ന കൌണപാഃ ശൃങ്ഗിണോ വാ ന ദേവാ ന ച മാനുഷാഃ। കുബേരസ്യ യഥോഷ്ണീഷം കിം മാം സമുപസര്പഥ
കൗണപന്മാരോ, കൊമ്പുള്ളവരോ, ദേവന്മാരോ, മനുഷ്യന്മാരോ, കുബേരന്റെ സ്വന്തം സേവകരോ, ആരും എനിക്ക് ഇങ്ങനെ സമീപിക്കാറില്ല. നിങ്ങൾ എനിക്ക് സമീപിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്?
സമുദ്രേ ഹിമവത്പാര്ശ്വേ നദ്യാമസ്യാം ച ദുര്മതേ। രാത്രാവഹനി സന്ധ്യായാം കസ്യ ക്ലൃപ്തഃ പരിഗ്രഹഃ
അവിവേകിയേ, സമുദ്രത്തിലും, ഹിമവാന്റെ അരികിലും, ഈ നദിയിലുമോ, രാത്രിയിലോ, പകലോ, സന്ധ്യയിലോ, ആരാണ് ഇവിടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം വയ്ക്കാൻ അർഹൻ?
ഭുക്തോ വാഽപ്യഥ വാഽഭുക്തോ രാത്രാവഹനി ഖേചര। ന കാലനിയമോ ഹ്യസ്തി ഗങ്ഗാം പ്രാപ്യ സരിദ്വരാം
ആഹാരം കഴിച്ചിട്ടുണ്ടോ ഇല്ലയോ, രാത്രിയോ പകലോ, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴോ, ഗംഗയെ സമീപിക്കാൻ നിശ്ചിതമായ ഒരു സമയവുമില്ല.
വയം ച ശക്തിസമ്പന്നാ അകാലേ ത്വാമധൃഷ്ണുമ। അശക്താ ഹി രണേ ക്രൂര യുഷ്മാനര്ചന്തി മാനവാഃ
നമ്മിൽ ശക്തിയുണ്ട്, അതിനാൽ സമയപരിധി നോക്കാതെ ഞങ്ങൾ നിന്നെ സമീപിച്ചു. യുദ്ധത്തിൽ ശക്തിയില്ലാത്ത മനുഷ്യർ, ക്രൂരനായ നീയെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്.
പുരാ ഹിമവതശ്ചൈഷാ ഹേമശൃങ്ഗാദ്വിനിഃസൃതാ। ഗങ്ഗാ ഗത്വാ സമുദ്രാമ്ഭഃ സപ്തധാ സമപദ്യത
പഴയകാലത്ത് ഈ ഗംഗ ഹിമവാന്റെ പൊന്നുപർവതത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു, സമുദ്രജലത്തിൽ എത്തിച്ചേരുമ്പോൾ ഏഴായി വിഭജിച്ചു.
ഗങ്ഗാം ച യമുനാം ചൈവ പ്ലക്ഷജാതാം സരസ്വതീമ്। രഥസ്ഥാം സരയൂം ചൈവ ഗോമതീം ഗണ്ഡകീം തഥാ
ഗംഗ, യമുന, പ്ലക്ഷത്തിൽ ജനിച്ച ശരസ്വതി, രഥത്തിൽ ഒഴുകുന്ന ശരയൂ, ഗോമതി, ഗണ്ഡകി ഇവയൊക്കെയും—
അപര്യുഷിതപാപാസ്തേ നദീഃ സപ്ത പിബന്തി യേ। ഇയം ഭൂത്വാ ചൈകവപ്രാ ശുചിരാകാശഗാ പുനഃ
ഈ ഏഴ് നദികളിൽ നിന്ന്, പാപങ്ങൾ അഴുകാത്തവർ കുടിച്ചാൽ അവർ ശുദ്ധരാവും; പിന്നെ ഈ നദി വീണ്ടും ഒന്നായി ആകാശത്തിലേക്ക് ശുദ്ധയായി ഉയരും.
