പഞ്ചഭിര്ഭ്രാതൃഭിഃ പാര്ഥൈര്ദ്രോണഃ പരിവൃതോ വഭൌ। പഞ്ചതാരേണ സംയുക്തഃ സാവിത്രേണേവ ചന്ദ്രമാഃ
അഞ്ചു പാണ്ഡവ സഹോദരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ദ്രോണമുനി പ്രകാശിച്ചു; അഞ്ചു നക്ഷത്രങ്ങൾ ചേർന്ന സാവിത്രി നക്ഷത്രത്തിൽ ചന്ദ്രനുപോലെ.
അശ്വത്ഥാമ്നാ ച സഹിതം ഭ്രാതൄണാം ശതമൂര്ജിതമ്। ദുര്യോധനമമിത്രഘ്നമുത്ഥിതം പര്യവാരയത്
അശ്വത്താമനെയും നൂറു ശക്തിയുള്ള സഹോദരന്മാരെയും കൂട്ടായി, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്ന ദുര്യോധനനെ അവർ ചുറ്റി.
സ തൈസ്തദാ ഭ്രാതൃഭിരുദ്യതായുധൈ- ര്ഗദാഗ്രപാണിഃ സമവസ്ഥിതൈര്വൃതഃ। ബഭൌ യഥാ ദാനവസംക്ഷയേ പുരാ പുനന്ദരോ ദേവഗണൈഃ സമാവൃതഃ
അപ്പോൾ ആയുധങ്ങൾ ഉയർത്തി, ഗദ കൈയിൽ പിടിച്ച് നില്ക്കുന്ന സഹോദരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ദുര്യോധനൻ, പുരാതനകാലത്ത് ദാനവരെ സംഹരിച്ചപ്പോൾ ദേവന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഇന്ദ്രനുപോലെ പ്രകാശിച്ചു.
ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു തസ്മിഞ്ജനസമാഗമേ।' ദത്തേഽവകാശേ പുരുഷൈര്വിസ്മയോത്ഫുല്ലലോചനഃ। വിവേശ രങ്ഗം വിസ്തീര്ണം കര്ണഃ പരപുരഞ്ജയഃ
അവസരത്തിൽ, ജനങ്ങൾ ഒത്തുചേർന്നപ്പോൾ, പുരുഷന്മാർ വഴിയൊരുക്കിയപ്പോൾ, ശത്രുനഗരങ്ങളെ ജയിച്ച കർണ്ണൻ, അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ വിശാലമായ അരങ്ങിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
സഹജം കവചം ബിഭ്രത്കുണ്ഡലോദ്ദ്യോതിതാനനഃ। സ ധനുര്ബദ്ധനിസ്ത്രിംശഃ പാദചാരീവ പര്വതഃ
സ്വാഭാവികമായ ഒരു കവചം ധരിച്ച്, കുണ്ഡലങ്ങളുടെ പ്രകാശത്തിൽ മുഖം ദീപ്തിയായി, വില്ലും വാളും കെട്ടിയിട്ട്, കാൽനടയായി നീങ്ങുന്ന ഒരു പർവതത്തെപ്പോലെ അവൻ നില്ക്കുന്നു.
കന്യാഗര്ഭഃ പൃഥുയശാഃ പൃഥായാഃ പൃഥുലോചനഃ। തീക്ഷ്ണാംശോര്ഭാസ്കരസ്യാംശഃ കര്ണോഽരിഗണസൂദനഃ
കന്യകയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ച, വലിയ പ്രശസ്തിയുള്ള, പൃഥയുടെ വിസാലമായ കണ്ണുകളുള്ള മകൻ, കർണ്ണൻ, കനൽപോലുള്ള സൂര്യന്റെ അംശം, ശത്രുക്കളുടെ കൂട്ടങ്ങളെ സംഹരിക്കുന്നവൻ.
സിംഹര്ഷഭഗജേന്ദ്രാണാം ബലവീര്യപരാക്രമഃ। ദീപ്തികാന്തിദ്യുതിഗുണൈഃ സൂര്യേന്ദുജ്വലനോപമഃ
ശക്തിയിലും ധൈര്യത്തിലും പരാക്രമത്തിലും അവൻ സിംഹത്തെയും കാളയെയും ആനയെയുംപ്പോലെയായിരുന്നു; പ്രകാശത്തിലും ഭംഗിയിലും ദീപ്തിയിലും സൂര്യനും ചന്ദ്രനും അഗ്നിയും പോലെയായിരുന്നു.
