അന്തര്ധായ തതോഽത്മാനം വിശ്വാമിത്രോഽപി ഭാരത। താവുഭാവതിചക്രാമ ചികീര്ഷന്നാത്മനഃ പ്രിയമ്
ഭാരതാ, വിശ്വാമിത്രന് അവന് തന്നെ മറച്ചു, പിന്നെ ഇരുവരും തങ്ങള്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതിനെ തേടി അവിടെ നിന്ന് പോയി.
സ തു ശപ്തസ്തദാ തേന ശക്തിനാ വൈ നൃപോത്തമഃ। ജഗാമ ശരണം ശക്തിം പ്രസാദയിതുമര്ഹയന്
ശക്തിയുടെ ശാപം ലഭിച്ച രാജാവ്, അവനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാനായി ശക്തിയെ അഭയം തേടി.
തസ്യ ഭാവം വിദിത്വാ സ നൃപതേഃ കുരുസത്തമ। വിശ്വാമിത്രസ്തതോ രക്ഷ ആദിദേശ നൃപം പ്രതി
ആ രാജാവിന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി, വിശ്വാമിത്രന് ഒരു രാക്ഷസനെ രാജാവിനെ ആക്രമിക്കാൻ അയച്ചു.
ശാപാത്തസ്യ തു വിപ്രര്ഷേര്വിശ്വാമിത്രസ്യ ചാജ്ഞയാ। രാക്ഷസഃ കിങ്കരോ നാമ വിവേശ നൃപതിം തദാ
മുനിയുടെ ശാപത്താലും വിശ്വാമിത്രന്റെ കല്പനയാലും, കിങ്കരന് എന്നൊരു രാക്ഷസന് അന്നത്തെ രാജാവില് പ്രവേശിച്ചു.
രക്ഷസാ തം ഗൃഹീതം തു വിദിത്വാ മുനിസത്തമഃ। വിശ്വാമിത്രോഽപ്യപാക്രാമത്തസ്മാദ്ദേശാദരിന്ദമ
രാക്ഷസന് രാജാവിനെ പിടിച്ചെന്നു മനസ്സിലിച്ച മഹാമുനി വിശ്വാമിത്രന് അവിടത്തെ രാജാവിനെ വിട്ട് പോയി, ശത്രുനാശകനേ.
തതഃ സ നൃപതിര്വിദ്വാന്രക്ഷന്നാത്മാനമാത്മനാ। ബലവത്പീഡ്യമാനോഽപി രക്ഷസാന്തര്ഗതേന ഹ
അതിനുശേഷം, ആ വിവേകമുള്ള രാജാവ്, അകത്തുള്ള രാക്ഷസന് ശക്തിയായി പീഡിപ്പിച്ചിട്ടും, തന്റെ ശക്തിയാല് തന്നെ സംരക്ഷിച്ചു.
ദദര്ശാഥ ദ്വിജഃ കശ്ചിദ്രാജാനം പ്രസ്ഥിതം വനമ്। അയാചത ക്ഷുധാപന്നഃ സമാംസം ഭോജനം തദാ
അപ്പോള് ഒരു ബ്രാഹ്മണന് രാജാവിനെ കാടിലേക്ക് പോകുന്നത് കണ്ടു, വിശപ്പോടെ അവനോട് മാംസം ഭക്ഷണമായി ചോദിച്ചു.
തമുവാചാഥ രാജര്ഷിര്ദ്വിജം മിത്രസഹസ്തദാ। ആസ്സ്വ ബ്രഹ്മംസ്ത്വമത്രൈവ മുഹൂര്തം പ്രതിപാലയന്
അപ്പോള് രാജമുനിയായ മിത്രസഹന് ആ ബ്രാഹ്മണനോട് പറഞ്ഞു: 'ഇവിടെ കുറച്ചു നേരം കാത്തിരിക്കുക, ബ്രാഹ്മണനേ.'
നിവൃത്തഃ പ്രതിദാസ്യാമി ഭോജനം തേ യഥേപ്സിതമ്। ഇത്യുക്ത്വാ പ്രയയൌ രാജാ തസ്ഥൌ ച ദ്വിജസത്തമഃ
'ഞാന് തിരിച്ചു വന്ന് നിന്നെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഭക്ഷണം നല്കാം.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് രാജാവ് പോയി, ബ്രാഹ്മണന് അവിടെ കാത്തുനിന്നു.
തതോ രാജാ പരിക്രമ്യ യഥാകാമം യഥാസുഖമ്। നിവൃത്തോഽന്തഃപുരം പാര്ഥ പ്രവിവേശ മഹാമനാഃ
അതിനുശേഷം രാജാവ് ഇഷ്ടം പോലെ ചുറ്റി, സന്തോഷത്തോടെ തിരിച്ചു വന്ന്, ഉല്ലാസഭാവത്തോടെ അന്തഃപുരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
അന്തര്ഗതസ്തദാ രാജാ ശ്രുത്വാ ബ്രാഹ്മണഭാഷിതമ്। സോഽന്തഃപുരം പ്രവിശ്യാഥ ന സസ്മാര നരാധിപഃ
അപ്പോള് രാജാവ് അകത്തേക്ക് കടന്നു, ബ്രാഹ്മണന്റെ വാക്കുകള് കേട്ടെങ്കിലും, അന്തഃപുരത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോള് അതു മറന്നു.
