താം ചാപി ജാതാം സുശ്രോണീം വാഗുവാചാശരീരിണീ। സര്വയോഷിദ്വരാ കൃഷ്ണാ ക്ഷയം ക്ഷത്രസ്യ നേഷ്യതി
അപ്പോള്, ആ മനോഹരിയായ സ്ത്രീയെ കുറിച്ച് ഒരു ശബ്ദം ആകാശത്തില് നിന്നു പറഞ്ഞു: 'സകല സ്ത്രീകളിലും ശ്രേഷ്ഠയുമായ ഈ കൃഷ്ണവർണ്ണയായവള് ക്ഷത്രിയരുടേയും നാശത്തിന് കാരണമാകും.'
സുരകാര്യമിയം കാലേ കരിഷ്യതി സുമധ്യമാ। അസ്യാ ഹേതോഃ ക്ഷത്രിയാണാം മഹദുത്പത്സ്യതേ ഭയമ്
ഈ സുന്ദരിയായ സുന്ദരിനടിയുള്ളവള് ദേവന്മാരുടെ ഒരു വലിയ കാര്യം സമയത്ത് നിറവേറ്റും. അവളെ കാരണം ക്ഷത്രിയര്ക്കിടയില് വലിയ ഭയം ഉണരുകയും ചെയ്യും.
തച്ഛ്രുത്വാ സര്വപാഞ്ചാലാഃ പ്രണേദുഃ സിംഹസങ്ഘവത്। ന ചൈനാന്ഹര്ഷസംപന്നാനിയം സേഹേ വസുന്ധരാ
ഇത് കേട്ട പാഞ്ചാലന്മാര് സിംഹങ്ങളുടെ കൂട്ടംപോലെ ഗർജിച്ചു. അവരുടെ ആനന്ദം ഭൂമി സഹിക്കാനാവാതെ പോയി.
തഥാ തു മിഥുനം ജജ്ഞേ ദ്രുപദസ്യ മഹാത്മനഃ। കുമാരശ്ച കുമാരീ ച മനോജ്ഞൌ തൌ നരര്ഷഭൌ
അങ്ങനെ മഹാത്മാവായ ദ്രുപദന് ഒരു മകൻകൂടി ഒരു മകളും ജനിച്ചു; ഇരുവരും അത്യന്തം മനോഹരരും മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠരും ആയിരുന്നു.
ശ്രിയാ പരമയാ യുക്തൌ ക്ഷാത്രേണ വപുഷാ തഥാ। തൌ ദൃഷ്ട്വാ പൃഷതീ യാജം പ്രപേദേ സാ സുതാര്ഥിനീ
അവരുടെ സൗന്ദര്യവും മഹത്തായ രൂപവും കണ്ടപ്പോൾ, പ്രസതി തന്റെ മക്കളെ ആഗ്രഹിച്ച് യാജനെ സമീപിച്ചു.
ന വൈ മദന്യാം ജനനീം ജാനീയാതാമിമാവിതി। തഥേത്യുവാച താം യാജോ രാജ്ഞഃ പ്രിയചികീര്ഷയാ
'ഇവരുടെ അമ്മ എന്നറിയപ്പെടേണ്ടത് ഞാനല്ലാതെ മറ്റാരുമാകരുത്,' എന്നു പ്രസതി പറഞ്ഞു. രാജാവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ യാജൻ സമ്മതിച്ചു: 'അങ്ങനെ തന്നെ.'
തയോസ്തു നാമനീ ചക്രുര്ദ്വിജാഃ സംപൂര്ണമാനസാഃ। ധൃഷ്ടത്വാദപ്രധൃഷ്യത്വാത് ദ്യുമ്നാദ്യുത്സംഭവാദപി
അന്നേരം സന്തോഷപൂർവ്വം ബ്രാഹ്മണന്മാർ അവർക്കു പേരുകൾ നൽകി: ധൈര്യവും ജയിക്കാനാവാത്തതും മഹത്വവും ഉന്നത വംശവും അടിസ്ഥാനമാക്കി.