പ്രാംശുഃ കനകതാലാഭഃ സിംഹസംഹനനോ യുവാ। അസങ്ഖ്യേയഗുണഃ ശ്രീമാന്ഭാസ്കരസ്യാത്മസംഭവഃ
ഉയരമുള്ളവൻ, പൊന്നിന്റെ നിറമുള്ളവൻ, യുവാവും സിംഹത്തിന്റെ ശരീരഘടനയുമുള്ളവൻ, എണ്ണമറ്റ ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നൻ, മഹത്വമുള്ളവൻ, സൂര്യന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ.
സ നിരീക്ഷ്യ മഹാബാഹുഃ സര്വതോ രങ്ഗമണ്ഡലമ്। പ്രണാമം ദ്രോണകൃപയോര്നാത്യാദൃതമിവാകരോത്
ആ മഹാബാഹു, അരങ്ങിന്റെ ചുറ്റും എല്ലാം നോക്കി, ദ്രോണനും കൃപനും നേരെ ഒരു വലിയ ആദരവില്ലാതെ നമസ്കാരം ചെയ്തു.
സ സമാജജനഃ സര്വോ നിശ്ചലഃ സ്ഥിരലോചനഃ। കോഽയമിത്യാഗതക്ഷോഭഃ കൌതൂഹലപരോഽഭവത്
അവിടെ കൂടിയിരുന്ന എല്ലാവരും അപ്രത്യക്ഷരായി, കണ്ണുകൾ ഉറച്ചു; 'ഇവൻ ആരാണ്?' എന്ന അത്ഭുതത്തിലും കൗതുകത്തിലും മുഴുകി നിന്നു.
സോഽബ്രവീന്മേഘഗമ്ഭീരസ്വരേണ വദതാം വരഃ। ഭ്രാതാ ഭ്രാതരമജ്ഞാതം സാവിത്രഃ പാകശാസനിമ്
പിന്നീട്, വാക്കുകളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അവൻ, മേഘംപോലുള്ള ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: 'സഹോദരൻ സഹോദരനെ നേരിടുന്നു, സാവിത്രിയുടെ മകൻ വജ്രധാരിയെ നേരിടുന്നു.'
പാര്ഥ യത്തേ കൃതം കര്മ വിശേഷവദഹം തതഃ। കരിഷ്യേ പശ്യതാം നൄണാം മാഽഽത്മനാ വിസ്മയം ഗമഃ
'പാർഥാ, നീ ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾ എല്ലാം ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഈ പുരുഷന്മാരുടെ മുന്നിൽ തന്നെ ചെയ്യും; എന്നിൽ അത്ഭുതപ്പെടേണ്ട.'
അസമാപ്തേ തതസ്തസ്യ വചനേ വദതാം വര। യന്ത്രോത്ക്ഷിപ്ത ഇവോത്തസ്ഥൌ ക്ഷിപ്രം വൈ സര്വതോ ജനഃ
അവൻ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുമ്പേ, അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും യന്ത്രത്തിൽ ഉയർത്തിയതുപോലെ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു.
പ്രീതിശ്ച മനുജവ്യാഘ്ര ദുര്യോധനമുപാവിശത്। ഹ്രീശ്ച ക്രോധശ്ച ബീഭത്സും ക്ഷണേനാന്വാവിവേശ ഹ
പിന്നീട്, മനുഷ്യസിംഹനായ ദുര്യോധനന്റെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു; അർജുനന്റെ മനസ്സിൽ ലജ്ജയും കോപവും ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.
തതോ ദ്രോണാഭ്യനുജ്ഞാതഃ കര്ണഃ പ്രിയരണഃ സദാ। യത്കൃതം തത്ര പാര്ഥേന തച്ചകാര മഹാബലഃ
അതിനുശേഷം, ദ്രോണന്റെ അനുമതിയോടെ, യുദ്ധം സ്നേഹിക്കുന്ന കർണ്ണൻ, പാർഥൻ ചെയ്തതെല്ലാം അതേപോലെ തന്റെ വലിയ ശക്തി കാണിച്ച് ചെയ്തു.
