ങനെ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ച്, അവൻ വീണ്ടും അവിടെ നിന്നു; പിന്നെ കൌരവർനായ രാജാവ് ദുര്യോധനൻ, ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കുന്നവൻ,
മാനീ ദൃഢാസ്ത്രസംപന്നഃ സര്വൈശ്ച നൃപലക്ഷണൈഃ। ഉത്ഥിതഃ സഹസാ തത്ര ഭ്രാതൃമധ്യേ മഹാബലഃ
അഹങ്കാരവും ഉറച്ച ആയുധനൈപുണ്യവും രാജസമൂഹത്തിന് വേണ്ട എല്ലാ ലക്ഷണങ്ങളും ഉള്ള മഹാബലശാലിയായ അവൻ സഹോദരന്മാരുടെ നടുവിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്നു എഴുന്നേറ്റു.
വിലോക്യ ദ്രൌപദീം ഹൃഷ്ടോ ധനുഷോഽഭ്യാശമാഗമത്। സ ബഭൌ ധനുരാദായ ശക്രശ്ചാപധരോ യഥാ
ദ്രൗപദിയെ കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ അവൻ വില്ലിനരികിലേക്ക് എത്തി. വില്ല് എടുത്തപ്പോൾ, വില്ലേന്തിയിരിക്കുന്ന ഇന്ദ്രനുപോലെ അവൻ പ്രകാശിച്ചു.
ധനുരാരോപയാമാസ തിലമാത്രേഽഭ്യതാഡയത്। ആരോപ്യമാണം തദ്രാജാ ധനുഷാ ബലിനാ തദാ
അവൻ വില്ല് കെട്ടാൻ തുടങ്ങി, ഒരു എള്ളിന്തിരിയോളം അതിനെ തട്ടി. അന്നത്തെ ശക്തനായ രാജാവ് വില്ല് കെട്ടുമ്പോൾ,
ഉത്താനശയ്യമപതദങ്ഗുല്യന്തരതാഡിതഃ। സ യയൌ താഡിതസ്തേന വ്രീഡന്നിവ നരാധിപഃ
വിരലുകൾക്കിടയിൽ തട്ടി, അവൻ നേരെ കിടന്നുവീണു. അങ്ങനെ തട്ടപ്പെട്ട രാജാവ് ലജ്ജയോടെ അവിടെനിന്ന് പിന്മാറി.
തതോ വൈകര്തനഃ കര്ണോ വൃഷാ വൈ സൂതനന്ദനഃ। ധനുരഭ്യാശമാഗമ്യ തോലയാമാസ തദ്ധനുഃ
അതിനുശേഷം സൂതപുത്രനായ കർണ്ണൻ, പുരുഷന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, വില്ലിനരികിലേക്ക് വന്നു, ആ വില്ല് ഉയർത്താൻ തുടങ്ങി.
തം ചാപ്യാരോപ്യമാണം തദ്രോമമാത്രേഽഭ്യതാഡയത്। ത്രൈലോക്യവിജയീ കര്ണഃ സത്വേ ത്രൈലോക്യവിശ്രുതഃ
അവൻ ആ വില്ല് വലിച്ചുചേർത്തപ്പോൾ, ഒരു രോമത്തിന്റെ അളവിൽ അതിനെ തട്ടിയെടുത്തു; മൂന്ന് ലോകങ്ങൾ കീഴടക്കിയ കര്ണൻ, തന്റെ ശക്തിയിൽ മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തനായവൻ.
ധനുഷാ സോഽപി നിര്ധൂത ഇതി സര്വേ ഭയാകുലാഃ। ഏവം കര്ണേ വിനിര്ധൂതേ ധനുഷാ ച നൃപോത്തമാഃ
ആ വില്ല് കൊണ്ട് അവനും തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടു; എല്ലാവരും ഭയത്തോടെ നിറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ കര്ണൻ വില്ല് കൊണ്ട് തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടപ്പോൾ, രാജാക്കന്മാരിൽ ഉത്തമന്മാരായവർ,
ചക്ഷുര്ഭിരപി നാപശ്യന്വിനമ്രമുഖപങ്കജാഃ। ദൃഷ്ട്വാ കര്ണം വിനിര്ധൂതം ലോകേ വീരാ നൃപോത്തമാഃ
കര്ണനെ തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടത് കണ്ടപ്പോൾ, വീരന്മാരും രാജാക്കന്മാരിൽ ഉത്തമന്മാരും അവരുടെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ടും ഒന്നും കാണാൻ കഴിയാതെ, മുഖം താഴ്ത്തി നിന്നു.
നിരാശാ ധനുരുദ്ധാരേ ദ്രൌപദീസംഗമേഽപി ച
വില്ല് വലിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നതിലും, ദ്രൗപദിയെ നേടാൻ കഴിയില്ലെന്നതിലും അവർക്ക് എല്ലാ പ്രതീക്ഷയും നഷ്ടമായി.
തസ്മിംസ്തു സംഭ്രാന്തജനേ സമാജേ നിക്ഷിപ്തവാദേഷു ജനാധിപേഷു। കുന്തീസുതോ ജിഷ്ണുരിയേഷ കര്തും സജ്യം ധനുസ്തത്സശരം ച വീരഃ
അവിടെ എല്ലാവരും ആശങ്കയോടെ കാത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ, രാജാക്കന്മാർ പരാജയത്തെ സമ്മതിച്ചപ്പോൾ, കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ അർജുനൻ, വിജയശാലിയായവൻ, ധനുസ്സും അമ്പും എടുത്ത് അതിനെ വലിക്കാൻ തയ്യാറായി.