ദേവേഷു ഗങ്ഗാ ഗന്ധര്വ പ്രാപ്നോത്യലകനന്ദതാമ്। തഥാ പിതൄന്വൈതരണീ ദുസ്തരാ പാപകര്മഭിഃ। ഗങ്ഗാ ഭവതി വൈ പ്രാപ്യ കൃഷ്ണദ്വൈപായനോഽബ്രവീത്
ദേവന്മാരുടെ ഇടയിൽ, ഗംഗ ആലകനന്ദയായി മാറുന്നു, പിതാക്കന്മാർക്കായി അവൾ വൈതരണിയായി, പാപികൾക്ക് കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതായും. ഗംഗയെ പ്രാപിച്ചാൽ അങ്ങനെ തന്നെയെന്ന് കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ പറഞ്ഞു.
അസമ്ബാധാ ദേവനദീ സ്വര്ഗസംപാദനീ ശുഭാ। കഥമിച്ഛസി താം രോദ്ധും നൈഷ ധര്മഃ സനാതനഃ
ദൈവികമായ ഈ നദി തടസ്സമില്ലാതെ സ്വർഗം നൽകുന്ന ശുഭമായതാണു്. നീ അവളെ തടയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എങ്ങനെ? ഇതാണ് ശാശ്വതധർമ്മം അല്ല.
അനിവാര്യമസമ്ബാധം തവ വാചാ കഥം വയമ്। ന സ്പൃശേമ യഥാകാമം പുണ്യം ഭാഗീരഥീജലമ്
നിന്റെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ ഈ തടസ്സമില്ലാത്ത, ആരെയും തടയാനാകാത്ത ഭഗീരഥിയുടെ പുണ്യജലം ഇഷ്ടം പോലെ സ്പർശിക്കാതിരിക്കും?
അങ്ഗാരപര്ണസ്തച്ഛ്രുത്വാ ക്രുദ്ധ ആനാമ്യ കാര്മുകമ്। മുമോച ബാണാന്നിശിതാനഹീനാശീവിഷാനിവ
ഇത് കേട്ട അങ്കാരപർണ്ണൻ കോപത്തോടെ വില്ല് വടിച്ച്, മൂർച്ഛിച്ച പാമ്പുകളെപ്പോലെ കൂർച്ചുള്ള അമ്പുകൾ വിട്ടു.
ഉല്മുകം ഭ്രാമയംസ്തൂര്ണം പാണ്ഡവശ്ചര്മ ചോത്തരമ്। വ്യപോഹത ശരാംസ്തസ്യ സര്വാനേവ ധനഞ്ജയഃ
പാണ്ഡവൻ ധനഞ്ജയൻ വേഗത്തിൽ ജ്വലിച്ച ചുട്ടുകെട്ട് കയ്യിൽ പിടിച്ച്, തനിക്കുള്ളിൽ കവചം ഉയർത്തി, ആ അമ്പുകൾ എല്ലാം തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
ബിഭീഷികാ വൈ ഗന്ധര്വ നാസ്ത്രജ്ഞേഷു പ്രയുജ്യതേ। അസ്ത്രജ്ഞേഷു പ്രയുക്തേയം ഫേനവത്പ്രവിലീയതേ
ഗന്ധർവാ, ആയുധവിദ്യയുള്ളവർക്കെതിരെ ഭീഷണി ഉപയോഗിക്കാറില്ല; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, അതു് നുരയെപ്പോലെ അകന്നു പോകും.
മാനുഷാനതി ഗന്ധര്വാന്സര്വാന് ഗന്ധര്വ ലക്ഷയേ। തസ്മാദസ്ത്രേണ ദിവ്യേന യോത്സ്യേഽഹം ന തു മായയാ
ഇവിടെ മനുഷ്യരും ഗന്ധർവന്മാരും എല്ലാം ഞാൻ കാണുന്നു, ഗന്ധർവാ. അതിനാൽ, ഞാൻ ദിവ്യായുധം ഉപയോഗിച്ച് യുദ്ധം ചെയ്യും, മായാജാലം ഉപയോഗിക്കില്ല.
