പ്രണമ്യ വികചഃ പാദാവഗൃഹ്ണാത്സ പിതുസ്തദാ। മാതുശ്ച പരമേഷ്വാസസ്തൌ ച നാമാസ്യ ചക്രതുഃ
അപ്പോൾ ആ ബാലൻ വന്ദനം ചെയ്ത് അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കാലുകൾ പിടിച്ചു; ആ ഇരുവരും, അതിവിശാലമായ ശക്തിയുള്ളവർ, അവനു പേരിട്ടു.
ഘടോഹാസ്യോത്കച ഇതി മാതാ തം പ്രത്യഭാഷത। അഭവത്തേന നാമാസ്യ ഘടോത്കച ഇതി സ്മ ഹ
അവന്റെ തല കിണ്ണംപോലെയായിരുന്നുവെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു, അതുകൊണ്ട് അവനെ ഘടോൽക്കചൻ എന്ന് വിളിച്ചു; അങ്ങനെ ആ പേര് അവനു ലഭിച്ചു.
അനുരക്തശ്ച താനാസീത്പാണ്ഡവാന്സ ഘടോത്കചഃ। തേഷാം ച ദയിതോ നിത്യമാത്മനിത്യോ ബഭൂവ ഹ
ഘടോൽക്കചൻ പാണ്ഡവന്മാരോടും എപ്പോഴും സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറി; അവരും അവനെ സ്വന്തം മകനായി സ്നേഹിച്ചു.
ഘടോത്കചോ മഹാകായഃ പാണ്ഡവാന്പൃഥയാ സഹ। അഭിവാദ്യ യഥാന്യായമബ്രവീച്ച പ്രഭാഷ്യ താന്
വലിയ ശരീരമുള്ള ഘടോൽക്കചൻ, പൃഥയോടൊപ്പം പാണ്ഡവന്മാരെ യഥാവിധി വന്ദിച്ചു, അവരോട് ആദരപൂർവ്വം സംസാരിച്ചു.
കിം കരോമ്യഹമാര്യാണാം നിഃശങ്കം വദതാനഘാഃ। തം ബ്രുവന്തം ഭൈമസേനിം കുന്തീ വചനമബ്രവീത്
"ആര്യന്മാര്ക്ക് ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? ഭയമില്ലാതെ പറയൂ, പാപമില്ലാത്തവരേ," എന്ന് ഭീമസേനന്റെ മകൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, കുന്തി അവനോട് പറഞ്ഞു.
ത്വം കുരൂണാം കുലേ ജാതഃ സാക്ഷാദ്ഭീമസമോ ഹ്യസി। ജ്യേഷ്ഠഃ പുത്രോസി പഞ്ചാനാം സാഹായ്യം കുരു പുത്രക
"നീ കുരുവംശത്തിൽ ജനിച്ചവനും ഭീമനോടു തുല്യനുമാണ്; അഞ്ചുപേരിൽ നീ മൂത്ത മകനാണ്. മകനേ, സഹോദരന്മാരെ സഹായിക്കണം," എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു.
പൃഥയാപ്യേവമുക്തസ്തു പ്രണമ്യൈവ വചോഽബ്രവീത്। യഥാ ഹി രാവണോ ലോകേ ഇന്ദ്രജിച്ച മഹാബലഃ। വര്ഷ്മവീര്യസമോ ലോകേ വിശിഷ്ടശ്ചാഭവം നൃഷു
പൃഥയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ഘടോൽക്കചൻ വന്ദനം ചെയ്ത് പറഞ്ഞു: "ലോകത്തിൽ രാവണനും മഹാശക്തനായ ഇന്ദ്രജിത്തും പ്രശസ്തരായതുപോലെ, ഞാൻ മനുഷ്യരിൽ രൂപത്തിലും ശക്തിയിലും തുല്യനും അതിലുമധികം പ്രശസ്തനുമാണ്."
കൃത്യകാല ഉപസ്ഥാസ്യേ പിതൄനിതി ഘടോത്കചഃ। ആമന്ത്ര്യ രക്ഷസാം ശ്രേഷ്ഠഃ പ്രതസ്ഥേ ചോത്തരാം ദിശമ്
ഘടോൽക്കചൻ, രാക്ഷസന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, "സമയമാകുമ്പോൾ ഞാൻ അച്ഛന്മാരെ സേവിക്കാൻ വരാം," എന്ന് പറഞ്ഞു വടക്കോട്ട് പുറപ്പെട്ടു.
സ ഹി സൃഷ്ടോ ഭഗവതാ ശക്തിഹേതോര്മഹാത്മനാ। വര്ണസ്യാപ്രതിവീര്യസ്യ പ്രതിയോദ്ധാ മഹാരഥഃ
വളരെയധികം ശക്തിയുള്ളവനായി, തന്റെ വംശത്തിൽ തുല്യൻ ഇല്ലാത്തവനായി, മഹാത്മാവായ ഭഗവാൻ അവനെ ശക്തിക്കായി സൃഷ്ടിച്ചു.