അഥ ദുര്യോധനസ്തത്ര ഭ്രാതൃഭിഃ സഹ ഭാരത। കര്ണം പരിഷ്വജ്യ മുദാ തതോ വചനമബ്രവീത്
അപ്പോൾ, ദുര്യോധനൻ സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ കർണ്ണനെ അണച്ചു പിടിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
സ്വാഗതം തേ മഹാബാഹോ ദിഷ്ട്യാ പ്രാപ്തോഽസി മാനദ। അഹം ച കുരുരാജ്യം ച യഥേഷ്ടമുപഭുജ്യതാമ്
'സ്വാഗതം, മഹാബാഹുവേ! ഭാഗ്യവശാൽ നീ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു, മാനദാനമേ. ഞാൻ കൂടെ, നീ ഇഷ്ടംപോലെ കുരുരാജ്യവും അതിന്റെ ആനന്ദങ്ങളും അനുഭവിക്കൂ.'
കൃതം സര്വമഹം മന്യേ സഖിത്വം ച ത്വയാ വൃണേ। ദ്വന്ദ്വയുദ്ധം ച പാര്ഥേന കര്തുമിച്ഛാമ്യഹം പ്രഭോ
'എനിക്ക് എല്ലാം പൂർത്തിയായതായി തോന്നുന്നു, നീയെയാണ് ഞാൻ സ്നേഹിതനായി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. കർണ്ണാ, ഞാൻ പാർഥനുമായി ഒരു ഇരട്ടയുദ്ധം കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.'
ഏവമുക്തസ്തു കര്ണേന രാജന്ദുര്യോധനസ്തദാ। കര്ണം ദീര്ഘാഞ്ചിതഭുജം പരിഷ്വജ്യേദമബ്രവീത്
ഇങ്ങനെ കർണ്ണൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, രാജാവായ ദുര്യോധനൻ ദീർഘമായ കൈകളുള്ള കർണ്ണനെ അണച്ചു പിടിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ഭുങ്ക്ഷ്വ ഭോഗാന്മയാ സാര്ധം ബന്ധൂനാം പ്രിയകൃദ്ഭവ। ദുര്ഹൃദാം കുരു സര്വേഷാം മൂര്ധ്നി പാദമരിന്ദമ
'എന്നോടൊപ്പം ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിക്കൂ, ബന്ധുക്കൾക്ക് പ്രിയനായിരിക്കുക; ശത്രുക്കളുടെ തലയിൽ കാൽ വെച്ച് ജയിച്ചവനാവുക.'
തതഃ ക്ഷിപ്തമിവാത്മാനം മത്വാ പാര്ഥോഽഭ്യഭാഷത। കര്ണം ഭ്രാതൃസമൂഹസ്യ മധ്യേഽചലമിവ സ്ഥിതമ്
അപ്പോൾ പാർഥൻ, താനെ താൻ അവഗണിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ കരുതി, സഹോദരന്മാരുടെ നടുവിൽ അചഞ്ചലനായി നില്ക്കുന്ന കർണ്ണനോട് പറഞ്ഞു:
അനാഹൂതോപസൃഷ്ടാനാമനാഹൂതോപജല്പിനാമ്। യേ ലോകാസ്താന്ഹതഃ കര്ണ മയാ ത്വം പ്രതിപത്സ്യസേ
'ആഹ്വാനം ചെയ്യപ്പെടാതെ ഇടപെടുന്നവർക്കും, വിളിക്കാതെ സംസാരിക്കുന്നവർക്കും ലഭിക്കുന്ന ലോകങ്ങൾ, കർണ്ണാ, നീ എന്റെ കൈയിൽ വീണു അതെ ലോകങ്ങൾ നേടും.'
രങ്ഗോഽയം സര്വസാമാന്യഃ കിമത്ര തവ ഫാല്ഗുന। വീര്യശ്രേഷ്ഠാശ്ച രാജാനോ ബലം ധര്മോഽനുവര്തതേ
ഈ അരങ്ങ് എല്ലാവർക്കും തുറന്നതാണ്, ഫാൽഗുണാ, നിനക്ക് ഇവിടെ എന്ത് അവകാശമുണ്ട്? രാജാക്കന്മാരിൽ ധൈര്യത്തിൽ മികച്ചവരാണ് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്, ശക്തി എന്നും ധർമ്മത്തെ പിന്തുടരുന്നു.
