ബ്രഹ്മക്ഷത്രേ ച വിഹിതേ ബ്രാഹ്മം തേജോ വിശിഷ്യതേ। സോഽഹം ക്ഷാത്രാദ്ബലാദ്ധീനോ ബ്രാഹ്മം തേജഃ പ്രപേദിവാന്
ബ്രാഹ്മണനും ക്ഷത്രിയനും തമ്മിലുള്ള ശക്തിയിൽ ബ്രാഹ്മണതേജസ് മേൽക്കൈയാണു. അതുകൊണ്ട് ക്ഷത്രിയശക്തിയിൽ ദുർബലനായ ഞാൻ ബ്രാഹ്മണതേജസിൽ ആശ്രയം തേടി.
ദ്രോണാദ്വിശിഷ്ടമാസാദ്യ ഭവന്തം ബ്രഹ്മവിത്തമമ്। ദ്രോണാന്തകമഹം പുത്രം ലഭേയം യുധി ദുര്ജയമ്
ദ്രോണനേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠനും ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിൽ മുൻപുള്ളവനുമായ നിങ്ങളെ പ്രാപിച്ചാൽ, യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത, ദ്രോണനെ സംഹരിക്കുന്ന ഒരു മകനെ ഞാൻ ലഭിക്കും.
തത്കര്മ കുരു മേ മേ യാജ വിതരാമ്യര്ബുദം ഗവാമ്। തഥേത്യുക്ത്വാ തു തം യാജോ യാജ്യാര്ഥമുപകല്പയത്
എനിക്ക് ഈ യാഗം നടത്തൂ, യാജാ; ഞാൻ നിനക്കു ഒരു കോടി പശുക്കൾ നൽകാം. 'ശരി' എന്നു പറഞ്ഞ് യാജൻ യാഗത്തിനായി ഒരുക്കം തുടങ്ങി.
ഗുര്വര്ഥ ഇതി ചാകാമമുപയാജമചോദയത്। യാജോ ദ്രോണവിനാശായ പ്രതിജജ്ഞേ തഥാ ച സഃ
ഗുരുവിന്റെ കാരണത്താൽ, ഇഷ്ടമില്ലാതിരുന്നിട്ടും ഉപയാജൻ യാജനെ പ്രേരിപ്പിച്ചു; ദ്രോണനെ നശിപ്പിക്കാൻ യാജൻ പ്രതിജ്ഞയെടുത്തു, അങ്ങനെ ചെയ്തു.
തതസ്തസ്യ നരേന്ദ്രസ്യ ഉപയാജോ മഹാതപാഃ। ആചഖ്യൌ കര്മ വൈതാനം തദാ പുത്രഫലായ വൈ
അതിനുശേഷം മഹാതപസ്വിയായ ഉപയാജൻ ആ രാജാവിനോട് പുത്രപ്രാപ്തിക്ക് അനുയോജ്യമായ വൈതാന യാഗത്തിന്റെ വിധികൾ വിശദമായി പറഞ്ഞു.
സ ച പുത്രോ മഹാവീര്യോ മഹാതേജാ മഹാബലഃ। ഇഷ്യതേ യദ്വിധോ രാജന്ഭവിതാ തേ തഥാവിധഃ
രാജാവേ, നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ മഹാശക്തിയും മഹോജസ്വിതയും മഹാബലവും ഉള്ള ഒരു പുത്രൻ നിങ്ങൾക്കു ജനിക്കും.
ഭാരദ്വാജസ്യ ഹന്താരം സോഽഭിസന്ധായ ഭൂപതിഃ। ആജഹ്വേ തത്തഥാ സര്വം ദ്രുപദഃ കര്മസിദ്ധയേ
ഭാരദ്വാജനെ സംഹരിക്കാൻ ഒരാളെ നേടണമെന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെ ദ്രുപദൻ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും നിർവ്വഹിച്ചു.
യാജസ്തു ഹവനസ്യാന്തേ ദേവീമാജ്ഞാപയത്തദാ। പ്രേഹി മാം രാജ്ഞി പൃഷതി മിഥുനം ത്വാമുപസ്ഥിതമ്
യാഗം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ യാജൻ രാജ്ഞി പൃഷതിയെ വിളിച്ചു: 'രാജ്ഞി, വരിക, ഇരട്ടക്കൂട്ടം ഇപ്പോൾ സന്നദ്ധമാണ്' എന്ന് പറഞ്ഞു.