തതോഽര്ധരാത്ര ഉത്ഥായ സൂദമാനായ്യ സത്വരമ്। ഉവാച രാജാ സംസ്മൃത്യ ബ്രാഹ്മണസ്യ പ്രതിശ്രുതമ്
പിന്നീട്, അര്ദ്ധരാത്രിയില് എഴുന്നേറ്റ്, അടുപ്പക്കാരനെ വേഗം വിളിച്ചു, ബ്രാഹ്മണനോട് നല്കിയ വാഗ്ദാനം ഓര്മ്മിച്ച് രാജാവ് പറഞ്ഞു.
ഗച്ഛാമുഷ്മിന്വനോദ്ദേശേ ബ്രാഹ്മണോ മാം പ്രതീക്ഷതേ। അന്നാര്ഥീ തം ത്വമന്നേന സമാംസേനോപപാദയ
നമുക്ക് ആ കാട്ടിലെ ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് പോകാം. അവിടെ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു, അവനു ഭക്ഷണം വേണം. അവൻ ചോദിക്കുന്നത്രയും ഭക്ഷണം നീ അവനു കൊടുക്കണം.
ഏവമുക്തസ്തതഃ സൂദഃ സോഽനാസാദ്യാമിഷം ക്വചിത്। നിവേദയാമാസ തദാ തസ്മൈ രാജ്ഞേ വ്യഥാന്വിതഃ
അങ്ങനെ രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ കേട്ട ശേഷം, പാചകക്കാരന് എവിടെയും മാംസം കിട്ടിയില്ല. അതുകൊണ്ട് വലിയ വിഷമത്തോടെ അവൻ രാജാവിനോട് ഈ കാര്യം അറിയിച്ചു.
രാജാ തു രക്ഷസാവിഷ്ടഃ സൂദമാഹ ഗതവ്യഥഃ। അപ്യേനം നരമാംസേന ഭോജയേതി പുനഃ പുനഃ
പിന്നീട്, ഭൂതം പിടിച്ച രാജാവ്, ഭയമില്ലാതെ പാചകക്കാരനോട് വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'അവനെ മനുഷ്യമാംസംകൊണ്ട് ഭക്ഷിപ്പിക്കൂ.'
തഥേത്യുക്ത്വാ തതഃ സൂദഃ സംസ്ഥാനം വധ്യഘാതിനാമ്। ഗത്വാഽഽജഹാര ത്വരിതോ നരമാംസമപേതഭീഃ
'ശരി' എന്നു പറഞ്ഞ പാചകക്കാരൻ ഭയമില്ലാതെ വധശാലയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ പോയി മനുഷ്യമാംസം കൊണ്ടുവന്നു.
ഏതത്സംസ്കൃത്യ വിധിവദന്നോപഹിതമാശു വൈ। തസ്മൈ പ്രാദാദ്ബ്രാഹ്മണായ ക്ഷുധിതായ തപസ്വിനേ
അത് ശരിയായ രീതിയിൽ തയ്യാറാക്കി, ആഹാരം വേഗത്തിൽ ആ വിശന്ന ബ്രാഹ്മണനു സമർപ്പിച്ചു.
സ സിദ്ധചക്ഷുഷാ ദൃഷ്ട്വാ തദന്നം ദ്വിജസത്തമഃ। അഭോജ്യമിദമിത്യാഹ ക്രോധപര്യാകുലേക്ഷണഃ
അവൻ അതു ദിവ്യദൃഷ്ടിയോടെ നോക്കി, കോപത്തോടെ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു: 'ഇത് ഭക്ഷിക്കാൻ യോജ്യമല്ല.'
യസ്മാദഭോജ്യമന്നം മേ ദദാതി സ നൃപാധമഃ
അവൻ എന്നെ ഭക്ഷിക്കാൻ യോജ്യമല്ലാത്ത ആഹാരം കൊടുത്തതുകൊണ്ട്, ആ ഏറ്റവും താഴ്ചയിലുള്ള രാജാവിന്—
സക്തോ മാനുഷമാംസേഷു യഥോക്തഃ ശക്തിനാ പുരാ। ഉദ്വേജനീയോ ഭൂതാനാം ചരിഷ്യതി മഹീമിമാമ്
മനുഷ്യമാംസത്തിൽ ആസ്വാദനമുണ്ടായതിനാൽ, മുമ്പ് ശക്തി പറഞ്ഞതുപോലെ, അവൻ എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഭയമായി ഭൂമിയിൽ അലയും.