കിം ക്ഷേപൈര്ദുര്ബലായാസൈഃ ശരൈഃ കഥയ ഭാരത। ഗുരോഃ സമക്ഷം യാവത്തേ ഹരാമ്യദ്യ ശിരഃ ശരൈഃ
ബാരതാ, ദുർബലരോടു അമ്പും പരിശ്രമവും വൃഥാ ചെലവാക്കേണ്ടതെന്ത്? ഗുരുവിന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ, ഇന്നാണ് ഞാൻ അമ്പുകൊണ്ട് നിന്റെ തല എടുത്തു കാണിക്കുക.
തതോ ദ്രോണാഭ്യനുജ്ഞാതഃ പാര്തഃ പരപുരഞ്ജയഃ। ഭ്രാതൃഭിസ്ത്വരയാശ്ലിഷ്ടോ രണായോപജഗാമ തമ്
അപ്പോൾ ദ്രോണന്റെ അനുമതിയോടെ, ശത്രുനഗരങ്ങൾ കീഴടക്കിയ പാർഥൻ സഹോദരന്മാർ ആവേശത്തോടെ ചേർന്ന്, യുദ്ധത്തിനായി അവന്റെ അടുത്തെത്തി.
തതോ ദുര്യോധനേനാപി സ ഭ്രാത്രാ സമരോദ്യതഃ। പരിഷ്വക്തഃ സ്ഥിതഃ കര്ണഃ പ്രഗൃഹ്യ സശരം ധനുഃ
അതേസമയം, യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായ കർണ്ണനെയും സഹോദരൻ ദുര്യോധനൻ ചേർന്ന് ആലിംഗനം ചെയ്തു. അമ്പുകളും വില്ലും പിടിച്ച് കർണ്ണൻ നില്ക്കുന്നു.
തതഃ സവിദ്യുത്സ്തനിതൈഃ സേന്ദ്രായുധപുരോഗമൈഃ। ആവൃതം ഗഗനം മേഘൈര്ബലാകാപങ്ക്തിഹാസിഭിഃ
അപ്പോൾ ഇടിമിന്നലും ഇടിമുഴക്കവും കൂടിയ മേഘങ്ങൾ, ഇന്ദ്രന്റെ ആയുധങ്ങൾ മുൻപിൽ, ആകാശം മുഴുവൻ മൂടി, പക്ഷികൾ വരിയായി പറന്നു.
തതഃ സ്നേഹാദ്ധരിഹയം ദൃഷ്ട്വാ രങ്ഗാവലോകിനമ്। ഭാസ്കരോഽപ്യനയന്നാശം സമീപോപഗതാന്ഘനാന്
അപ്പോൾ ഹരിയുടെ കുതിരയുടെ മകനായവൻ അരങ്ങ് നോക്കുന്നത് സ്നേഹത്തോടെ കണ്ട സൂര്യൻ അടുത്തെത്തി, കൂടിച്ചേർന്ന മേഘങ്ങൾ അകറ്റി.
മേഘച്ഛായോപഗൂഢസ്തു തതോഽദൃശ്യത ഫാല്ഗുനഃ। സൂര്യാതപപരിക്ഷിപ്തഃ കര്ണോഽപി സമദൃശ്യത
അപ്പോൾ ഫാൽഗുണൻ മേഘങ്ങളുടെ നിഴലിൽ മറഞ്ഞു, കർണ്ണൻ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് തെളിഞ്ഞു.
ധാര്തരാഷ്ട്രാ യതഃ കര്ണസ്തസ്മിന്ദേശേ വ്യവസ്ഥിതാഃ। ഭാരദ്വാജഃ കൃപോ ഭീഷ്മോ യതഃ പാര്ഥസ്തതോഽഭവന്
കർണ്ണൻ നിന്ന സ്ഥലത്ത് ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ കൂട്ടമായി നിന്നു; പാർഥൻ നിന്നിടത്ത് ഭരദ്വാജൻ, കൃപൻ, ഭീഷ്മൻ എന്നിവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.