യവീയാന്ദേവലസ്യൈഷ വനേ ഭ്രാതാ തപസ്യതി। ധൌമ്യ ഉത്കോചകേ തീര്ഥേ തം വൃണുധ്വം യീച്ഛഥ
ദേവലന്റെ ഇളയ സഹോദരൻ വനത്തിൽ ഉത്സോകച തീർത്ഥത്തിൽ തപസ്സ് ചെയ്യുകയാണ്. നിങ്ങൾക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ, അവനെ തെരഞ്ഞെടുക്കൂ.
തതോഽര്ജുനോഽസ്ത്രമാഗ്നേയം പ്രദദൌ തദ്യഥാവിധി। ഗന്ധര്വായ `സ ച പ്രീതോ വചനം ചേദമബ്രവീത്
അർജുനൻ അഗ്നിയാസ്ത്രം ഗന്ധർവനു യഥാവിധി നൽകി. അതിൽ സന്തോഷംകൊണ്ടു ഗന്ധർവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
മയി സന്തി ഹയശ്രേഷ്ഠാസ്തവ ദാസ്യാമി വൈ സഖേ। ഉപകാരകൃതം മിത്രം പ്രതികാരേണ യോജയേ
സുഹൃത്തെ, എന്റെ അടുത്ത് ഉത്തമമായ കുതിരകൾ ഉണ്ട്. ഞാൻ അവയെ നിനക്കു കൊടുക്കാം. സഹായം ചെയ്ത സുഹൃത്തിനു ഞാൻ മറുപടി സഹായം നൽകും.
ഗൃഹ്ണീഷ്വ ചാക്ഷുഷീം വിദ്യാമിമാം ഭരതസത്തമ। ഏവമുക്തോഽര്ജുനഃ' പ്രീതോ വചനം ചേദമബ്രവീത്
ഭരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, ഈ അക്ഷുഷി വിദ്യയും നീ സ്വീകരിക്കൂ. അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അർജുനൻ സന്തോഷത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ത്വയ്യേവ താവത്തിഷ്ഠന്തു ഹയാ ഗന്ധര്വസത്തമ। കാര്യകാലേ ഗ്രഹീഷ്യാമഃ സ്വസ്തി തേഽസ്ത്വിതി ചാബ്രവീത്
ഗന്ധർവശ്രേഷ്ഠനേ, ആ കുതിരകൾ ഇപ്പോൾ നിന്റെ അടുത്ത് തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. ആവശ്യം വന്നാൽ ഞങ്ങൾ അവയെ വാങ്ങാം. നിനക്ക് സുഖം ഉണ്ടാകട്ടെ, അർജുനൻ പറഞ്ഞു.
തേഽന്യോന്യമഭിസംപൂജ്യ ഗന്ധര്വഃ പാണ്ഡവാശ്ച ഹ। രമ്യാദ്ഭാഗീരഥീതീരാദ്യഥാകാമം പ്രതസ്ഥിരേ
അന്യോന്യം ആദരവോടെ, ഗന്ധർവനും പാണ്ഡവന്മാരും ഭാഗീരഥിയുടെ മനോഹരമായ തീരങ്ങളിൽ ഇഷ്ടംപോലെ യാത്ര തുടർന്നു.
തത ഉത്കോചകം തീര്ഥം ഗത്വാ ധൌമ്യാശ്രമം തു തേ। തം വവ്രുഃ പാണ്ഡവാ ധൌമ്യം പൌരോഹിത്യായ ഭാരത
ശേഷം അവർ ഉത്സോകച തീർത്ഥത്തിൽ എത്തി, അവിടെ ധൗമ്യന്റെ ആശ്രമം കണ്ടു. പാണ്ഡവന്മാർ പുരോഹിതനായി ധൗമ്യനെ തെരഞ്ഞെടുത്തു.
താന്ധൌമ്യഃ പ്രതിജഗ്രാഹ സര്വവേദവിദാം വരഃ। വന്യേന ഫലമൂലേന പൌരോഹിത്യേന ചൈവ ഹ
സകലവേദങ്ങൾക്കും അർത്ഥം അറിയുന്ന ധൗമ്യൻ അവരെ സ്വീകരിച്ചു, കാട്ടിൽ നിന്നുള്ള പഴവും കിഴങ്ങും നൽകി, പുരോഹിത്യവും നിർവഹിച്ചു.
