ആസനാനി ച ദിവ്യാനി യാനാനി ശയനാനി ന। നിഘാതവ്യാനി പാണ്ഡൂനാം യഥാ തുഷ്യേച്ച മേ പിതാ
അവർക്കായി മനോഹരമായ ഇരിപ്പിടങ്ങൾ, വാഹനങ്ങൾ, കിടക്കകൾ ഒരുക്കണം; എന്നാൽ അവ പാണ്ഡവന്മാർക്ക് ഹാനികരമായിരിക്കണം, അങ്ങനെ എന്റെ അച്ഛൻ സന്തോഷിക്കും.
യഥാ ച തന്ന ജാനന്തി നഗരേ വാരണാവതേ। `യഥാ രമേരന്വിസ്രബ്ധാ നഗരേ വാരണാവതേ।' തഥാ സര്വം വിധാതവ്യം യാവത്കാലസ്യ പര്യയഃ
വാരണാവതിയിലെ ആളുകൾക്കും പാണ്ഡവന്മാർക്കും ഒന്നും അറിയാതെ, അവർ നഗരത്തിൽ ആശങ്കയില്ലാതെ കഴിയുന്നവണ്ണം എല്ലാം ക്രമീകരിക്കണം, നിർണ്ണയിച്ച സമയമെത്തുവോളം.
ജ്ഞാത്വാ ച താന്സുവിശ്വസ്താഞ്ശയാനാനകുതോഭയാന്। അഗ്നിസ്ത്വയാ തതോ ദേയോ ദ്വാരതസ്തസ്യ വേശ്മനഃ
അവർ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിച്ച് ഭയമില്ലാതെ ഉറങ്ങുന്നുവെന്ന് കണ്ടാൽ, നീ ആ വീട്ടിന്റെ വാതിൽക്കൽ നിന്ന് തീ കൊളുത്തണം.
ദഗ്ധാനേവം സ്വകേ ഗേഹേ ദാഹിതാഃ പാണ്ഡവാ ഇതി। ന ഗര്ഹയേയുരസ്മാന്വൈ പാണ്ഡവാര്ഥായ കര്ഹിചിത്
ഇങ്ങനെ പാണ്ഡവന്മാർ സ്വന്തം വീട്ടിൽ കത്തിപ്പോകുമ്പോൾ, എല്ലാവരും അവർ കത്തിപ്പോയെന്ന് പറയും; പാണ്ഡവന്മാർക്കുവേണ്ടി ആരും നമ്മെ കുറ്റം പറയില്ല.
സ തഥേതി പ്രതിജ്ഞായ കൌരവായ പുരോചനഃ। പ്രായാദ്രാസഭയുക്തേന സ്യന്ദനേനാശുഗാമിനാ
പുരോചനൻ അതിന് സമ്മതം പറഞ്ഞ്, കഴുതകൾ കെട്ടിയ വേഗത്തിലുള്ള രഥത്തിൽ കൌരവരുടെ അടുത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
സ ഗത്വാ ത്വരിതം രാജന്ദുര്യോധനമതേ സ്ഥിതഃ। യഥോക്തം രാജപുത്രേണ സര്വം ചക്രേ പുരോചനഃ
വേഗത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്ന്, രാജകുമാരനായ ദുര്യോധനൻ പറഞ്ഞതുപോലെ പുരോചനൻ എല്ലാം നിർവഹിച്ചു.
തേഷാം തു പാണ്ഡവേയാനാം ഗൃഹം രൌദ്രമകല്പയത്
അവൻ പാണ്ഡവന്മാർക്ക് ഭയങ്കരമായൊരു വീട് ഒരുക്കി.
പാണ്ഡവാസ്തു രഥാന്യുക്താന്സദശ്വൈരനിലോപമൈഃ। ആരോഹമാണാ ഭീഷ്മസ്യ പാദൌ ജഗൃഹുരാര്തവത്
വായുപോലെ വേഗമുള്ള കുതിരകൾ കെട്ടിയ രഥങ്ങളിൽ കയറിയ പാണ്ഡവർ ഭീഷ്മന്റെ കാലുകൾ ഭക്തിയോടെ സ്പർശിച്ചു.