പുരാഽസ്ത്രമിമാഗ്നേയം പ്രാദാത്കില ബൃഹസ്പതിഃ। ഭരദ്വാജായ ഗന്ധര്വ ഗുരുര്മാന്യഃ ശതക്രതോഃ
പഴയകാലത്ത് ബൃഹസ്പതി, ഇന്ദ്രന്റെ ഗുരു, ഈ അഗ്നേയായുധം ഭാരദ്വാജന് നൽകിയിരുന്നു, ഗന്ധർവാ.
ഭരദ്വജാദഗ്നിവേശ്യ അഗ്നിവേശ്യാദ്ഗുരുര്മമ। സാധ്വിദം മഹ്യമദദദ്ദ്രോണോ ബ്രാഹ്മണസത്തമഃ
ഭാരദ്വാജനിൽ നിന്ന് അഗ്നിവേശ്യന്, അഗ്നിവേശ്യനിൽ നിന്ന് എന്റെ ഗുരുവിന്, അതിനുശേഷം മഹാനായ ബ്രാഹ്മണൻ ദ്രോണൻ ഈ വിദ്യ എനിക്ക് നൽകി.
ഇത്യുക്ത്വാ പാണ്ഡവഃ ക്രുദ്ധോ ഗന്ധര്വായ മുമോച ഹ। പ്രദീപ്തമസ്ത്രമാഗ്നേയം ദദാഹാസ്യ രഥം തു തത്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കോപത്തോടെ പാണ്ഡവൻ ആ ജ്വലിച്ച അഗ്നേയായുധം ഗന്ധർവനു നേരെ വിട്ടു; അതു് അവന്റെ രഥം കത്തിച്ചു.
വിരഥം വിപ്ലുതം തം തു സ ഗന്ധറ്വം മഹാബലഃ। അസ്ത്രതേജഃപ്രമൂഢം ച പ്രപതന്തമവാങ്മുഖമ്
രഥം നഷ്ടപ്പെട്ട് ആയുധത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ അമ്പരന്ന്, ആ മഹാശക്തിയുള്ള ഗന്ധർവൻ തലകീഴായി വീണു.
ശിരോരുഹേഷു ജഗ്രാഹ മാല്യവത്സു ധനഞ്ജയഃ। ഭ്രാതൄന്പ്രതി ചകര്ഷാഥ സോഽസ്ത്രപാതാദചേതസമ്
ധനഞ്ജയൻ അവരുടെ തലയിൽ നിന്നുള്ള പുഷ്പമാലകൾ പിടിച്ചു, ആയുധങ്ങളുടെ പ്രഹാരത്തിൽ ബോധംകെട്ട് വീണവരെ സഹോദരന്മാരുടെ മുന്നിൽ വലിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു.
യുധിഷ്ഠിരം തസ്യ ഭാര്യാ പ്രപേദേ ശരണാര്ഥിനീ। നാമ്നാ കുമ്ഭീനസീ നാമ പതിത്രാണമഭീപ്സതീ
അവന്റെ ഭാര്യയായ കുംഭീനസി ഭർത്താവിന് രക്ഷ തേടി യുദ്ധിഷ്ഠിരന്റെ അടുക്കൽ അഭയം തേടിക്കൊണ്ടു എത്തി.
ത്രായസ്വ മാം മഹാഭാഗ പതിം ചേമം വിമുഞ്ച മേ। ഗന്ധര്വീ ശരണം പ്രാപ്താ നാമ്നാ കുമ്ഭീനസീ പ്രഭോ
മഹാഭാഗനേ, എന്നെയും എന്റെ ഭർത്താവിനെയും രക്ഷിക്കണമേ; ഞാൻ കുംഭീനസി എന്ന ഗന്ധർവ്വസ്ത്രീ, അഭയം തേടിയാണ് നിന്റെ അടുക്കൽ വന്നത്.
യുദ്ധേ ജിതം യശോഹീനം സ്ത്രീനാഥമപരാക്രമമ്। കോ നിഹന്യാദ്രിപും താത മുഞ്ചേമം രിപുസൂദന
യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റു, യശസ്സില്ലാതെ, സ്ത്രീകളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ധൈര്യരഹിതനായ ശത്രുവിനെ ആരാണ് കൊല്ലുക? ശത്രുനാശകാ, ഇവനെ വിട്ടയക്കൂ.
