ഗിരാജായാഃ സഖീ ഭൂത്വാ മോദതേ നഗകന്യയാ। മിതം ദദാതി ഹി പിതാ മിതം മാതാ മിതം സുതഃ
പർവ്വതരാജകുമാരിയുടെ സ്നേഹസുഹൃത്ത് ആയി, അവളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു; അച്ഛനും അമ്മയും മകനും എല്ലാവരും അളവിൽ മാത്രം നൽകുന്നു.
അമിതസ്യ ഹി ദാതാരം കാ പതിം നാഭിനന്ദതി। ആശ്രമാശ്ചാഗ്നിസംസ്കാരാ ജപഹോമവ്രതാനി ച
അളവില്ലാത്തതെല്ലാം നൽകുന്ന ഭർത്താവിനെ ആരാണ് സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കാത്തത്? വനംവാസവും ഹോമവും ജപവും വ്രതങ്ങളും—all ഇവയെല്ലാം—
സ്ത്രീണാം നൈതേ വിധാതവ്യാ വിനാ പതിമനിന്ദിതമ്। ക്ഷമാ ശൌചമനാഹാരമേതാവദ്വിഹിതം സ്ത്രിയാഃ
നിന്ദയില്ലാത്ത ഭർത്താവില്ലാതെ സ്ത്രീകൾക്ക് ഇവ നിർദേശിക്കേണ്ടതല്ല; ക്ഷമ, ശുദ്ധി, അളവിൽ ഭക്ഷണം—ഇവ മാത്രമാണ് സ്ത്രീകൾക്ക് നിർബന്ധമായത്.
പരിത്യക്തഃ സുതശ്ചായം ദുഹിതേയം തഥാ മയാ। ബാന്ധവാശ്ച പരിത്യക്താസ്ത്വദര്ഥം ജീവിതം ച മേ
ഈ മകനെയും ഈ മകളെയും ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചു; ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ചു; എന്റെ ജീവൻ നിന്റെതിനു വേണ്ടി മാത്രം ആണ്.
യജ്ഞൈസ്തപോഭിര്നിയമൈര്ദാനൈശ്ച വിവിധൈസ്തഥാ। വിശിഷ്യതേ സ്ത്രിയാ ഭര്തുര്നിത്യം പ്രിയഹിതേ സ്ഥിതിഃ
യാഗങ്ങൾ, തപസ്സുകൾ, നിയന്ത്രണങ്ങൾ, പലവിധ ദാനങ്ങൾ—ഇവയൊന്നും ഭർത്താവിന്റെ സ്ഥിരമായ സന്തോഷത്തിനും ക്ഷേമത്തിനുമുള്ള സ്ത്രീയുടെ ഭക്തിയെക്കാൾ വലിയതല്ല.
തദിദം യച്ചികീര്ഷാമി ധര്മം പരമസംമതമ്। ഇഷ്ടം ചൈവ ഹിതം ചൈവ തവ ചൈവ കുലസ്യ ച
അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഈ ഉത്തമമായ ധർമ്മം, നിനക്കും നിന്റെ കുടുംബത്തിനും ഇഷ്ടവും ഹിതവുമാണ്.
ഇഷ്ടാനി ചാപ്യപത്യാനി ദ്രവ്യാണി സുഹൃദഃ പ്രിയാഃ। ആപദ്ധര്മപ്രമോക്ഷായ ഭാര്യാ ചാപി സതാം മതമ്
മക്കളും, സമ്പത്തും, പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളും—all ഇവ—all ദുരിതകാലങ്ങളിൽ രക്ഷപ്പെടാനാണ്; നല്ലവരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഭാര്യയും അതിനായി തന്നെയാണ്.
ആപദര്ഥേ ധനം രക്ഷേദ്ദാരാന്രക്ഷേദ്ധനൈരപി। ആത്മാനം സതതം രക്ഷേദ്ദാരൈരപി ധനൈരപി
ദുരിതത്തിനായി സമ്പത്ത് സംരക്ഷിക്കണം; സമ്പത്ത് കൊണ്ട് ഭാര്യയെ സംരക്ഷിക്കണം; ഭാര്യയെയും സമ്പത്തെയും ഉപയോഗിച്ചും എപ്പോഴും സ്വന്തം ജീവൻ സംരക്ഷിക്കണം.