ധൃഷ്ടദ്യുമ്നഃ കുമാരോഽയം ദ്രുപദ്സയ ഭവത്വിതി। കൃഷ്ണേത്യേവാഭവത്കന്യാ കൃഷ്ണാ ഭൂത്സാ ഹി വര്ണതഃ
'ദ്രുപദന്റെ ഈ മകൻ ഇനി ധൃഷ്ടദ്യുമ്നൻ എന്ന് അറിയപ്പെടട്ടെ,' എന്നു അവർ പറഞ്ഞു. മകൾക്ക് കൃഷ്ണ എന്ന് പേരിട്ടു, അവൾ കറുത്ത നിറമുള്ളവളായതിനാൽ.
തഥാ തന്മിഥുനം ജജ്ഞേ ദ്രുപദസ്യ മഹാമഖേ। വൈദികാധ്യയനേ പാരം ധൃഷ്ടദ്യുമ്നോ ഗതസ്തദാ
അങ്ങനെ, ദ്രുപദന്റെ മഹായാഗത്തിൽ ആ ഇരട്ടയും ജനിച്ചു. പിന്നീട് ധൃഷ്ടദ്യുമ്നൻ വൈദികപഠനത്തിൽ പ്രാവീണ്യം നേടി.
ധൃഷ്ടദ്യുമ്നം തു പാഞ്ചാല്യമാനീയ സ്വം നിവേശനമ്। ഉപാകരോദസ്ത്രഹേതോര്ഭാരദ്വാജഃ പ്രതാപവാന്
ശക്തനായ ഭാരദ്വാജൻ പാഞ്ചാലരാജകുമാരനായ ധൃഷ്ടദ്യുമ്നനെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവനു ആയുധവിദ്യ പഠിപ്പിച്ചു.
അമോക്ഷണീയം ദൈവം ഹി ഭാവി മത്വാ മഹാമതിഃ। തഥാ തത്കൃതവാന്ദ്രോണ ആത്മകീര്ത്യനുരക്ഷണാത്
വിധിയെ മാറ്റാനാവില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ധീരനായ ദ്രോണൻ തന്റെ കീർത്തി സംരക്ഷിക്കാനായി അങ്ങനെ ചെയ്തു.
സര്വാസ്ത്രാണി സ തു ക്ഷിപ്രമാപ്തവാന്പരയാ ധിയാ
അവൻ അതീവ ബുദ്ധിയോടെ എല്ലായുധവിദ്യകളും വളരെ വേഗത്തിൽ കൈവരിച്ചു.
ദ്രുപദസ്യാപി വിപ്രര്ഷേ ശ്രോതുമിച്ഛാമി സംഭവമ്। കഥം ചാപി സമുത്പന്നഃ കഥമസ്ത്രാണ്യവാപ്തവാന്
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ദ്രുപദന്റെ ജനനം എങ്ങനെയായിരുന്നു, അവൻ എങ്ങനെ ആയുധങ്ങൾ നേടുകയുണ്ടായി എന്നതൊക്കെ ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഏതദിച്ഛാമി ഭഗവംസ്ത്വത്തഃ ശ്രോതും ദ്വിജോത്തമ। കൌതൂഹലം ജന്മസു മേ കീര്ത്യമാനേഷ്വനേകശഃ
ഭഗവനേ, ഈ ജനനകഥകൾ പലവിധത്തിൽ പറയപ്പെടുന്നവയാണല്ലോ; അതിനാൽ തന്നെ ഞാൻ ഇതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ വായിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
രാജാ ബഭൂവ പാഞ്ചാലഃ പുത്രാര്ഥീ പുത്രകാരണാത്। വനം ഗതോ മഹാരാജസ്തപസ്തേപേ സുദാരുണമ്
പാഞ്ചാലരാജാവിന് ഒരു മകൻ വേണമെന്ന ആഗ്രഹം ഉണ്ടായി. മകനുവേണ്ടി അവൻ കാടിലേക്ക് പോയി, അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സു ചെയ്തു.
