താപത്യ ഇതി യദ്വാക്യമുക്തവാനസി മാമിഹ। തദഹം ജ്ഞാതുമിച്ഛാമി താപത്യാര്ഥം വിനിശ്ചിതമ്
താപത്യ എന്ന പേരിൽ നീ എന്നെ വിളിച്ചതിന്റെ അർത്ഥം ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. താപത്യ എന്നതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം എനിക്ക് അറിയണം.
തപതീ നാമ കാ ചൈഷാ താപത്യാ യത്കൃതേ വയമ്। കൌന്തേയാ ഹി വയം സാധോ തത്ത്വമിച്ഛാമി വേദിതുമ്
തപതീ എന്നവൾ ആരാണ്? ഞങ്ങൾ താപത്യർ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതെന്തിനാണ്? കുന്തിദേവിയുടെ മകനേ, ഈ കാര്യത്തിന്റെ സത്യം ഞങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഏവമുക്തഃ സ ഗന്ധര്വഃ കുന്തീപുത്രം ധനഞ്ജയമ്। വിശ്രുതം ത്രിഷു ലോകേഷു ശ്രാവയാമാസ വൈ കഥാമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ആ ഗന്ധർവ്വൻ, കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ അർജുനനോടു്, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തമായ ആ കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി.
ഹന്ത തേ കഥയിഷ്യാമി കഥാമേതാം മനോരമാമ്। യഥാവദഖിലാം പാര്ഥ സര്വബുദ്ധിമതാം വര
പാർഥാ, ഞാൻ ഈ മനോഹരമായ കഥ മുഴുവനും, യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവിച്ചപോലെ, നിനക്കു് പറയാം. നീ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കണം.
ഉക്തവാനസ്മി യേന ത്വാം താപത്യ ഇതി യദ്വചഃ। തത്തേഽഹം കഥയിഷ്യാമി ശൃണുഷ്വൈകമനാ ഭവ
ഞാൻ നിന്നെ 'തപതിയുടെ സന്തതി' എന്നു വിളിച്ചതിന് കാരണമെന്തെന്നു് ഇപ്പോൾ ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. നീ മനസ്സോടെ കേൾക്കുക.
യ ഏഷ ദിവി ധിഷ്ണ്യേന നാകം വ്യാപ്നോതി തേജസാ। ഏതസ്യ തപതീ നാമ ബഭൂവ സദൃശീ സുതാ
ആകാശത്തെയും സ്വർഗ്ഗത്തെയും തന്റെ പ്രകാശത്തോടെ നിറയ്ക്കുന്ന ആ മഹാതേജസ്സിന്റെ മകൾ, തനിക്കു് തുല്യമായവളായി, 'തപതി' എന്ന പേരിൽ ജനിച്ചു.
വിവസ്വതോ വൈ ദേവസ്യ സാവിത്ര്യവരജാ വിഭോ। വിശ്രുതാ ത്രിഷു ലോകേഷു തപതീ തപസാ യുതാ
ദേവനായ വിവസ്വാന്റെ മകളും, സാവിത്രിയുടെ അനിയത്തിയും, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തയായ, തപസ്സിൽ സമ്പന്നയായ തപതിയായിരുന്നു അവൾ.
ന ദേവീ നാസുരീ ചൈവ ന യക്ഷീ ന ച രാക്ഷസീ। നാപ്സരാ ന ച ഗന്ധര്വീ തഥാ രൂപേണ കാചന
ദേവതകളിലും, അസുരസ്ത്രികളിലും, യക്ഷികളിലും, രാക്ഷസികളിലും, അപ്സരസ്സുകളിലും, ഗന്ധർവ്വസ്ത്രികളിലും, അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിന് തുല്യരാരുമില്ലായിരുന്നു.