ദൃഷ്ടാദൃഷ്ടഫലാര്ഥം ഹി ഭാര്യാ പുത്രോ ധനം ഗൃഹമ്। സര്വമേതദ്വിധാതവ്യം ബുധാനാമേഷ നിശ്ചയഃ
ഭാര്യ, മകൻ, സമ്പത്ത്, വീട്—ഇവയെല്ലാം കാണുന്ന ഫലത്തിനും കാണാത്ത ഫലത്തിനും വേണ്ടിയാണ്; ഇവയെല്ലാം നിയന്ത്രിക്കേണ്ടതാണെന്ന് ജ്ഞാനികൾ തീരുമാനിക്കുന്നു.
ഏകതോ വാ കുലം കൃത്സ്നമാത്മാ വാ കുലവര്ധനഃ। `ഉഭയോഃ കോധികോ വിദ്വന്നാത്മാ ചൈവാധികഃ കുലാത്
ഒരു വശത്ത് മുഴുവൻ കുടുംബവും, മറുവശത്ത് കുടുംബത്തെ വളർത്തുന്ന സ്വയം; ജ്ഞാനിയേ, സ്വയം കുടുംബത്തേക്കാൾ വലിയതാണ്.
ആത്മനോ വിദ്യമാനത്വാദ്ഭുവനാനി ചതുര്ദശ। വിദ്യന്തേ ദ്വിജശാര്ദൂല ആതമാ രക്ഷ്യസ്തതസ്ത്വയാ
സ്വയം നിലനിൽക്കുന്നതിനാലാണ് പതിനാലു ലോകങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നത്; അതുകൊണ്ട്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, നീ സ്വയം സംരക്ഷിക്കണം.
ആത്മന്യവിദ്യമാനേ ചേദസ്യ നാസ്തീഹ കിംചന। ഏതജ്ജഗദിദം സര്വമാത്മനാ ന സമം കില
സ്വയം ഇല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ ഒന്നും ഇല്ല; ഈ ലോകം മുഴുവൻ സ്വയംക്ക് തുല്യമല്ല.
സ കുരുഷ്വ മയാ കാര്യം താരയാത്മാനമാത്മനാ। അനുജാനീഹീ മാമാര്യ സുതൌ മേ പരിപാലയ
അതുകൊണ്ട്, ഞാൻ ചെയ്യേണ്ടത് നീ ചെയ്യുക; നീ സ്വയം സ്വയം രക്ഷിക്കണം; മഹാനേ, എന്നെ അനുമതി നൽകുക, എന്റെ രണ്ടു മക്കളെ സംരക്ഷിക്കുക.
അവധ്യാഃ സ്ത്രിയ ഇത്യാഹുര്ധര്മജ്ഞാ ധര്മനിശ്ചയേ। ധര്മജ്ഞാന്രാക്ഷസാനാഹുര്ന ഹന്യാത്സ ച മാമപി
ധർമ്മം അറിയുന്നവർ പറയുന്നു, സ്ത്രീകളെ കൊല്ലരുത്; രാക്ഷസന്മാരിൽ പോലും കൊല്ലരുത് എന്ന് ധർമ്മജ്ഞന്മാർ പറയുന്നു, അതിൽ ഞാൻ ഉൾപ്പെടുന്നു.
നിഃസംശയം വധഃ പുംസാം സ്ത്രീണാം സംശയിതോ വധഃ। അതോ മാമേവ ധര്മജ്ഞ പ്രസ്ഥാപയിതുമര്ഹസി
പുരുഷന്മാരെ കൊല്ലുന്നത് നിർഭാഗ്യമാണ്, സ്ത്രീകളെ കൊല്ലുന്നത് സംശയാസ്പദം; അതുകൊണ്ട്, ധർമ്മം അറിയുന്നവനേ, എന്നെ അയക്കേണ്ടത് നിനക്കാണ്.