തേ സമാശംസിരേ ലബ്ധാം ശ്രിയം രാജ്യം ച പാണ്ഡവാഃ। ബ്രാഹ്മണം തം പുരസ്കൃത്യ പാഞ്ചാലീം ച സ്വയംവരേ
ആ ബ്രാഹ്മണനെ മുന്നിൽ വെച്ച്, പാണ്ഡവന്മാർ വീണ്ടും ഐശ്വര്യവും രാജ്യവും നേടാമെന്ന പ്രത്യാശയോടെ, പാഞ്ചാലിയുടെ സ്വയംവരത്തിൽ വിജയിക്കാനായി ആഗ്രഹിച്ചു.
പുരോഹിതേന തേനാഥ ഗുരുണാ സംഗതാസ്തദാ। നാഥവന്തമിവാത്മാനം മേനിരേ ഭരതര്ഷഭാഃ
ആ പുരോഹിതനും ഗുരുവും കൂടെ ചേർന്നതോടെ, ഭാരതശ്രേഷ്ഠന്മാർക്ക് തങ്ങള്ക്ക് ഒരു രക്ഷകനുണ്ടെന്നു തോന്നി.
സ ഹി വേദാര്ഥതത്ത്വജ്ഞസ്തേഷാം ഗുരുരുദാരധീഃ। വേദവിച്ചൈവ വാഗ്മീ ച ധൌമ്യഃ ശ്രീമാന്ദ്വിജോത്തമഃ
വേദാർത്ഥത്തിൽ നിപുണനും, ഉന്നതബുദ്ധിയുമുള്ള ധൗമ്യൻ അവരുടെ ഗുരുവായിരുന്നു. വേദജ്ഞനും വാഗ്മിയും, ശ്രേഷ്ഠനായ ദ്വിജനും ആയിരുന്നു.
തേജസാ ചൈവ ബുദ്ധ്യാ ച രൂപേണ യശസാ ശ്രിയാ। മന്ത്രൈശ്ച വിവിധൈര്ധൌമ്യസ്തുല്യ ആസീദ്ബൃഹസ്പതേഃ
പ്രഭയിലും ബുദ്ധിയിലും രൂപത്തിലും പ്രശസ്തിയിലും ഐശ്വര്യത്തിലും, വിവിധ മന്ത്രങ്ങളിലും ധൗമ്യൻ ബൃഹസ്പതിക്കു തുല്യനായിരുന്നു.
സ ചാപി വിപ്രസ്താന്മേനേ സ്വഭാവാഭ്യധികാന്ഭുവി। തേന ധര്മവിദാ പാര്ഥാ യോജ്യാ സര്വവിദാ വൃതാഃ
ഭൂമിയിലെ മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ സ്വഭാവത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠരാണെന്ന് ആ ബ്രാഹ്മണൻ വിശ്വസിച്ചു. അങ്ങനെ ധൗമ്യൻ, സകലവിദ്യകളും അറിയുന്ന പാർത്ഥന്മാരെ സ്വീകരിച്ചു.
മേനിരേ സഹിതാ വീരാഃ പ്രാപ്തം രാജ്യം ച പാണ്ഡവാഃ। ബുദ്ധിവീര്യബലോത്സാഹൈര്യുക്താ ദേവാ ഇവാപരേ
ബുദ്ധിയും വീര്യവും ബലവും ഉത്സാഹവും ഉള്ള പാണ്ഡവ വീരന്മാർ ഐക്യത്തോടെ രാജ്യം നേടിയതാണെന്നു വിശ്വസിച്ചു; അവർ ദേവന്മാരെപ്പോലെയായിരുന്നു.
കൃതസ്വസ്ത്യയനാസ്തേന തതസ്തേ മനുജാധിപാഃ। മേനിരേ സഹിതാ ഗന്തും പാഞ്ചാല്യാസ്തം സ്വയംവരമ്
ധൗമ്യൻ ആശംസകൾ നൽകി, ആ രാജാക്കന്മാർ ഐക്യത്തോടെ പാഞ്ചാലിയുടെ സ്വയംവരത്തിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി.