സുവിഭക്താനവദ്യാങ്ഗീ സ്വസിതായതലോചനാ। സ്വാചാരാ ചൈവ സാധ്വീ ച സുവേഷാ ചൈവ ഭാമിനീ
അവളുടെ ശരീരം സുന്ദരമായി പൂർണ്ണവും കുഴപ്പമില്ലാത്തതുമായിരുന്നു. നീണ്ട കറുത്ത കണ്ണുകളും, നല്ല പെരുമയും, സദാചാരവും, മനോഹരമായ വേഷവും അവളെ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
ത തസ്യാഃ സദൃശം കംചിത്ത്രിഷു ലോകേഷു ഭാരത। ഭര്താരം സവിതാ മേനേ രൂപശീലഗുണശ്രുതൈഃ
ഭാരതാ, രൂപത്തിലും, ഗുണത്തിലും, ശീലത്തിലും, വിജ്ഞാനത്തിലും തപതിക്ക് തുല്യനായ ഭർത്താവിനെ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും സാവിതാവ് കണ്ടില്ല.
സംപ്രാപ്തയൌവനാം പശ്യന്ദേയാം ദുഹിതരം തു താമ്। `ദ്വ്യഷ്ടവര്ഷാം തു താം ശ്യാമാം സവിതാ രൂപശാലിനീമ്।' നോപലേഭേ തതഃ ശാന്തിം സംപ്രദാനം വിചിന്തയന്
അവളുടെ മകൾ യൌവനത്തിലേക്ക് കടന്നതും, കനകവർണ്ണവും, പതിനാറു വയസ്സുമുള്ളതും കണ്ട സാവിതാവ്, ആരെ വിവാഹം കഴിപ്പിക്കാമെന്ന ചിന്തയിൽ മനസ്സിൽ സമാധാനം കണ്ടെത്തിയില്ല.
അഥര്ക്ഷപുത്രഃ ക്രാന്തേയ കുരൂണാമൃഷഭോ ബലീ। സൂര്യമാരാധയാമാസ നൃപഃ സംവരണസ്തദാ
കുരുവംശത്തിലെ മഹാശക്തനായ ഋക്ഷപുത്രൻ, സംവരണൻ എന്ന രാജാവ്, അന്നേരം സൂര്യഭഗവാനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു.
അര്ധ്യമാല്യോപഹാരാദ്യൈര്ഗന്ധൈശ്ച നിയതഃ ശുചിഃ। നിയമൈരുപവാസൈശ്ച തപോഭിര്വിവിധൈരപി
അവൻ ശുദ്ധിയോടെ, നിയന്ത്രണത്തോടെയും ഉപവാസാദികളായ വ്രതങ്ങളോടെയും, അർഘ്യവും പുഷ്പവും ഭക്തിപൂർവ്വം സമർപ്പിച്ച്, വിവിധ തപസ്സുകൾ അനുഷ്ഠിച്ചു.
സുശ്രൂഷുരനഹംവാദീ ശുചിഃ പൌരവനന്ദന। അംശുമന്തം സമുദ്യന്തം പൂജയാമാസ ഭക്തിമാന്
പൗരവവംശത്തിലെ സന്താനമായ അവൻ, സേവനത്തിന് ആഗ്രഹിച്ചും, വിനയത്തോടെ സംസാരിച്ചും, ശുദ്ധിയോടെ, ഉദയിക്കുന്ന സൂര്യനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു.
തതഃ കൃതജ്ഞം ധര്മജ്ഞം രൂപേണാസദൃശം ഭുവി। തപത്യാഃ സദൃശം മേനേ സൂര്യഃ സംവരണം പതിമ്
കൃതജ്ഞതയും ധർമ്മനിഷ്ഠയും, ഭൂമിയിൽ അപൂർവ്വമായ സൗന്ദര്യവും ഉള്ള സംവരണനെ, തപതിക്ക് അനുയോജ്യനായ ഭർത്താവായി സൂര്യൻ കരുതിച്ചു.