ഭുക്തം പ്രിയാണ്യവാപ്താനി ധര്മശ്ച ചരിതോ മയാ। `ത്വച്ഛുശ്രൂഷണസംഭൂതാ കീര്തിശ്ചാപ്യതുലാ മമ।' ത്വത്പ്രസൂതിഃ പ്രിയാ പ്രാപ്താ ന മാം തപ്സ്യത്യജീവിതം
ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു, ഇഷ്ടങ്ങൾ നേടി, ധർമ്മം പാലിച്ചു; നിനക്ക് സേവനം ചെയ്തതിൽ നിന്നാണ് എന്റെ അപരിമിതമായ കീർത്തി; പ്രിയപ്പെട്ട മകനും ജനിച്ചു; അതുകൊണ്ട് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടാലും ഞാൻ ദുഃഖിക്കില്ല.
ജാതപുത്രാ ച വൃദ്ധാ ച പ്രിയകാമാ ച തേ സദാ। സമീക്ഷ്യൈതദഹം സര്വം വ്യവസായം കരോമ്യതഃ
മകൻ ജനിച്ചു, പ്രായം കൂടിയിട്ടുണ്ട്, എല്ലായ്പ്പോഴും നിന്റെ ഭാവുകം ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ഇതെല്ലാം കണ്ട് ഞാൻ ഇപ്പോൾ തീരുമാനമെടുക്കുന്നു.
ഉത്സൃജ്യാപി ഹി മാമാര്യ പ്രാപ്സ്യസ്യന്യാമപി സ്ത്രിയമ്। തതഃ പ്രതിഷ്ഠിതോ ധര്മോ ഭവിഷ്യതി പുനസ്തവ
മഹാനേ, നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചാലും, നീ മറ്റൊരു ഭാര്യയെ നേടും; അപ്പോൾ നിന്റെ ധർമ്മം വീണ്ടും നിലനിൽക്കും.
ന ചാപ്യധര്മഃ കല്യാണ ബഹുപത്നീകതാ നൃണാമ്। സ്ത്രീണാമധര്മഃ സുമഹാന്ഭര്തുഃ പൂര്വസ്യ ലങ്ഘനേ
പുരുഷന്മാർക്ക് പല ഭാര്യമാരെ സ്വീകരിക്കുന്നത് neither പാപം nor പുണ്യം ആണെന്ന് പറയാനാവില്ല. എന്നാൽ സ്ത്രീകൾക്ക് മുൻ ഭർത്താവിന്റെ അവകാശം ലംഘിക്കുന്നത് വലിയ പാപം തന്നെയാണ്.
ഏതത്സര്വം സമീക്ഷ്യ ത്വമാത്മത്യാഗം ച ഗര്ഹിതമ്। ആത്മാനം താരയാദ്യാശു കുലം ചേമൌ ച ദാരകൌ
ഇതെല്ലാം മനസ്സിലാക്കി, ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് കുറ്റകരമാണെന്നും ഓർത്ത്, നീയും കുടുംബവും ഈ രണ്ടു കുട്ടികളും ഉടൻ രക്ഷപ്പെടണം.
ഏവമുക്തസ്തയാ ഭര്താ താം സമാലിങ്ഗ്യ ഭാരത। മുമോച ബാഷ്പം ശനകൈഃ സഭാര്യോ ഭൃശദുഃഖിതഃ
അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഭർത്താവ് അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. ഭാരതവംശജനായവൻ ഭാര്യയോടൊപ്പം വലിയ ദുഃഖത്തിൽ മുണ്ട് മന്ദമായി കണ്ണുനീർ ഒഴിച്ചു.
മൈവം വദ ത്വം കല്യാണി തിഷ്ഠ ചേഹ സുമധ്യമേ। ന തു ഭാര്യാം ത്യജേത്പ്രാജ്ഞഃ പുത്രാന്വാപി കദാചന
നല്ലവളേ, ഇങ്ങനെ പറയരുത്. നീ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കൂ. ഒരു ജ്ഞാനിയ്ക്ക് ഭാര്യയെയും മക്കളെയും ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുത്.