തതസ്തേ നരശാര്ദൂലാ ഭ്രാതരഃ പഞ്ച പാണ്ഡവാഃ। തം ബ്രാഹ്മണം പുരസ്കൃത്യ പാഞ്ചാല്യാശ്ച സ്വയംവരമ്। പ്രയയുര്ദ്രൌപദീം ദ്രഷ്ടും തം ച ദേശം മഹോത്സവമ്
പിന്നീട്, ആ അഞ്ചു പാണ്ഡവ സഹോദരന്മാർ, ബ്രാഹ്മണനെ മുന്നിൽ വെച്ച്, പാഞ്ചാലിയുടെ സ്വയംവരത്തേക്ക്, ദ്രൗപദിയെ കാണാനും ആ മഹോത്സവം അനുഭവിക്കാനുമായി പുറപ്പെട്ടു.
തതസ്തേ തം മഹാത്മാനം ശുദ്ധാത്മാനമകല്മഷമ്। ദദൃശുഃ പാണ്ഡവാ വീരാഃ പഥി ദ്വൈപായനം തദാ
യാത്രയിൽ, ആ വീരനായ പാണ്ഡവന്മാർ മഹാത്മാവും ശുദ്ധഹൃദയനും പാപരഹിതനുമായ വ്യാസനെ കണ്ടു.
തസ്മൈ യഥാവത്സത്കാരം കൃത്വാ തേന ച സത്കൃതാഃ। കഥാന്തേ ചാഭ്യനുജ്ഞാതാഃ പ്രയയുര്ദ്രുപദക്ഷയമ്
അവർ അവനു യഥാവിധി ആദരം നൽകി; അവനാൽ അവരും ആദരിക്കപ്പെട്ടു. സംഭാഷണത്തിനു ശേഷം, അവന്റെ അനുമതിയോടെ, അവർ ദ്രുപദന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോയി.
പശ്യന്തോ രമണീയാനി വനാനി ച സരാംസി ച। തത്രതത്ര വസന്തശ്ച ശനൈര്ജഗ്മുര്മഹരാഥാഃ
അവിടെ അവിടെയായി മനോഹരമായ കാടുകളും തടാകങ്ങളും കാണിച്ചുകൊണ്ട്, ആ മഹാശക്തിയുള്ള രഥസാരഥികൾ പതിയെ യാത്രചെയ്തു.
സ്വാധ്യായവന്തഃ ശുചയോ മധുരാഃ പ്രിയവാദിനഃ। ആനുപൂര്വ്യേണ സംപ്രാപ്താഃ പാഞ്ചാലാന്പാണ്ഡുനന്ദനാഃ
വേദപാഠത്തിൽ നിപുണരും, ശുദ്ധരും, മധുരഭാഷികളും ആയ പാണ്ഡുവിന്റെ മക്കൾ, ക്രമമായി പാഞ്ചാല ദേശത്ത് എത്തിച്ചു.
തേ തു ദൃഷ്ട്വാ പുരം തച്ച സ്കന്ധാവാരം ച പാണ്ഡവാഃ। കുമ്ഭകാരസ്യ ശാലായാം നിവാസം ചക്രിരേ തദാ
ആ നഗരംയും സൈന്യവാസവും കണ്ട ശേഷം, പാണ്ഡവർ അന്ന് ഒരു കുഭാരന്റെ വീട്ടിൽ താമസമാക്കി.
തത്ര ഭൈക്ഷം സമാജഹ്രുര്ബ്രാഹ്മണീം വൃത്തിമാശ്രിതാഃ। താന്സംപ്രാപ്താംസ്തഥാ വീരാഞ്ജജ്ഞിരേ ന നരാഃ ക്വചിത്
അവിടെ ബ്രാഹ്മണരുടെ ജീവിതം സ്വീകരിച്ച്, ഭിക്ഷയെടുത്ത് ജീവിച്ചു; എന്നാൽ ആ വീരന്മാരെ ആരും എവിടെയും തിരിച്ചറിയില്ലായിരുന്നു.