സഹ വാസോ മയാ ജീര്ണസ്ത്വയാ കമലപാലികേ। പുനര്ദ്രക്ഷ്യസി രാജ്യസ്ഥാനിത്യഭാഷത താം തദാ
"കമലനയനിയായേ, ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞു; നീ രാജ്യം കൈവശമാക്കുമ്പോൾ വീണ്ടും എന്നെ കാണും," എന്ന് അവൻ അവളോട് പറഞ്ഞു.
പദാ മാം സംസ്മരേഃ കാന്ത രിരംസൂ രഹസി പ്രഭോ। തദാ തവ വശം ഭൂയ ആഗന്താസ്മ്യാശു ഭാരത
"പ്രിയനേ, രഹസ്യമായി എന്നെ ഓർത്ത് വിളിച്ചാൽ, ഭരതവംശജാ, ഞാൻ ഉടൻ വരും, നിന്റെ ആജ്ഞയ്ക്ക് കീഴിൽ," എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു.
ഇത്യുക്ത്വാ സാ ജഗാമാശു ഭാവമാസജ്യ പാണ്ഡവേ। ഹിഡിമ്ബാ സമയം സ്മൃത്വാ സ്വാം ഗതിം പ്രത്യപദ്യത
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഹിഡിംബാ മനസ്സിൽ പാണ്ഡവനെ ഓർത്ത്, അവരുടെ ഉടമ്പടി ഓർമ്മിച്ചു, തൻറെ വഴിയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ തിരിച്ചു പോയി.
തതസ്തേ പാണ്ഡവാഃ സര്വേ ശാലിഹോത്രാശ്രമേ തദാ। പൂജിതാസ്തേന വന്യേന തമാമന്ത്ര്യ മഹാമുനിമ്
അന്നേരം പാണ്ഡവന്മാർ എല്ലാവരും ശാലിഹോത്രൻ വനംകൊണ്ടുള്ള അത്തിഥിസത്കാരം നൽകി ആദരിച്ച ശേഷം, ആ മഹാനായ മুনিൻറെ ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് വിടപറഞ്ഞു.
ജടാഃ കൃത്വാഽഽത്മനഃ സര്വേ വല്കലാജിനവാസസഃ। കുന്ത്യാ സഹ മഹാത്മാനോ ബിഭ്രതസ്താപസം വപുഃ
അവരൊക്കെയും കുന്തിയോടൊപ്പം തങ്ങളുടെ മുടി ചുരുണ്ടു കെട്ടി, വൃക്ഷത്തൊലിയും മാൻതോലും ധരിച്ചു, വനംവാസികളുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു.
ബ്രാഹ്മം വേദമധീയാനാ വേദാങ്ഗാനി ച സര്വശഃ। നീതിശാസ്ത്രം ച ധര്മജ്ഞാ ന്യായജ്ഞാനം ച പാണ്ഡവാഃ
ധർമ്മവും നീതിയും അറിയുന്ന പാണ്ഡവന്മാർ ബ്രാഹ്മണർ പഠിക്കുന്ന വേദവും അതിന്റെ ഉപവിഭാഗങ്ങളും, നയശാസ്ത്രവും, നീതി സംബന്ധമായ അറിവും പഠിച്ചു.
ശാലിഹോത്രപ്രസാദേന ലബ്ധ്വാ പ്രീതിമവാപ്യ ച।' തേ വനേന വനം ഗത്വാ ഘ്നന്തോ മൃഗഗണാന്ബഹൂന്। അപക്രമ്യ യയൂ രാജംസ്ത്വരമാണാ മഹാരഥാഃ
ശാലിഹോത്രന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടും സ്നേഹം ലഭിച്ചും, അവർ വനത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു വനത്തിലേക്ക് യാത്രചെയ്തു, പല മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടി, രാജാവേ, ആ മഹാശക്തരായ യോദ്ധാക്കൾ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
മത്സ്യാംസ്ത്രിഗര്താന്പാഞ്ചാലാന്കീചകാനന്തരേണ ച। രമണീയാന്വനോദ്ദേശാന്പ്രേക്ഷമാണാഃ സരാംസി ച
അവർ മത്സ്യരാജ്യവും തൃഗർതരും പാഞ്ചാലരും കീചകരുടെ പ്രദേശങ്ങളും, മനോഹരമായ വനഭാഗങ്ങളും തടാകങ്ങളും കണ്ടു.
ക്വചിദ്വഹന്തോ ജനനീം ത്വരമാണാ മഹാരഥാഃ। `ക്വചിച്ഛ്രാന്താശ്ച കാന്താരേ ക്വചിത്തിഷ്ഠന്തി ഹര്ഷിതാഃ
ഒരിടത്ത് ആ മഹാരഥന്മാർ അമ്മയെ ചുമന്നു വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോയി; മറ്റൊരിടത്ത് കാട്ടിൽ ക്ഷീണിച്ചു, ചിലപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ നിൽക്കുകയും ചെയ്തു.
ക്വചിച്ഛന്ദേന ഗച്ഛന്തസ്തേ ജഗ്മുഃ പ്രസഭം പുനഃ। പഥി ദ്വൈപായന സര്വേ ദദൃശുഃ സ്വപിതാമഹമ്
ചിലപ്പോൾ അവർ ഇഷ്ടം പോലെ സാവധാനം യാത്രചെയ്തു; പിന്നെ വീണ്ടും വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. വഴിയിൽ എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ പിതാമഹനായ ദ്വൈപായനനെ കണ്ടു.