ആരാധയന്പ്രയത്നേന മഹര്ഷീന്സംശിതവ്രതാന്। തസ്യ സംതപ്യമാനസ്യ വനേ മൃഗഗണായുതേ
വ്രതനിഷ്ഠരായ മഹർഷിമാരെ വലിയ പരിശ്രമത്തോടെ രാജാവ് ആരാധിച്ചു. കാട്ടിൽ മൃഗക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ വേദന അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ഇത്.
കാലസ്തു സുമഹാന്രാജന്നത്യയാത്സുതകാരണാത്। സ തു രാജാ മഹാതേജാസ്തപസ്തീവ്രം സമാദദേ
മകനുവേണ്ടി രാജാവിന് വളരെ ദൈർഘ്യമുള്ള സമയം കടന്നുപോയി. അതിനുശേഷം മഹാതേജസ്വിയായ രാജാവ് അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സു തുടർന്നു.
കംചിത്കാലം വായുഭക്ഷോ നിരാഹാരസ്തഥൈവ ച। തഥൈവ തു മഹാബാഹോര്വര്തമാനസ്യ ഭാരത
കുറെക്കാലം അവൻ ഭക്ഷണമില്ലാതെ വായുവിൽ മാത്രം ജീവിച്ചു. അങ്ങനെ മഹാബലശാലിയായ ദ്രുപദൻ തപസ്സിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
കാലസ്തസ്യ മഹാരാജ യാതോ വൈ നൃപസത്തമ। തതോ നാതിചിരാത്കാലേ വസന്തേ കാമദീപനേ
മഹാരാജാവേ, അവനു വേണ്ടി നിശ്ചയിച്ച സമയമെത്തി. അതിനുശേഷം അധികം താമസിയാതെ, ആകാംക്ഷയെ ഉണർത്തുന്ന വസന്തകാലം എത്തി.
ഫുല്ലാശോകവനേ ചൈവ പ്രാണിനാം സുമനോഹരേ। നദ്യാസ്തീരം തതോ ഗത്വാ ഗങ്ഗായാഃ പദ്മലോചനഃ
പുഷ്പിച്ച അശോകവൃക്ഷങ്ങളുടെ കാനനത്തിൽ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ആഹ്ലാദകരമായ ആ സ്ഥലത്ത്, കമലനയനനായ അവൻ ഗംഗാനദിയുടെ തീരത്തേക്ക് പോയി.
നിയമസ്ഥശ്ച രാജാസീത്തദാ ഭരതസത്തമ। തതോ നാതിചിരാത്കാലേ വനം തന്മനുജേശ്വര
അന്നേരത്ത് രാജാവ്, ഭാരതകുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, വ്രതങ്ങളിൽ ഉറച്ചവനായി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനുശേഷം അധികം താമസിയാതെ, മനുഷ്യരുടെ ഇശ്വരനായ നീ, ആ കാടിൽ—
സംപ്രാപ്താ ഹ്യപ്സരാ രാജന്മേനകേത്യഭിവിശ്രുതാ। പുഷ്പദ്രുമാന്സജ്ജമാനാ രാജ്ഞോ ദര്ശനമാഗമത്
രാജാവേ, അപ്പോഴാണ് പ്രശസ്തയായ അപ്സരസ്സായ മേനക അവിടെ എത്തിയത്. പൂക്കളാലും വൃക്ഷങ്ങളാലും അലങ്കരിച്ച്, അവൾ രാജാവിനെ കാണാനായി അവിടെ വന്നു.
ന ദദര്ശ തു സാ രാജംസ്തത്ര സ്ഥാനഗതം നൃപമ്। ദൃഷ്ട്വാ ചാപ്സരസം താം തു ശുക്രം രാജ്ഞോഽപതദ്ഭുവി
അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്ന രാജാവിനെ അവൾ കണ്ടില്ല. പക്ഷേ, ആ അപ്സരസ്സിനെ കണ്ടപ്പോൾ രാജാവിന്റെ വീര്യം നിലത്തു വീണു.
