കഥം സമഭവദ്ദ്രോണഃ കഥം ചാസ്ത്രാണ്യവാപ്തവാന്। കഥം ചാഗാത്കുരൂന്ബ്രഹ്മന്കസ്യ പുത്രഃ സ വീര്യവാന്
ദ്രോണൻ എങ്ങനെ ജനിച്ചു? അവൻ എങ്ങനെ ആയുധങ്ങൾ കൈവശമാക്കി? അവൻ എങ്ങനെ കുരുക്കളിലേക്ക് എത്തി, ബ്രാഹ്മണനേ, ആ വീരൻ ആരുടെ മകനാണ്?
കഥം ചാസ്യ സുതോ ജാതഃ സോശ്വത്ഥാമാഽസ്ത്രവിത്തമഃ। ഏതദിച്ഛാമ്യഹം ശ്രോതും വിസ്തരേണ പ്രകീര്തയ
അവന്റെ മകനായ അശ്വത്താമൻ, ആയുധവിദ്യയിൽ ഏറ്റവും പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ, എങ്ങനെ ജനിച്ചു? ഇതെല്ലാം ഞാൻ വിശദമായി കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു—ദയവായി പറയൂ.
ഗങ്ഗാദ്വാരം പ്രതി മഹാന്ബഭൂവ ഭഗവാനൃഷിഃ। ഭരദ്വാജ ഇതി ഖ്യാതഃ സതതം സംശിതവ്രതഃ
ഗംഗയുടെ വാതായനത്തിനരികിൽ, ഭരദ്വാജൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന, എപ്പോഴും വ്രതത്തിൽ ഉറച്ച മഹാനായ ഒരു ഋഷി ഉണ്ടായിരുന്നു.
സോഽഭിഷേക്തും ഗതോ ഗങ്ഗാം പൂര്വമേവാഗതാം സതീമ്। മഹര്ഷിഭിര്ഭരദ്വാജോ ഹവിര്ധാനേ ചരന്പുരാ
ഒരു ദിവസം, മഹർഷിമാരോടൊപ്പം ഹവിർദാനത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ട് ഭരദ്വാജൻ ഗംഗയിൽ കുളിക്കാൻ പോയി.
ദദര്ശാപ്സരസം സാക്ഷാദ്ധൃതാചീമാപ്ലുതാമൃഷിഃ। രൂപയൌവനസംപന്നാം മദദൃപ്താം മദാലസാമ്
അവിടെ, ആ ഋഷി നേരിട്ട് ഘൃതാചി എന്ന അപ്സരസിനെ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയ നിലയിൽ കണ്ടു—സൗന്ദര്യവും യൗവനവും നിറഞ്ഞ, മദത്തിൽ ഉല്ലാസം നിറഞ്ഞവളെ.
തസ്യാ വായുര്നദീതീര വസനം പര്യവര്തത। വ്യപകൃഷ്ടാമ്ബരാം ദൃഷ്ട്വാ താമൃഷിശ്ചകമേ തതഃ
നദീതീരത്ത് കാറ്റ് അവളുടെ വസ്ത്രം മാറ്റി. വസ്ത്രം അകറ്റപ്പെട്ട അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ആ ഋഷിക്ക് ആഗ്രഹം തോന്നി.
തത്ര സംസക്തമനസോ ഭരദ്വാജസ്യ ധീമതഃ। ഹൃഷ്ടസ്യ രേതശ്ചസ്കന്ദ തദൃഷിര്ദ്രോണ ആദധേ
അവിടെ, ധീരനായ ഭരദ്വാജന്റെ മനസ്സ് ആ സ്ത്രീയിലേക്കു ആകർഷിതനായി സന്തോഷത്തോടെ അവന്റെ വിത്ത് പുറത്തുവന്നു; അതു ഋഷി ഒരു കലശത്തിൽ എടുത്തു.