അവലിപ്തം മുഖം ബ്രഹ്മന്ദിവ്യാന്ഗന്ധാന്ബിഭര്മി ച। സൂതാര്ഥേ നോപലബ്ധാഽസ്മി തിഷ്ഠ യാജ മമ പ്രിയേ
'ബ്രാഹ്മണനേ, എന്റെ മുഖം എണ്ണയിട്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു, ദിവ്യസുഗന്ധവും ഉണ്ട്; എന്നാൽ ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഗർഭധാരണത്തിന് തയ്യാറല്ല. യാജാ, എന്റെ പ്രിയനേ, കാത്തിരിക്കുക.'
യാജേന ശ്രപിതം ഹവ്യമുപയാജാഭിമന്ത്രിതമ്। കഥം കാമം ന സന്ദധ്യാത്സാ ത്വം വിപ്രേഹി തിഷ്ഠ വാ
'യാജൻ ഹോമം നിർവ്വഹിച്ചു, ഉപയാജൻ മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലി. ഇങ്ങനെ ചെയ്തിട്ടും ആഗ്രഹിച്ച ഫലം ലഭിക്കാതിരിക്കും എന്നത് എങ്ങനെയാണ്? അതിനാൽ, ബ്രാഹ്മണനേ, പോകൂ അല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കൂ.'
ഏവമുക്ത്വാ തു യാജേന ഹുതേ ഹവിഷി സംസ്കൃതേ। ഉത്തസ്ഥൌ പാവകാത്തസ്മാത്കുമാരോ ദേവസന്നിഭിഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, യാജൻ വിശുദ്ധമായ ഹോമദ്രവ്യം അർപ്പിച്ചപ്പോൾ, ദൈവസദൃശനായ ഒരു ബാലൻ അഗ്നിയിൽ നിന്ന് ഉയിർന്നു.
ജ്വാലാവര്ണോ ഘോരരൂപഃ കിരീടീ വര്മ ചോത്തമമ്। ബിഭ്രത്സഖങ്ഗഃ സശരോ ധനുഷ്മാന്വിനദന്മുഹുഃ
അവൻ ജ്വാലപോലെയുള്ള ദേഹവും ഭയങ്കരമായ രൂപവും ഉന്നതമായ കിരീടവും ഉത്തമമായ കവർച്ചയും ധരിച്ചിരുന്നു; കൈയിൽ വാൾ, അമ്പുകൾ, വില്ല് എന്നിവയും പിടിച്ചു, ആവർത്തിച്ച് വില്ല് മുഴക്കി.
സോഽധ്യാരോദദ്രഥവരം തേന ച പ്രയയൌ തദാ। തതഃ പ്രണേദുഃ പഞ്ചാലാഃ പ്രഹൃഷ്ടാഃ സാധുസാധ്വിതി
അവൻ അതിശയകരമായ ഒരു രഥത്തിൽ കയറി പുറപ്പെട്ടു; പിന്നെ സന്തോഷത്തോടെ പാഞ്ചാലന്മാർ 'ശബാശ്, ശബാശ്' എന്ന് ആഹ്ലാദിച്ചു.
ഹര്ഷാവിഷ്ടാംസ്തതശ്ചൈതാന്നേയം സേഹേ വസുന്ധരാ। ഭയാപഹോ രാജപുത്രഃ പഞ്ചാലാനാം യശസ്കരഃ
അവരുടെ ആനന്ദം ഭൂമി സഹിക്കാനാവാത്തതായിരുന്നു; ഭയത്തെ അകറ്റി, ആ രാജകുമാരൻ പാഞ്ചാലന്മാർക്ക് മഹത്വം നൽകി.
രാജ്ഞഃ ശോകാപഹോ ജാത ഏഷ ദ്രോണവധായ വൈ। ഇത്യുവാച മഹദ്ഭൂതമദൃശ്യം ഖേചരം തദാ
'രാജാവിന്റെ ദുഃഖം അകറ്റാനും ദ്രോണനെ സംഹരിക്കാനുമാണ് ഇവൻ ജനിച്ചത്' എന്ന് അദൃശ്യമായ ദിവ്യശബ്ദം അപ്പോൾ പ്രസ്താവിച്ചു.