തതഃ സ രാജാ രാജേന്ദ്ര ലജ്ജയാ നൃപതിഃ സ്വയമ്। പദ്ഭ്യാമാക്രമതായുഷ്മംസ്തതസ്തു ദ്രുപദോഽഭവത്
അതിനുശേഷം, രാജാധിരാജാവേ, രാജാവ് ലജ്ജയിൽ ആ വീര്യത്തെ തന്റെ കാലുകൊണ്ട് ചവിട്ടി. അതിൽ നിന്നാണ് ദ്രുപദൻ ജനിച്ചത്.
തതസ്തു തപസാ തസ്യ രാജര്ഷേര്ഭാവിതാത്മനഃ। പുത്രഃ സമഭവച്ഛീഘ്രം പദോസ്തസ്യ ക്രമേണ തു
അതിനുശേഷം, ആ തപസ്സിൽ ഉറച്ച മനസ്സുള്ള രാജർഷിയുടെ തപസ്സിന്റെ ഫലമായി, അവന്റെ കാൽവെച്ച സ്ഥലത്ത് നിന്ന് ഉടൻ തന്നെ ഒരു മകൻ ജനിച്ചു.
തേനാസ്യ ഋഷയഃ സര്വേ സമാഗമ്യ തപോധനാഃ। നാമ ചുക്രുര്ഹി വിദ്വാംസോ ദ്രുപദോഽസ്ത്വിതി ഭാരത
അതിനുശേഷം, ഭരതകുലത്തിലെവരേ, എല്ലാ തപസ്സിൽ സമ്പന്നരായ ഋഷിമാരും ഒത്തുചേർന്ന്, പണ്ഡിതന്മാരായ അവർ അവനു ദ്രുപദൻ എന്ന പേരിട്ടു.
സ തസ്യൈവാശ്രമേ രാജന്ഭരദ്വാജസ്യ ഭാരത। വവൃധേ സുമുഖം തത്ര കാമൈഃ സര്വൈര്നൃപോത്തമ
ഭരതവംശത്തിലെ രാജാവേ, ദ്രുപദൻ ഭരദ്വാജന്റെ ആശ്രമത്തിൽ തന്നെയാണ് വളർന്നു. മനോഹരമായ മുഖമുള്ള അവൻ അവിടെയുള്ള എല്ലാവരുടെയും ഇഷ്ടം നേടി വളർന്നു.
പാഞ്ചാലോഽപി ഹി രാജേന്ദ്ര സ്വരാജ്യം ഗതവാന്പ്രഭുഃ। ഭരദ്വാജസ്യ വിദ്യാര്ഥം സുതം ദത്വാ മഹാത്മനഃ
രാജാധിരാജാവേ, പാഞ്ചാലരാജാവും തന്റെ രാജ്യം വീണ്ടെടുത്തശേഷം, തന്റെ മകനെ പഠനത്തിനായി മഹാത്മാവായ ഭരദ്വാജനു ഏൽപ്പിച്ചു.
സ കുമാരസ്തതോ രാജന്ദ്രോണേന സഹിതോ വനേ। വേദാംശ്ചാധിജഗേ സാങ്ഗാന്ധനുര്വേദാംശ്ച ഭാരത
അതിനുശേഷം, ആ രാജകുമാരൻ, ദ്രോണനോടൊപ്പം കാടിൽ വസിച്ചുകൊണ്ട്, വേദങ്ങളും അതിന്റെ ഉപവിഭാഗങ്ങളും, അമ്പയുദ്ധവിദ്യയും പഠിച്ചു.
പരയാ സ മുദാ യുക്തോ വിചചാര വനേ സുഖമ്। തസ്യൈവം വര്തമാനസ്യ വനേ വനചരൈഃ സഹ
അവൻ പരമാനന്ദത്തോടെ കാടിൽ സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചു. അങ്ങനെ കാടിനിവാസികളോടൊപ്പം അവൻ അവിടെ ജീവിച്ചു.