യജ്ഞസേനസ്തു പാഞ്ചാലോ ഭീഷ്മദ്രോമകൃതാഗസമ്। ജ്ഞാത്വാഽഽത്മാനം തദാരേഭേ ത്രാണായാത്മക്രിയാം ക്ഷമാം
ഭീഷ്മനും ദ്രോണമുനിയും കൃപനും ഭീഷണിയാകുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, പാഞ്ചാലരാജാവ് യജ്ഞസേനൻ തന്റെ രക്ഷയ്ക്ക് വേണ്ട നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചു.
അവാപ്യ ധൃഷ്ടദ്യുമ്നം ഹി ന സ ദ്രോണമചിന്തയത്। സ തു വൈരപ്രസങ്ഗാച്ച ഭീഷ്മാദ്ഭയമചിന്തയത്
ധൃഷ്ടദ്യുമ്നനെ ലഭിച്ചതിനാൽ ദ്രോണനെ കുറിച്ച് ഭയമില്ലാതായി; പക്ഷേ വൈരത്തിന്റെ കാരണമായി ഭീഷ്മനെ ഭയപ്പെട്ടു.
കന്യാദാനാത്തു ശരണം സോഽമന്യത മഹീപതിഃ।' യജ്ഞസേനസ്യ കാമസ്തു പാണ്ഡവായ കിരീടിനേ
കന്യാദാനം ചെയ്യുന്നത് രക്ഷയാകുമെന്ന് രാജാവ് കരുതിയിരുന്നു; യജ്ഞസേനന്റെ ആഗ്രഹം തന്റെ മകളെ അർജ്ജുനനു നൽകാനായിരുന്നു.
ദാസ്യാമി കൃഷ്മാമിതി വൈ ന ചൈനം വിവൃണോതി സഃ। `ജാമാതൃബലസംയോഗം മേനേ ഹി ബലവത്തരമ്
"ഞാൻ മകളെ നൽകും" എന്നുറച്ചു, എന്നാൽ അത് തുറന്നു പറയില്ലായിരുന്നു; ശക്തനായ മകനുമാർക്കുള്ള ബന്ധം ഏറ്റവും നല്ലതാണെന്ന് അവൻ വിചാരിച്ചു.
സോഽന്വേഷമാണഃ കൌന്തേയാന്പാഞ്ചാലോ ജനമേജയ। ദൃഢം ധനുരഥാനമ്യം കാരയാമാസ ഭാരത
കുന്തിയുടെ മക്കളെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ട്, പാഞ്ചാലരാജാവ് ഒരു തകർക്കാനാവാത്ത ശക്തമായ വില്ല് ഉണ്ടാക്കിച്ചു.
വൈയാഘ്രപദ്യസ്യോഗ്രം വൈ സൃഞ്ജയസ്യ മഹീപതിഃ। തദ്ധനുഃ കിന്ധുരം നാമ ദേവദത്തമുപാനയത്
വൈയാഘ്രപാദ്യന്റെ അതികഠിനമായ, ദേവന്മാർ നൽകിയ കിന്ദുരം എന്ന വില്ല് ശ്രീഞ്ജയരാജാവ് അവിടെ കൊണ്ടുവന്നു.
ആയസീ തസ്യ ച ജ്യാഽഽസീത്പ്രതിബദ്ധാ മഹാബലാ। ന തു ജ്യാം പ്രസഹേദന്യസ്തദ്ധനുഃപ്രവരം മഹത്
അതിന്റേത് ഇരുമ്പ് കൊണ്ടുള്ള ശക്തമായ ജ്യയായിരുന്നു; എന്നാൽ ആ വലിയ ഉത്തമവില്ല് മറ്റാരും വലിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
ശങ്കരേണ വരം ദത്തം പ്രീതേന ച മഹാത്മനാ। തന്നിഷ്ഫലം സ്യാന്ന തു മേ ഇതി പ്രാമാണ്യമാഗതഃ
പ്രസന്നനായ മഹാത്മാവായ ശിവൻ അനുഗ്രഹമായി നൽകിയ ആ വില്ല് ഫലമില്ലാതാകരുതെന്ന് രാജാവ് ഉറപ്പിച്ചു.