തതഃ സമഭവദ്ദ്രോണഃ കലശേ തസ്യ ധീമതഃ। അധ്യഗീഷ്ട സ വേദാംശ്ച വേദാങ്ഗാനി ച സര്വശഃ
അങ്ങനെ ആ കലശത്തിൽ നിന്ന് ധീരനായ ഭരദ്വാജന് ദ്രോണൻ ജനിച്ചു; അവൻ വേദങ്ങളും വേദാംഗങ്ങളും മുഴുവനും പഠിച്ചു.
അഗ്നേരസ്ത്രമുപാദായ യദൃഷിര്വേദ കാശ്യപഃ। അധ്യഗച്ഛദ്ഭരദ്വാജസ്തദസ്ത്രം ദേവകാര്യതഃ
കശ്യപമുനി അഗ്നിയുടെ ആയുധം ലഭിച്ച ശേഷം, ദേവന്മാരുടെ ആവശ്യത്തിന് ഭരദ്വാജന് ആ ആയുധം പഠിപ്പിച്ചു.
അഗ്നിവേശ്യം മഹാഭാഗം ഭരദ്വാജഃ പ്രതാപവാന്। പ്രത്യപാദയദാഗ്നേയമസ്ത്രമസ്ത്രവിദാം വരഃ
പ്രശസ്തനും ശക്തിയുള്ള ഭരദ്വാജ്, ആയുധവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള അഗ്നിവേശ്യന് അഗ്നിയുടെ ആയുധം പഠിപ്പിച്ചു.
കനിഷ്ഠജാതം സ മുനിര്ഭ്രാതാ ഭ്രാതരമന്തികേ। അഗ്നിവേശ്യസ്തഥാ ദ്രോണം തദാ ഭരതസത്തമ।' ഭാരദ്വാജം തദാഗ്നേയം മഹാസ്ത്രം പ്രത്യപാദയത്
അഗ്നിവേശ്യൻ എന്ന സന്യാസി, തന്റെ ഇളയസഹോദരനായ ദ്രോണമുനിക്ക് ഭരദ്വാജന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ആ മഹത്തായ അഗ്നിയസ്ത്രം നൽകി.
ഭരദ്വാജസഖാ ചാസീത്പൃഷതോ നാമ പാര്ഥിവഃ। തസ്യാപി ദ്രുപദോ നാമ തഥാ സമഭവത്സുതഃ
ഭരദ്വാജന്റെ സുഹൃത്തായ പൃഷതൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു; അവനു ദ്രുപദൻ എന്നൊരു പുത്രനും ജനിച്ചു.
സ നിത്യമാശ്രമം ഗത്വാ ദ്രോണേന സഹ പാര്ഥിവഃ। ചിക്രീഡാധ്യയനം ചൈവ ചകാര ക്ഷത്രിയര്ഷഭഃ
ആ രാജകുമാരൻ എപ്പോഴും ആശ്രമത്തിൽ ചെന്നു, ദ്രോണനോടൊപ്പം കളിച്ചു പഠിച്ചു; അവൻ ക്ഷത്രിയന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായിരുന്നു.
തതോ വ്യതീതേ പൃഷതേ സ രാജാ ദ്രുപദോഽഭവത്। പഞ്ചാലേഷു മഹാബാഹുരുത്തരേഷു നരേശ്വരഃ
പൃഷതൻ മരിച്ചശേഷം, വടക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലെ പാഞ്ചാലന്മാരുടെ രാജാവായി ദ്രുപദൻ ഭരതവംശത്തിൽ ശക്തനായവനായി ഭരണമേറ്റു.
ഭരദ്വാജോഽപി ഭഗവാനാരുരോഹ ദിവം തദാ। തത്രൈവ ച വസന്ദ്രോണസ്തപസ്തേപേ മഹാതപാഃ
അപ്പോൾ ഭരദ്വാജൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു; ദ്രോണൻ അവിടെയേയ്ക്ക് തന്നെ താമസിച്ച് വലിയ തപസ്സു ചെയ്തു.