ജീവിതം പ്രതിപദ്യസ്വ ഗച്ഛ ഗന്ധര്വ മാ ശുചഃ। പ്രദിശത്യഭയം തേഽദ്യ കുരുരാജോ യുധിഷ്ഠിരഃ
ജീവൻ തിരിച്ചു പിടിച്ച് പോകൂ ഗന്ധർവ്വാ, ദുഃഖിക്കേണ്ട; ഇന്ന് കുരുരാജാവായ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ നിന്നെ ഭയരഹിതനാക്കുന്നു.
ജിതോഽഹം പൂര്വകം നാമ മുഞ്ചാമ്യങ്ഗാരപര്ണതാമ്। യശോഹീനം ന ച ശ്ലാഘ്യം സ്വം നാമ ജനസംസദി
ഞാൻ പൂർവക എന്ന പേരിൽ തോറ്റു; അങ്കാരപർണ്ണനെ വിട്ടയക്കുന്നു; യശസ്സില്ലാത്തവൻ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ തന്റെ പേരിനെ പ്രശംസിക്കാറില്ല.
സാധ്വിമം ലബ്ധവാഁല്ലാഭം യോഽഹം ദിവ്യാസ്ത്രധാരിണമ്। ഗാന്ധര്വ്യാ മായയേച്ഛാമി സംയോജയിതുമര്ജുനമ്
ഇത്തരം ഭാഗ്യം ലഭിച്ചതിൽ ഞാൻ സന്തോഷവാനാണ്; ദിവ്യായുധധാരിയായ അർജുനനെ ഗന്ധർവ്വസ്ത്രീയുമായി ഞാൻ ഇച്ഛാപൂർവ്വം ചേർക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അസ്ത്രാഗ്നിനാ വിചിത്രോഽയം ദഗ്ധോ മേ രഥ ഉത്തമഃ। സോഽഹം ചിത്രരഥോ ഭൂത്വാ നാമ്നാ ദഗ്ധരഥോഽഭവം
ആയുധങ്ങളുടെ അഗ്നിയിൽ എന്റെ ഉത്തമരഥം കത്തിപ്പോയി; അതിനാൽ ഞാൻ ചിത്രരഥൻ എന്നായിരുന്നു, ഇപ്പോൾ ദഗ്ധരഥൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.
സംഭൃതാ ചൈവ വിദ്യേയം തപസേഹ മയാ പുരാ। നിവേദയിഷ്യേ താമദ്യ പ്രാണദായ മഹാത്മനേ
തപസ്സിലൂടെ ഞാൻ മുമ്പ് സമ്പാദിച്ച ഈ വിദ്യ, എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ച മഹാത്മാവിന് ഞാൻ ഇപ്പോൾ അർപ്പിക്കുന്നു.
സംസ്തമ്ഭയിത്വാ തരസാ ജിതം ശരണമാഗതമ്। യോ രിപും യോജയേത്പ്രാണൈഃ കല്യാണം കിം ന സോഽര്ഹതി
ബലപ്രയോഗംകൊണ്ട് തോറ്റു അഭയം തേടിയ ശത്രുവിനെ ജീവൻകൊടുത്ത് ചേർക്കുന്നവൻ നല്ലതൊന്നും അർഹിക്കാത്തവനാണോ?
ചാക്ഷുഷീ നാമ വിദ്യേയം യാം സോമായ ദദൌ മനുഃ। ദദൌ സ വിശ്വാവസവേ മമ വിശ്വാവസുര്ദദൌ
ചാക്ഷുഷി എന്ന വിദ്യ മനു സോമനു നൽകി, സോമൻ വിശ്വാവസുവിന് നൽകി, വിശ്വാവസു എനിക്ക് നൽകി.
സേയം കാപുരുഷം പ്രാപ്താ ഗുരുദത്താ പ്രണശ്യതി। ആഗമോഽസ്യാ മയാ പ്രോക്തോ വീര്യം പ്രതിനിബോധ മേ
ഗുരുവിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ഈ വിദ്യ അയോഗ്യനു നൽകിയാൽ നശിക്കും; അതിന്റെ പരമ്പര ഞാൻ പറഞ്ഞു, ഇപ്പോൾ അതിന്റെ ശക്തി കേൾക്കൂ.