കുമാരീ ചാപി പാഞ്ചാലീ വേദീമധ്യാത്സമുത്ഥിതാ। സുഭഗാ ദര്ശനീയാങ്ഗീ സ്വസിതായതലോചനാ
അതിനുശേഷം, പാഞ്ചാലി എന്ന ഒരു കന്യകയും യാഗവേദിയുടെ നടുവിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചുവന്നു; അവൾ സുന്ദരിയായ ശരീരവും ആകർഷകമായ അവയവങ്ങളും, കറുത്ത വലിയ കണ്ണുകളും, വീതിയുള്ള കമരും ഉള്ളവളായിരുന്നു.
ശ്യാമാ പദ്മപലാശാക്ഷീ നീലകുഞ്ചിതമൂര്ധജാ। താമ്രതുങ്ഗനഖീ സുഭ്രൂശ്ചാരുപീനപയോധരാ
കറുത്ത നിറം, താമ്രവർണ്ണമുള്ള നീണ്ട നഖങ്ങൾ, നീലക്കറുത്ത ചുരുണ്ട മുടി, കമനീയമായ ക眉കൾ, മനോഹരമായ പുഷ്ടമായ വക്ഷസ്സുകൾ — ഇവയൊക്കെയായിരുന്നു അവളിൽ.
മാനുഷം വിഗ്രഹം കൃത്വാ സാക്ഷാദമരവര്ണിനീ। നീലോത്പലസമോ ഗന്ധോ യസ്യാഃ ക്രോശാത്പ്രധാവതി
മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ചെങ്കിലും ദൈവസൗന്ദര്യത്തിൽ തിളങ്ങുന്നവളായിരുന്നു അവൾ; നീലതാമരപൂവിന്റെ സുഗന്ധം പോലെ അവളുടെ സുഗന്ധം ദൂരത്തേക്കു പരന്നിരുന്നു.
യാ ബിഭര്തി പരം രൂപം യസ്യാ നാസ്ത്യുപമാ ഭുവി। ദേവദാനവയക്ഷാണാമീപ്സിതാം ദേവരൂപിണീമ്
ഭൂമിയിൽ ഉപമയില്ലാത്ത പരമസൗന്ദര്യം അവളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; ദേവന്മാർക്കും ദാനവന്മാർക്കും യക്ഷന്മാർക്കും ആഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്ന ദൈവസദൃശമായ രൂപം അവളുടേതായിരുന്നു.
സദൃശീ പാണ്ഡുപുത്രസ്യ അര്ജുനസ്യേതി ഭാരത। ഊചുഃ പ്രഹൃഷ്ടമനസോ രാജഭക്തിപുരസ്കൃതാഃ
'പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രനായ അർജുനനുമായി ഇവൾക്ക് ഏറ്റവും യോജ്യമാണ്' എന്ന് സന്തോഷത്തോടെ രാജാവിന്റെ വിശ്വസ്തർ പറഞ്ഞു.
താം ചാപി ജാതാം സുശ്രോണീം വാഗുവാചാശരീരിണീ। സര്വയോഷിദ്വരാ കൃഷ്ണാ നിനീഷുഃ ക്ഷത്രിയാന്ക്ഷയമ്
ആ സുന്ദരമായ കമരുള്ള കന്യക ജനിച്ചപ്പോൾ, ശരീരമില്ലാത്ത ഒരു ശബ്ദം: 'കൃഷ്ണ, സ്ത്രീകളിൽ ശ്രേഷ്ഠയായ ഇവൾ ക്ഷത്രിയർക്ക് വിനാശം വരുത്തും' എന്ന് പ്രസ്താവിച്ചു.
സുരകാര്യമിയം കാലേ കരിഷ്യതി സുമധ്യമാ। അസ്യാ ഹേതോഃ കൌരവാണാം മഹദുത്പത്സ്യതേ ഭയമ്
'സമയമെത്തുമ്പോൾ ഈ മനോഹരനടിയുള്ളവൾ ദേവന്മാരുടെ കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കും; ഇവളെ കാരണം കൗരവർക്കിടയിൽ വലിയ ഭയം ഉണ്ടാകും' എന്ന് ശബ്ദം പറഞ്ഞു.
തച്ഛ്രുത്വാ സര്വപഞ്ചാലാഃ പ്രണേദുഃ സിംഹസങ്ഘവത്। ന ചൈതാന്ഹര്ഷസമ്പൂര്ണാനിയം സേഹേ വസുന്ധരാ
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാ പാഞ്ചാലരും സിംഹങ്ങളുടെ കൂട്ടംപോലെ ഉച്ചത്തിൽ ആഹ്ലാദിച്ചു; അവരുടെ സന്തോഷം കൊണ്ട് ഭൂമി തന്നെ അവരെ സഹിക്കാൻ പ്രയാസപ്പെട്ടു.