വേദവേദാങ്ഗവിദ്വാന്സ തപസാ ദഗ്ധകില്ബിഷഃ। തതഃ പിതൃനിയുക്താത്മാ പുത്രലോഭാന്മഹായശാഃ
വേദങ്ങളും അതിന്റെ ശാഖകളും അറിഞ്ഞ, തപസ്സിലൂടെ പാപങ്ങൾ ദഹിച്ച, പിതാക്കന്മാരുടെ ആജ്ഞ പ്രകാരം പുത്രാഗ്രഹത്തിനായി പ്രശസ്തനായവനായി.
ശാരദ്വതീം തതോ ഭാര്യാം കൃപീം ദ്രോണോഽന്വവിന്ദത। അഗ്നിഹോത്രേ ച ധര്മേ ച ദമേ ച സതത രതാമ്
ശാരദ്വതിയുടെ മകളായ കൃപിയെ ദ്രോണൻ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു; അവൾ എപ്പോഴും അഗ്നിഹോത്രത്തിലും ധർമ്മത്തിലും ആത്മനിയന്ത്രണത്തിലും ഏർപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു.
അലഭദ്ഗൌതമീ പുത്രമശ്വത്ഥാമാനമേവ ച। സ ജാതമാത്രോ വ്യനദദ്യഥൈവോച്ചൈഃശ്രവാ ഹയഃ
ഗൗതമിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ദ്രോണന് അശ്വത്താമൻ എന്ന പുത്രൻ ജനിച്ചു; അവൻ ജനിച്ച ഉടനെ ദിവ്യശക്തിയുള്ള അശ്വം പോലെ ഉച്ചത്തിൽ കുരൽ മുഴക്കി.
തച്ഛ്രുത്വാന്തര്ഹിതം ഭൂതമന്തരിക്ഷസ്ഥമബ്രവീത്। അശ്വസ്യേവാസ്യ യത്സ്ഥാമ നദതഃ പ്രദിശോ ഗതമ്
ആ ശബ്ദം കേട്ടു ആകാശത്തിൽ മറഞ്ഞിരുന്ന ഒരു ഭൂതം പറഞ്ഞു: 'അശ്വത്തിന്റെ പോലെ ഈ കുട്ടിയുടെ ശബ്ദം എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും പടർന്നു.'
അശ്വത്ഥാമൈവ ബാലോഽയം തസ്മാന്നാമ്നാ ഭവിഷ്യതി। സുതേന തേന സുപ്രീതോ ഭാരദ്വാജസ്തതോഽഭവത്
'അതിനാൽ ഈ ബാലൻ അശ്വത്താമൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും.' ഭരദ്വാജൻ തന്റെ പുത്രനിൽ അതീവ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
തത്രൈവ ച വസന്ധീമാന്ധനുര്വേദപരോഽഭവത്। സ ശുശ്രാവ മഹാത്മാനം ജാമദഗ്ന്യം പരംതപമ്
അവിടെ തന്നെ താമസിച്ച ദ്രോണൻ, ധനുര്വേദത്തിൽ ആഗ്രഹം പുലർത്തി, മഹാത്മാവായ ജാമദഗ്ന്യനെ കുറിച്ച് കേട്ടു.
സര്വജ്ഞാനവിദം വിപ്രം സര്വശസ്ത്രഭൃതാം വരമ്। ബ്രാഹ്മണേഭ്യസ്തദാ രാജന്ദിത്സന്തം വസു സര്വശഃ
സകലജ്ഞാനത്തിലും പ്രാവീണ്യമുള്ള, ആയുധധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ, അന്നേരം ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് സമ്പത്ത് മുഴുവനും ദാനം ചെയ്തിരുന്ന ആ മഹർഷിയെക്കുറിച്ച് ദ്രോണൻ കേട്ടു.
സ രാമസ്യ ധനുര്വേദം ദിവ്യാന്യസ്ത്രാണി ചൈവ ഹ। ശ്രഉത്വാ തേഷു മനശ്ചക്രേ നീതിശാസ്ത്രേ തഥൈവ ച
രാമന്റെ ധനുര്വേദവും ദിവ്യായുധങ്ങളും, നയശാസ്ത്രത്തിൽ ഉള്ള പ്രാവീണ്യവും കേട്ട ദ്രോണൻ അവയെക്കുറിച്ച് മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം ഉണർത്തി.