രാജ്ഞശ്ച ധൃതരാഷ്ട്രസ്യ ദ്രോണസ്യ ച മഹാത്മനഃ। അന്യേഷാം ചൈവ വൃദ്ധാനാം കൃപസ്യ വിദുരസ്യ ച
അവർ രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രനും മഹാത്മാവായ ദ്രോണമുനിയും മറ്റു മുതിർന്നവരായ കൃപനും വിദ്യുരനും ആദരവോടെ വണങ്ങി.
ഏവം സര്വാന്കുരൂന്വൃദ്ധാനഭിവാദ്യ യതവ്രതാഃ। സമാലിങ്ഗ്യ സമാനാന്വൈ ബാലൈശ്ചാപ്യഭിവാദിതാഃ
ഇങ്ങനെ എല്ലാ കുരുമുതിർന്നവരെയും വിനയത്തോടെ വണങ്ങി, തുല്യരായവരെ അണുകമായി ചേർത്ത്, കുട്ടികൾക്കും അവർ വന്ദനം നൽകി.
സര്വാ മാതൄസ്തഥാഽഽപൃച്ഛ്യ കൃത്വാ ചൈവ പ്രദക്ഷിണമ്। പ്രകൃതീരപി സര്വാശ്ച പ്രയയുര്വാരണാവതമ്
അവർ എല്ലാ അമ്മമാരോടും വിടപറഞ്ഞ്, അവരെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, എല്ലാ ജനങ്ങളോടും കൂടി വാരണാവതത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
വിദുരശ്ച മഹാപ്രാജ്ഞസ്തഥാഽന്യേ കുരുപുങ്ഗവാഃ। പൌരാശ്ച പുരുഷവ്യാഘ്രാനന്വീയുഃ ശോകകര്ശിതാഃ
മഹാപണ്ഡിതനായ വിദ്യുരനും മറ്റു കുരുവീരന്മാരും നഗരവാസികളും, കടുത്ത ദുഃഖത്തോടെ ആ പുരുഷസിംഹന്മാരെ പിന്തുടർന്നു.
തത്ര കേചിദ്ബ്രുവന്തി സ്മ ബ്രാഹ്മണാ നിര്ഭയാസ്തദാ। ദീനാന്ദൃഷ്ട്വാ പാണ്ഡുസുതാനതീവ ഭൃശദുഃഖിതാഃ
അവിടെ ഭയമില്ലാത്ത ചില ബ്രാഹ്മണർ, പാണ്ഡവപുത്രന്മാരെ അത്യന്തം ദു:ഖിതരായി കണ്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞു.
വിഷമം പശ്യതേ രാജാ സര്വഥാ സ സുമന്ദധീഃ। കൌരവ്യോ ധൃതരാഷ്ട്രസ്തു ന ച ധര്മം പ്രപശ്യതി
രാജാവ് വളരെ മോശമായ മനസ്സോടെ എല്ലായിടത്തും അന്യായം ചെയ്യുന്നു; കൌരവനായ ധൃതരാഷ്ട്രൻ ധർമ്മം കാണുന്നില്ല.
ന ഹി പാപമപാപാത്മാ രോചയിഷ്യതി പാണ്ഡവഃ। ഭീമോ വാ ബലിനാം ശ്രേഷ്ഠഃ കൌന്തേയോ വാ ധനഞ്ജയഃ
പാവനമായ മനസ്സുള്ള പാണ്ഡവൻ ഒരിക്കലും ദുഷ്കൃത്യം തിരഞ്ഞെടുക്കില്ല; ശക്തന്മാരിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ള ഭീമനും കുന്തിദേവിയുടെ മകനായ അർജുനനും അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല.