ദാതുമൈച്ഛത്തതഃ കന്യാം തസ്മൈ സംവരണായ താമ്। നൃപോത്തമായ കൌരവ്യ വിശ്രുതാഭിജനായ ച
അതിനാൽ, കൌരവ്യ, മഹാരാജാവായ സംവരണനു്, പ്രശസ്തമായ വംശത്തിൽ ജനിച്ച തന്റെ മകളെ വിവാഹം നൽകാൻ സൂര്യൻ മനസ്സുറപ്പിച്ചു.
യഥാ ഹി ദിവി ദീപ്താംശുഃ പ്രഭാസയതി തേജസാ। തഥാ ഭുവി മഹിപാലോ ദീപ്ത്യാ സംവരണോഽഭവത്
സ്വർഗ്ഗത്തിൽ സൂര്യൻ തന്റെ പ്രകാശംകൊണ്ട് എല്ലാം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ഭൂമിയിൽ സംവരണൻ തന്റെ തേജസ്സുകൊണ്ട് പ്രകാശിച്ചു.
യഥാഽര്ചയന്തി ചാദിത്യമുദ്യന്തം ബ്രഹ്മവാദിനഃ। തഥാ സംവരണം പാര്ഥ ബ്രാഹ്മണാവരജാഃ പ്രജാഃ
പാർഥാ, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ ഉദയസൂര്യനെ ആരാധിക്കുന്നതുപോലെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരും മറ്റു ജനങ്ങളും സംവരണനെ ആദരിച്ചു.
സ സോമമതി കാന്തത്വാദാദിത്യമതി തേജസാ। ബഭൂവ നൃപതിഃ ശ്രീമാന്സുഹൃദാം ദുര്ഹൃദാമപി
ആ മഹാരാജാവ് സൗന്ദര്യത്തിൽ ചന്ദ്രനുപോലെയും, തേജസ്സിൽ സൂര്യനുപോലെയും, സുഹൃത്തുക്കൾക്കും ശത്രുക്കൾക്കുമുപോലും പ്രിയങ്കരനായിരുന്നു.
ഏവംഗുണസ്യ നൃപതേസ്തഥാവൃത്തസ്യ കൌരവ। തസ്മൈ ദാതും മനശ്ചക്രേ തപതീം തപനഃ സ്വയമ്
കൌരവാ, അങ്ങനെ ഗുണസമ്പന്നനും നല്ല പെരുമയുമുള്ള രാജാവിനെ കണ്ട സൂര്യൻ, തപതിയെ അവനു് വിവാഹം നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
സ കദാചിദഥോ രാജാ ശ്രീമാനമിതവിക്രമഃ। ചചാര മൃഗയാം പാര്ഥ പര്വതോപവനേ കില
ഒരു ദിവസം, അത്യന്തം പ്രതാപവും വിജയവും ഉള്ള രാജാവ്, അർജുനാ, മലയുടെ അടിവാരത്തുള്ള കാടിൽ വേട്ടയ്ക്കായി പോയി.
ചരതോ മൃഗയാം തസ്യ ക്ഷുത്പിപാസാസമന്വിതഃ। മമാര രാജ്ഞഃ കൌന്തേയ ഗിരാവപ്രതിമോ ഹയഃ
അവൻ വേട്ടയിൽ തിരിഞ്ഞുനടക്കുമ്പോൾ, വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവിച്ചപ്പോൾ, കുന്തിദേവിയുടെ മകനേ, രാജാവിന്റെ അതുല്യമായ കുതിര മലയിൽ മരിച്ചുപോയി.
സ മൃതാശ്വശ്ചരന്പാര്ഥ പദ്ഭ്യാമേവ ഗിരൌ നൃപഃ। ദദര്ശാസദൃശീം ലോകേ കന്യാമായതലോചനാമ്
കുതിര മരിച്ചതിനുശേഷം, രാജാവ് കാൽനടയായി മലയിൽ നടക്കുമ്പോൾ, ലോകത്ത് സമം ഇല്ലാത്ത, വലിയ കണ്ണുകളുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടു.