വിശേഷതഃ സ്ത്രിയം രക്ഷേത്പുരുഷോ ബുദ്ധിമാനിഹ। ത്യക്ത്വാ തു പുരുഷോ ജീവേന്ന ഹാതവ്യാനിമാന്സദാ। ന വേത്തി കാമം ധര്മം ച അര്ഥം മോക്ഷം ച തത്ത്വതഃ
ഇവിടെ, പ്രത്യേകിച്ച്, ഒരു ജ്ഞാനി ഭാര്യയെ സംരക്ഷിക്കണം. അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചാലും പുരുഷൻ ജീവിക്കാം, പക്ഷേ ഇവരെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുത്. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവൻ കാമം, ധർമ്മം, അർത്ഥം, മോക്ഷം എന്നിവയുടെ യഥാർത്ഥം അറിയുന്നവനല്ല.
തയോര്ദുഃഖിതയോര്വാക്യമതിമാത്രം നിശമ്യ തു। തതോ ദുഃഖപരീതാങ്ഗീ കന്യാ താവഭ്യഭാഷത
അവരുടെ അതീവ ദുഃഖഭരിതമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ദുഃഖത്തിൽ മുഴുകിയ ആ പെൺകുട്ടി അവരോടു സംസാരിച്ചു.
കിമേവം ഭൃശദുഃഖാര്തൌ രോരൂയേതാമനാഥവത്। മമാപി ശ്രൂയതാം വാക്യം ശ്രുത്വാ ച ക്രിയതാം ക്ഷമമ്
ഇത്രയും ദുഃഖത്തിൽ ആകയാൽ, അനാഥരെന്നപോലെ നിങ്ങൾ ഇരുവരും എന്തിന് കരയുന്നു? എന്റെ വാക്കുകളും കേൾക്കൂ, പിന്നെ ശരിയെന്ന് തോന്നിയതു ചെയ്യൂ.
ധര്മതോഽഹം പരിത്യാജ്യാ യുവയോര്നാത്ര സംശയഃ। ത്യക്തവ്യാം മാം പരിത്യജ്യ ത്രാഹി സര്വം മയൈകയാ
ന്യായപ്രകാരം ഞാൻ നിങ്ങളാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്ന് സംശയമില്ല. എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച്, നിങ്ങളിൽ ഒരാൾ എല്ലാം രക്ഷിക്കണം.
ഇത്യര്ഥമിഷ്യതേഽപത്യം താരയിഷ്യതി മാമിതി। അസ്മിന്നുപസ്ഥിതേ കാലേ തരധ്വം പ്ലവവന്മയാ
മക്കളെ ഉണ്ടാക്കുന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശം ഇതാണ്—'അവൻ എന്നെ രക്ഷിക്കും' എന്നത്. ഈ സമയത്ത്, എന്നെ ഒരു തോണിപോലെ ഉപയോഗിച്ച് ഈ കഷ്ടത കടന്നുപോകൂ.
ഇഹ വാ താരയേദ്ദുര്ഗാദുത വാ പ്രേത്യ ഭാരത। സര്വഥാ താരയേത്പുത്രഃ പുത്ര ഇത്യുച്യതേ ബുധൈഃ
ഇവിടെ ഞാൻ നിങ്ങളെ ഈ കഷ്ടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാമോ, അല്ലെങ്കിൽ മരണത്തിന് ശേഷം രക്ഷിക്കാമോ എന്നറിയില്ല, ഭാരതവംശജ. എങ്ങിനെയും മകൻ രക്ഷിക്കുന്നു, അതുകൊണ്ടാണ് ജ്ഞാനികൾ അവനെ 'പുത്രൻ' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
ആകാങ്ക്ഷന്തേ ച ദൌഹിത്രാന്മയി നിത്യം പിതാമഹാഃ। തത്സ്വയം വൈ പരിത്രാസ്യേ രക്ഷന്തീ ജീവിതം പിതുഃ
എന്റെ പിതാമഹന്മാർ എപ്പോഴും എന്നിലൂടെയുള്ള മകൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ തന്നെ പിതാവിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കും.
ഭ്രാതാ ച മമ ബാലോഽയം ഗതേ ലോകമമും ത്വയി। അചിരേണൈവ കാലേന വിനശ്യേത ന സംശയഃ
എന്റെ സഹോദരൻ ഇനിയും കുഞ്ഞാണ്. നീ ഈ ലോകം വിട്ടുപോയാൽ, കുറച്ചു കാലത്തിനകം അവനും നശിക്കും, അതിൽ സംശയമില്ല.