തേഽഭിവാദ്യ മഹാത്മാനം കൃഷ്ണദ്വൈപായനം തദാ। തസ്ഥുഃ പ്രാഞ്ജലയഃ സര്വേ സഹ മാത്രാ പരന്തപാഃ
അപ്പോൾ ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്ന ആ പാണ്ഡവന്മാർ അമ്മയോടൊപ്പം മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണദ്വൈപായനനെ ആദരപൂർവ്വം വണങ്ങി, കൈകൂപ്പി അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
തദാശ്രമാന്നിര്ഗമനം മയാ ജ്ഞാതം നരര്ഷഭാഃ। ഘടോത്കചസ്യ ചോത്പത്തിം ജ്ഞാത്വാ പ്രീതിരവര്ധത
നല്ലവരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, അവരുടെ ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടതും ഘടോത്സകന്റെ ജനനവും ഞാൻ അറിഞ്ഞു; അതുകൊണ്ട് എന്റെ സന്തോഷം വർദ്ധിച്ചു.
ഇദം നഗരമഭ്യാശേ രമണീയം നിരാമയമ്। വസതേഹ പ്രതിച്ഛന്നാ മമാഗമനകാങ്ക്ഷിണഃ
ഈ നഗരത്തിന് സമീപം മനോഹരവും രോഗരഹിതവുമായ ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ട്; ഇവിടെ നിങ്ങൾ മറഞ്ഞ് എന്റെ വരവിനായി കാത്തിരിക്കുക.
ഏവം സ താന്സമാശ്വാസ്യ വ്യാസഃ പാര്താനരിന്ദമാന്। ഏകചക്രാമഭിഗതാം കുന്തീമാശ്വാസയത്പ്രഭുഃ
ഇങ്ങനെ വ്യാസൻ പാണ്ഡവന്മാരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, രാജാവേ, ഏകചക്രയിലേക്കു എത്തിയ കുന്തിയെയും ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
കുര്യാന്ന കേവലം ധര്മം ദുഷ്കൃതം ച തഥാന നരഃ। സുകൃതം ദുഷ്കൃതം ലോകേ ന കര്താ നാസ്തി കശ്ചന
മനുഷ്യൻ ഒരിക്കലും മാത്രം ധർമ്മം ചെയ്യരുത്, അല്ലെങ്കിൽ മാത്രം അധർമ്മം ചെയ്യരുത്; ഈ ലോകത്ത് മാത്രം നല്ലതോ മാത്രം ചീത്തയോ ചെയ്യുന്നവൻ ആരുമില്ല.
അവശ്യം ലഭതേ കര്താ ഫലം വൈ പുണ്യപാപയോഃ। ദുഷ്കൃതസ്യ ഫലേനൈവ പ്രാപ്തം വ്യസനമുത്തമമ്
നല്ലതും ചീത്തയും ചെയ്യുന്നവൻ അവയുടെ ഫലം നിർബന്ധമായി അനുഭവിക്കും; ദുഷ്കൃത്യങ്ങളുടെ ഫലമായി വലിയ ദുരിതം ലഭിച്ചു.
ഏവമുക്ത്വാ നിവേശ്യൈനാന്ബ്രാഹ്മണസ്യ നിവേശനേ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവരെ ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിൽ പാർപ്പിച്ചു.
ജഗാമ ഭഗവാന്വ്യാസോ യതാകാമമൃഷിഃ പ്രഭുഃ
ഭഗവാൻ വ്യാസൻ, ആ മഹർഷി, ഇഷ്ടം പോലെ യാത്രയായി.
ഏകചക്രാം ഗതാസ്തേ തു കുന്തീപുത്രാ മഹാരഥാഃ। അത ഊര്ധ്വം ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ കിമകുര്വത പാണ്ഡവാഃ
കുന്തിയുടെ മക്കളായ ആ മഹാരഥന്മാർ ഏകചക്രയിലേക്കു എത്തിയപ്പോൾ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, പിന്നെ പാണ്ഡവന്മാർ എന്ത് ചെയ്തു?
ഏകചക്രാം ഗതാസ്തേ തു കന്തീപുത്രാ മഹാരഥാഃ। ഊഷുര്നാതിചിരം കാലം ബ്രാഹ്മണസ്യ നിവേശനേ
കുന്തിയുടെ മക്കളായ ആ മഹാരഥന്മാർ ഏകചക്രയിലേക്കു എത്തി, ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിൽ അധികം കാലം താമസിച്ചില്ല.
രമണീയാനി പശ്യന്തോ വനാനി വിവിധാനി ച। പാര്ഥിവാനപി ചോദ്ദേശാന്സരിതശ്ച സരാംസി ച
അവർ മനോഹരമായ പലതരം കാടുകളും, രാജാക്കന്മാരുടെ പ്രദേശങ്ങളും, നദികളും തടാകങ്ങളും കണ്ടു.