സ ഏവ ഏകാമാസാദ്യ കന്യാം പരബലാര്ദനഃ। തസ്ഥൌ നൃപതിശാര്ദൂലഃ പശ്യന്നവിചലേക്ഷണഃ
അവൾ ഒറ്റയ്ക്കുള്ളതായതുകൊണ്ട്, ശത്രുക്കളെ തോൽപ്പിക്കുന്ന ആ രാജാവ് അവളെ നോക്കി, കണ്ണ് പിഴിയാതെ അവിടെയായിരുന്നു.
സ ഹി താം തര്കയാമാസ രൂപതോ നൃപതിഃ ശ്രിയമ്। പുനഃ സംതര്കയാമാസ രവേര്ഭ്രഷ്ടാമിവ പ്രഭാമ്
രാജാവ് അവളുടെ സൗന്ദര്യം തന്നെ ഭാഗ്യമായി കരുതി; പിന്നെയും അവൾ സൂര്യനിൽ നിന്ന് വീണ പ്രകാശംപോലെയാണെന്ന് വിചാരിച്ചു.
വപുഷാ വര്ചസാ ചൈവ ശിഖാമിവ വിഭാവസോഃ। പ്രസന്നത്വേന കാന്ത്യാ ച ചന്ദ്രരേഖാമിവാമലാമ്
രൂപത്തിലും തേജസ്സിലും അവൾ അഗ്നിയുടെ ജ്വാലപോലെയും, മനസ്സിന്റെ ശാന്തിയിലും ഭാവത്തിലും കറുത്തില്ലാത്ത ചന്ദ്രക്കലപോലെയും ആയിരുന്നു.
ഗിരിപൃഷ്ഠേ തു സാ യസ്മിന്സ്ഥിതാ സ്വസിതലോചനാ। വിഭ്രാജമാനാ ശുശുഭേ പ്രതിമേവ ഹിരണ്മയീ
മലയുടെ ചാരിൽ, വലിയ കണ്ണുകളോടെ അവൾ നില്ക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ ഭംഗിയിൽ അവൾ പൊന്നുപോലെയുള്ള പ്രതിമയെന്നതുപോലെ തിളങ്ങി.
തസ്യാ രൂപേണ സ ഗിരിര്വേഷേണ ച വിശേഷതഃ। സസവൃക്ഷക്ഷുപലതോ ഹിരണ്മയ ഇവാഭവത്
അവളുടെ സൗന്ദര്യത്താൽ, പ്രത്യേകിച്ച് വേഷം കൊണ്ടും, ആ മലയും അതിലെ മരങ്ങളും ചെടികളും എല്ലാം പൊന്നുപോലെയാണെന്ന് തോന്നി.
അവമേനേ ച താം ദൃഷ്ട്വാ സര്വലോകേഷു യോഷിതഃ। അവാപ്തം ചാത്മനോ മേനേ സ രാജാ ചക്ഷുഷഃ ഫലം
അവളെ കണ്ടപ്പോൾ, ലോകത്തിലെ എല്ലാ സ്ത്രീകളെയും അവൻ അവഗണിച്ചു; രാജാവ് തന്റെ കണ്ണുകളുടെ ഫലം ലഭിച്ചുവെന്ന് കരുതി.
ജന്മപ്രഭൃതി യത്കിചിംദ്ദൃഷ്ടവാന്സ മഹീപതിഃ। രൂപം ന സദൃശം തസ്യാസ്തര്കയാമാസ കിംചന
ജനനത്തിൽ നിന്ന് ഇതുവരെ രാജാവ് കണ്ട എല്ലാ രൂപങ്ങളിലും, അവളുടെതിനു തുല്യമായ ഒന്നും കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് അവൻ വിചാരിച്ചു.