തതഃ സ വ്രതിഭിഃ ശിഷ്യൈസ്തപോയുക്തൈര്മഹാതപാഃ। വൃതഃ പ്രായാന്മഹാവാഹുര്മഹേന്ദ്രം പര്വതോത്തമമ്
ശിഷ്യന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ, വലിയ തപസ്സോടെ, ദ്രോണൻ മഹേന്ദ്രപർവ്വതത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
തതോ മഹേന്ദ്രമാസാദ്യ ഭാരദ്വാജോ മഹാതപാഃ। ക്ഷത്രഘ്നം തമമിത്രഘ്നമപശ്യദ്ഭൃഗുനന്ദനമ്
മഹേന്ദ്രപർവ്വതത്തിലെത്തിയ ഭരദ്വാജൻ മഹാതപസ്സുകാരനായ ഭർഗവരാമനെ, ക്ഷത്രിയന്മാരെ നശിപ്പിച്ചവനെയും ശത്രുക്കളെ ജയിച്ചവനെയും കണ്ടു.
തതോ ദ്രോണോ വൃതഃ ശിഷ്യൈരുപഗമ്യ ഭൃഗൂദ്വഹമ്। ആചഖ്യാവാത്മനോ നാമ ജന്മ ചാങ്ഗിരസഃ കുലേ
ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം ദ്രോണൻ ഭർഗുവംശത്തിൽ പിറന്ന രാമനെ സമീപിച്ചു, തന്റെ പേര്, ജന്മം എന്നിവ അങ്ങിനെയാണെന്ന് അറിയിച്ചു.
നിവേദ്യ ശിരസാ ഭൂമൌ പാദൌ ചൈവാഭ്യവാദയത്। തതസ്തം സര്വമുത്സൃജ്യ വനം ജിഗമിഷും തദാ
അവൻ തലകൂന്തി ഭൂമിയിൽ വച്ച്, പാദങ്ങൾ ഭക്തിപൂർവ്വം വണങ്ങി, പിന്നെ ആ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, വനത്തിലേക്കു പോകാൻ മനസ്സാക്കി.
ജാമദഗ്ന്യം മഹാത്മാനം ഭാരദ്വാജോഽബ്രവീദിദമ്। ഭരദ്വാജാത്സമുത്പന്നം തഥാ ത്വം മാമയോനിജമ്
മഹാത്മാവായ ഭാരദ്വാജൻ ജാമദഗ്ന്യനോടു പറഞ്ഞു: "നീയും ഞാൻയും ഭാരദ്വാജൻമാരുടെ വംശത്തിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്; ഞാനും വേറൊരു വംശത്തിൽ നിന്നല്ല."
ആഗതം വിത്തകാമം മാം വിദ്ധി ദ്രോണം ദ്വിജോത്തമ। തമബ്രവീന്മഹാത്മാ സ സര്വക്ഷത്രിയമര്ദനഃ
"വിത്തം തേടി വന്ന ദ്രോണമാണ് ഞാൻ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, എന്നെ അങ്ങനെ അറിയണം," എന്ന് ദ്രോണൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ മഹാത്മാവും എല്ലാ ക്ഷത്രിയന്മാരെയും ജയിച്ചവനുമായ ജാമദഗ്ന്യൻ അവനോട് പറഞ്ഞു.
സ്വാഗതം തേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ യദിച്ഛസി വദസ്വ മേ। ഏവമുക്തസ്തു രാമേണ ഭാരദ്വാജോഽബ്രവീദ്വചഃ
"ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നിനക്ക് സ്വാഗതം! എന്ത് ആഗ്രഹമുണ്ടോ എന്നോട് പറയൂ," എന്ന് രാമൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ഭാരദ്വാജൻ അവനോട് പറഞ്ഞു.