ദ്വിരനുവ്യാഹൃതേ രാജ്ഞഃ സ ശാപോ ബലവാനഭൂത്। രക്ഷോബലസമാവിഷ്ടോ വിസംജ്ഞശ്ചാഭവന്നൃപഃ
രാജാവിനെ രണ്ടുതവണ ശപിച്ചപ്പോൾ ആ ശാപം ശക്തിയായി. ഭൂതശക്തി പിടിച്ച രാജാവ് ബോധംകെട്ടുപോയി.
തതഃ സ നൃപതിശ്രേഷ്ഠോ രക്ഷസാപഹൃതേന്ദ്രിയഃ। ഉവാച ശഖ്തിം തം ദൃഷ്ട്വാ ന ചിരാദിവ ഭാരത
പിന്നീട്, ഭൂതം പിടിച്ച senses നഷ്ടപ്പെട്ട രാജാവ്, ശക്തിയെ കണ്ടു, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞതുപോലെ പറഞ്ഞു.
യസ്മാദസദൃശഃ ശാപഃ പ്രയുക്തോഽയം മയി ത്വയാ। തസ്മാത്ത്വത്തഃ പ്രവര്തിഷ്യേ ഖാദിതും പുരുഷാനഹമ്
നീ എന്നെ അയോഗ്യമായ ശാപം നൽകിയതുകൊണ്ട്, ഞാൻ മനുഷ്യരെ തിന്നാൻ തുടങ്ങും, ആദ്യം നിന്നെ തന്നെയാണ്.
ഏവമുക്ത്വാ തതഃ സദ്യസ്തം പ്രാണൈര്വിപ്രയോജ്യ ച। ശക്തിം തം ഭക്ഷയാമാസ വ്യാഘ്രഃ പശുമിവേപ്സിതമ്
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ ഉടൻ തന്നെ, അവൻ ശക്തിയുടെ ജീവൻ എടുത്തു, കടുവ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഇരയെ തിന്നുന്നതുപോലെ അവനെ തിന്നു.
ശക്തിനം തു മൃതം ദൃഷ്ട്വാ വിശ്വാമിത്രഃ പുനഃപുനഃ। വസിഷ്ഠസ്യൈവ പുത്രേഷു തദ്രക്ഷഃ സംദിദേശ ഹ
ശക്തി മരിച്ചതു കണ്ട വിഷ്വാമിത്രൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ആ ഭൂതത്തെ വസിഷ്ഠന്റെ മക്കളിലേക്ക് അയച്ചു.
സ താഞ്ശക്ത്യവരാന്പുത്രാന്വസിഷ്ഠസ്യ മഹാത്മനഃ। ഭക്ഷയാമാസ സംക്രുദ്ധഃ സിംഹഃ ക്ഷുദ്രമൃഗാനിവ
കോപംകൊണ്ട ആ സിംഹംപോലെയുള്ള ഭൂതം, മഹാത്മാവായ വസിഷ്ഠന്റെ ശേഷിച്ച മക്കളെ ചെറുവനരികളെപോലെ തിന്നു.
വസിഷ്ഠോ ഘാതിതാഞ്ശ്രുത്വാ വിശ്വാമിത്രേണ താന്സുതാന്। ധാരയാമാസ തം ശോകം മഹാദ്രിരിവ മേദിനീമ്
വസിഷ്ഠൻ തന്റെ മക്കളെ വിഷ്വാമിത്രൻ കൊല്ലിച്ചതായി കേട്ടപ്പോൾ, ആ ദുഃഖം മഹാപർവ്വതം ഭൂമിയെ ചുമക്കുന്നതുപോലെ സഹിച്ചു.
ചക്രേ ചാത്മവിനാശായ ബുദ്ധിം സ മുനിസത്തമഃ। ന ത്വേവ കൌശികോച്ഛേദം മേനേ മതിമതാം വരഃ
ആ മഹർഷി ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ, ബുദ്ധിമാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അവൻ കൗശികനെ നശിപ്പിക്കണമെന്ന് വിചാരിച്ചില്ല.
സ മേരുകൂടാദാത്മാനം മുമോച ഭഗവാനൃഷിഃ। ഗിരേസ്തസ്യ ശിലായാം തു തൂലരാശാവിവാപതത്
അവൻ മെരുവിന്റെ മുകളിലிருந்து ചാടി. പക്ഷേ, പർവ്വതത്തിലെ പാറയിൽ തൂവാലക്കൂമ്പാരമെന്നപോലെ പതിച്ചു.
ന മമാര ച പാതേന സ യദാ തേന പാണ്ഡവ। തദാഗ്നിമിദ്ധം ഭഗവാന്സംവിവേശ മഹാവനേ
പതനത്തിൽ വസിഷ്ഠൻ മരിച്ചില്ല. അതിനുശേഷം, മഹാവനത്തിൽ കത്തുന്ന അഗ്നിയിൽ കയറി.