കുത ഏവ മഹാത്മാനൌ മാദ്രീപുത്രൌ കരിഷ്യതഃ। താന്രാജ്യം പിതൃതഃ പ്രാപ്താന്ധൃതരാഷ്ട്രോ ന മൃഷ്യതി
അതിനേക്കാൾ മഹാത്മാക്കളായ മാദ്രിദേവിയുടെ മക്കൾ അങ്ങനെ ചെയ്യുമോ? പിതാവിൽ നിന്നു രാജ്യം ലഭിച്ച പാണ്ഡവരെ ധൃതരാഷ്ട്രൻ സഹിക്കാനാവുന്നില്ല.
അധര്മ്യമിദമത്യന്തം കഥം ഭീഷ്മോഽനുമന്യതേ। വിവാസ്യമാനാനസ്ഥാനേ നഗരേ യോഽഭിമന്യതേ
ഇത്രയും അധർമ്മമായ കാര്യത്തിൽ ഭീഷ്മൻ എങ്ങനെ സമ്മതിക്കുന്നു? നഗരത്തിൽ അവകാശമുള്ളവരെ പുറത്താക്കുന്നതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നവനല്ലേ അവൻ?
പിതേവ ഹി നൃപോഽസ്മാകമഭൂച്ഛാന്തനവഃ പുരാ। വിചിത്രവീര്യോ രാജര്ഷിഃ പാണ്ഡുശ്ച കുരുനന്ദനഃ
ശാന്തനു രാജാവും, രാജർഷിയായ വിചിത്രവീര്യനും, പാണ്ഡുവും, കുരുവംശത്തിലെ സന്താനമേ, നമ്മുക്ക് പിതാവുപോലെയായിരുന്നു.
സ തസ്മിന്പുരുഷവ്യാഘ്രേ ദേവഭാവം ഗതേ സതി। രാജപുത്രാനിമാന്ബാലാന്ധൃതരാഷ്ട്രോ ന മൃഷ്യതി
ആ പുരുഷസിംഹൻ ദിവ്യസ്ഥിതിയിൽ എത്തിയതോടെ, ഈ ബാലരാജകുമാരന്മാരെ ധൃതരാഷ്ട്രൻ സഹിക്കാനാവുന്നില്ല.
വയമേതദനിച്ഛന്തഃ സര്വ ഏവ പുരോത്തമാത്। ഗൃഹാന്വിഹായ ഗച്ഛാമോ യത്ര ഗന്താ യുധിഷ്ഠിരഃ
നാം എല്ലാവരും മനസ്സില്ലാതെയാണ്, നഗരത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, നമ്മുടെ വീടുകൾ വിട്ട് യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ പോകുന്നിടത്തേക്ക് പോകുന്നത്.
താംസ്തഥാ വാദിനഃ പൌരാന്ദുഃകിതാന്ദുഃഖകര്ശിതഃ। ഉവാച മനസാ ധ്യാത്വാ ധര്മരാജോ യുധിഷ്ഠിരഃ
ഇങ്ങനെ ദുഃഖത്തിലും വിഷമത്തിലും സംസാരിച്ച പൗരന്മാരോട്, ധർമ്മരാജാവായ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച് പറഞ്ഞു.
പിതാ മാന്യോ ഗുരുഃ ശ്രേഷ്ഠോ യദാഹ പൃഥിവീപതിഃ। അശങ്കമാനൈസ്തത്കാര്യമസ്മാഭിരിതി നോ വ്രതമ്
രാജാവായ പിതാവ് ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവനും, ശ്രേഷ്ഠനായ ഗുരുവുമാണ്; അദ്ദേഹം പറയുന്നത് സംശയമില്ലാതെ ചെയ്യുക എന്നതാണ് നമ്മുടെ വ്രതം.
ഭവന്തഃ സുഹൃദോഽസ്മാകം യാത കൃത്വാ പ്രദക്ഷിണമ്। പ്രതിനന്ദ്യ തഥാഽഽശീര്ഭിര്നിവര്തധ്വം യഥാഗൃഹമ്
നിങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളാണ്; ഞങ്ങളെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് അനുഗ്രഹിച്ച ശേഷം, സന്തോഷത്തോടെ നിങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങുക.