പാഞ്ചാലരാജസ്താം ദൃഷ്ട്വാ ഹര്ഷാദശ്രൂണ്യവര്തയത്। പരിഷ്വജ്യ ച താം കൃഷ്ണാം സ്നുഷാ പാണ്ഡോരിതി ബ്രുവന്। അങ്കമാരോപ്യ പാഞ്ചാലീം രാജാ ഹര്ഷമവാപ സഃ
അവളെ കണ്ട പാഞ്ചാലരാജാവ് സന്തോഷത്തിൽ കണ്ണുനീർ വീഴ്ത്തി, കൃഷ്ണയെ അണുകെട്ടി, 'പാണ്ഡുവിന്റെ മരുമകൾ' എന്നു വിളിച്ചു, പാഞ്ചാലിയെ തനിക്കു മടിയിൽ ഇരുത്തി അതിയായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
തൌ ദൃഷ്ട്വാ പാര്ഷതീ യാജം പ്രപേദേ വൈ സുതാര്ഥിനീ। ന വൈ മദന്യാം ജനനീം ജാനീയാതാമിമാവിതി
ആ ഇരുവരെയും കണ്ടപ്പോൾ പുത്രലാഭം ആഗ്രഹിച്ച പൃശ്യതയുടെ മകൾ യാജനോടു സമീപിച്ചു: 'ഈ ഇരുവർക്കും എന്നെ ഒഴികെ മറ്റൊരു അമ്മയില്ലെന്ന് അറിയണം' എന്നു പറഞ്ഞു.
തഥേത്യുവാച താം യാജോ രാജ്ഞഃ പ്രിയചികീര്ഷയാ। തയോശ്ച നാമനീ ചക്രുര്ദ്വിജാഃ സമ്പൂര്ണമാനസാഃ
രാജാവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ യാജൻ 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് സമ്മതിച്ചു; അതിനുശേഷം ബ്രാഹ്മണന്മാർ സന്തോഷപൂർവ്വം ആ ഇരുവർക്കും പേരുകൾ നൽകി.
ധൃഷ്ടത്വാദത്യമര്ഷിത്വാദ്ദ്യുമ്നാദ്യുത്സംഭവാദപി। ധൃഷ്ടദ്യുമ്നഃ കുമാരോഽയം ദ്രുപദസ്യ ഭവത്വിതി
ധൈര്യവും അത്യന്തം കോപവും യാഗത്തിൽ നിന്നുള്ള ജനനവും കൊണ്ടു, ഈ ദ്രുപദകുമാരന് 'ധൃഷ്ടദ്യുമ്നൻ' എന്ന പേരായിരിക്കട്ടെ എന്നു അവർ പറഞ്ഞു.
കൃഷ്ണേത്യേവാബ്രുവകന്കൃഷ്ണാം കൃഷ്ണാ।ഞഭൂത്സാ ഹി വര്ണതഃ। തഥാ തന്മിഥുനം ജജ്ഞേ ദ്രുപദസ്യ മഹാമഖേ
കൃഷ്ണ വർണ്ണം കൊണ്ടു കൃഷ്ണയെന്ന പേരും പെൺകുട്ടിക്ക് നൽകി; അങ്ങനെ ആ ഇരുവരും ദ്രുപദന് മഹായാഗത്തിൽ ജനിച്ചു.
വൈദികാധ്യയനേ പാരം ധൃഷ്ടദ്യുമ്നോ ഗതഃ പരമ്
വേദപാഠത്തിൽ ധൃഷ്ടദ്യുമ്നൻ അത്യുന്നതമായ വിജയം നേടി.
ധൃഷ്ടദ്യുമ്നം തു പാഞ്ചാല്യമാനീയ സ്വം നിവേശനമ്। ഉപാകരോദസ്ത്രഹേതോര്ഭാരദ്വാജഃ പ്രതാപവാന്
ശക്തനായ ഭാരദ്വാജൻ പാഞ്ചാലനായ ധൃഷ്ടദ്യുമ്നനെ തന്റെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി ആയുധവിദ്യയിൽ പഠിപ്പിച്ചു.