യദാ തു കാര്യമസ്മാകം ഭവദ്ഭിരുപപത്സ്യതേ। തദാ കരിഷ്യഥാസ്മാകം പ്രിയാണി ച ഹിതാനി ച
നമുക്ക് നിങ്ങളുടെ സഹായം ആവശ്യമാകുന്ന സമയത്ത്, അപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടവും ഉപകാരപ്രദവുമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണം.
ഏവമുക്താസ്തദാ പൌരാഃ കൃത്വാ ചാപി പ്രദക്ഷിണമ്। ആശീര്ഭിശ്ചാഭിനന്ദ്യൈതാഞ്ജഗ്മുര്നഗരമേവ ഹി
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, പൗരന്മാർ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് അനുഗ്രഹിക്കുകയും പിന്നെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങുകയും ചെയ്തു.
പൌരേഷു വിനിവൃത്തേഷു വിദുരഃ സര്വധര്മവിത്। ബോധയന്പാണ്ഡവശ്രേഷ്ഠമിദംവചനമബ്രവീത്
പൗരന്മാർ മടങ്ങിയപ്പോൾ, എല്ലാ ധർമ്മവും അറിയുന്ന വിദ്യുരൻ പാണ്ഡവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനോടു ഉപദേശം നൽകാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
പ്രാജ്ഞഃ പ്രാജ്ഞം പ്രലാപജ്ഞഃ പ്രലാപജ്ഞമിദം വചഃ। യോ ജാനാതി പരപ്രജ്ഞാം നീതിശാസ്ത്രാനുസാരിണീമ്। വിജ്ഞായേഹ തഥാ കുര്യാദാപദം നിസ്തരേദ്യഥാ
ബുദ്ധിമാന്മാർക്ക് ബുദ്ധിമാന്മാർ സംസാരിക്കുന്നു, വാഗ്മികളോട് വാഗ്മികൾ; മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സറിയുന്നവൻ, നയശാസ്ത്രം അനുസരിച്ച്, അവനനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചാൽ പ്രതിസന്ധി അതിജീവിക്കാം.
അലോഹം നിശിതം ശസ്ത്രം ശരീപരികര്തനമ്। യോ വേത്തി ന തു തം ഘ്നന്തി പ്രതിഘാതവിദം ദ്വിഷഃ
ഉരുക്കായുധം ശരീരത്തെ വെട്ടാൻ sharpen ചെയ്തതാണെന്ന് അറിയുന്നവനും അതിനെ എങ്ങനെ പ്രതിരോധിക്കാമെന്ന് അറിയുന്നവനും ശത്രുക്കൾകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെടുന്നില്ല.
കക്ഷഘ്നഃ ശിശിരഘ്നശ്ച മഹാകക്ഷേ ബിലൌകസഃ। ന ദഹേദിതി ചാത്മാനം യോ രക്ഷതി സ ജീവതി
വലിയ ഗുഹയിൽ കഴിയുന്നവൻ, ഗുഹയെ നശിപ്പിക്കുന്നവനെയും തണുപ്പിനെ തകർക്കുന്നവനെയും ഒഴിവാക്കി, താനെന്തു ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ തീയിൽ കത്താതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നവൻ ജീവിക്കും.
നാചക്ഷുര്വേത്തി പന്ഥാനം നാചക്ഷുര്വിന്ദതേ ദിശഃ। നാധൃതിര്ഭൂതിമാപ്നോതി ബുധ്യസ്വൈവം പ്രബോധിതഃ
കണ്ണുകൾ വഴിയെ കണ്ടെത്തുന്നില്ല, ദിശകളും കണ്ടെത്തുന്നില്ല; ധൈര്യം ഇല്ലാതെ ഒരാൾ സമൃദ്ധി നേടുന്നില്ല—ഇങ്ങനെ ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് മനസ്സിലാക്കുക.